Για να μην έχουμε ρύπανση από ακτινοβολία θα πρέπει να απαρνηθούμε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το φορητό τηλέφωνο. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε, τότε θα πρέπει να στραφούμε στην ελαχιστοποίηση της ακτινοβολίας που δεχόμαστε. Σε ό,τι αφορά την κινητή τηλεφωνία, ένας ειδικός μάς συμβουλεύει να αφήσουμε ήσυχες τις κεραίες και να κοιτάξουμε τα ίδια τα κινητά τηλέφωνα.

Ζούμε σε ένα περιβάλλον το οποίο σε σημαντικό πλέον βαθμό διαμορφώνουμε ή τουλάχιστον επηρεάζουμε εμείς οι ίδιοι. Ρυπαίνουμε την ατμόσφαιρα και τα νερά. Καίμε δάση. Καταστρέφουμε το στρώμα του όζοντος. Φορτώνουμε το χώμα με φυτοφάρμακα και λιπάσματα, ειδικά όταν πρόκειται για παραγωγή προϊόντων που δεν προορίζουμε για το δικό μας σπίτι. Σε προσωπικό δε επίπεδο, πλείστοι όσοι εκ των αναγιγνωσκόντων το παρόν πετούν τα πλαστικά κύπελλα και μπουκάλια από το παράθυρο του αυτοκινήτου στον δρόμο. Ας μην το παίρνουμε όμως κατάκαρδα. Εχουμε και ευαισθησίες. Ο νέος καημός όλων τελευταίως είναι οι ακτινοβολίες – και δη αυτή της κινητής τηλεφωνίας.

Να το πω από την αρχή. Δεν υποτιμώ το ζήτημα. Αν όμως βάλουμε στόχο την κινητή, ας αφήσουμε ήσυχες τις κεραίες και ας κοιτάξουμε πρώτα τα ίδια τα κινητά. Ιδίως όταν μιλάμε για χρήση από παιδιά. Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως. Δεν χρειάζεται να είμαστε ειδικοί στο θέμα, η κοινή λογική αρκεί. Οι ακτινοβολίες εν γένει είναι πολλών ειδών. Υπάρχουν φυσικές ακτινοβολίες, που υπάρχουν ανεξάρτητα από εμάς. Υπάρχουν όμως και ακτινοβολίες τις οποίες δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι. Και το ερώτημα που τίθεται είναι η τυχόν βλαπτική επίδραση που μπορεί να έχουν στην υγεία του ανθρώπου.

Ξεκαθαρίζουμε μερικά πράγματα από την αρχή. Η φύση δεν μας έβαλε να ζήσουμε σε ένα περιβάλλον γεμάτο τεχνητές ακτινοβολίες. Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία βέβαια δέχονταν και οι αρχαίοι Έλληνες και πριν από αυτούς και οι πρωτόγονοι άνθρωποι, διότι το Σύμπαν είναι γεμάτο από πηγές ακτινοβολιών σε όλο το φάσμα συχνοτήτων. Πλέον αυτών τώρα έχουμε και τις τεχνητές ακτινοβολίες. Στις χαμηλές συχνότητες έχουμε τις ραδιοφωνικές ακτινοβολίες, τα γνωστά μακρά, μεσαία, βραχέα, τα λεγόμενα FM (από τα αρχικά των λέξεων Frequency Modulation, διαμόρφωση συχνότητος), μετά τις τηλεοπτικές συχνότητες, αυτές της κινητής τηλεφωνίας, τα μικροκύματα, τις υπέρυθρες, το ορατό φως, τις υπεριώδεις, τις ακτίνες X και τέλος τις ακτίνες γάμμα μεγάλης ενέργειας. Όλα αυτά είναι ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες που το μόνο σημείο στο οποίο κατά βάσιν διαφέρουν είναι η συχνότητα (που είναι ανάλογη με την ενέργεια). Από τις ακτινοβολίες αυτές θα συζητήσουμε εδώ μόνον αυτές που είναι ηλεκτρομαγνητικής φύσεως και τις χρησιμοποιούμε για επικοινωνία, όπως οι ραδιοφωνικές, οι τηλεοπτικές και εκείνες της κινητής τηλεφωνίας.

Λέμε από την αρχή για τις τεχνητές ακτινοβολίες ότι καλύτερα θα ήταν να μας έλειπαν. Δεν γνωρίζω βέβαια πόσοι εκ των αναγνωστών θα επέμεναν σε κάτι τέτοιο μόλις συνειδητοποιούσαν ότι αυτό συνεπάγεται, π.χ., ζωή άνευ τηλεοράσεως ή ραδιοφώνου ή κινητού τηλεφώνου. Στην πράξη κάθε απόφαση τέτοιου τύπου καθορίζεται από το μέγεθος που ορίζεται ως κόστος προς κέρδος.

Είναι σαφές ότι το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και το κινητό τηλέφωνο θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Θα συνεχίσουμε να ζούμε με τις ακτινοβολίες τους. Επιστημονική τεκμηρίωση ότι προκαλούν κακό ως σήμερα δεν υπάρχει. Ενδείξεις έχουμε για τα προβλήματα που προκαλούν, όχι αποδείξεις. Οπότε και η επιστημονική στάση μπορεί να εκλαϊκευθεί με τη γνωστή ρήση «φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά». Αφού υπάρχει κάποιο έλλειμμα γνώσεως πάνω στο θέμα, ας φροντίσουμε να εκτιθέμεθα όσο λιγότερο γίνεται. Σε σχέση πάντως με τα όρια που τίθενται σήμερα, το επίπεδο του συνόλου των ακτινοβολιών αυτών είναι πολλές τάξεις μεγέθους χαμηλότερο, άρα ασήμαντο. Εκτός αν αμφισβητήσουμε τα ισχύοντα σήμερα όρια.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά σημαντικά σημεία, για τα οποία δυστυχώς υπάρχει εκτεταμένη παραπληροφόρηση. Ο κόσμος έχει στραφεί κατά της κινητής κυρίως, ως γνωστόν, διότι θεωρεί ότι αυτή είναι η κύρια πηγή ακτινοβολιών. Αυτό είναι σαφώς λανθασμένο. Ως μέση τιμή το ποσοστό της κινητής στο σύνολο των τεχνητών ακτινοβολιών για σκοπούς επικοινωνίας δεν υπερβαίνει το αντίστοιχο ποσοστό για ραδιόφωνο και τηλεόραση. Και, όπως θα δούμε, αν υπάρχει πρόβλημα με την κινητή, αυτό δεν εντοπίζεται στις κεραίες αλλά στα κινητά.

Πώς συγκεκριμενοποιείται όμως η διαμαρτυρία κατά της κινητής; Ολοι γνωρίζετε τις διάφορες κινήσεις για να απομακρυνθούν κεραίες που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό, ιδίως δε αυτές οι οποίες είναι πλησίον σχολείων. Το ωραίο είναι ότι οι πάντες είναι σίγουροι ότι πράττουν το σωστό. Το ακόμη ωραιότερο είναι ότι ο εξοβελισμός των κεραιών εκτός των κατοικημένων περιοχών όχι μόνο δεν οδηγεί σε μείωση της ακτινοβολίας που τελικά απορροφάται από τους ιστούς μας αλλά, πολύ απλά, σε αύξηση. Τρελό ε; Και όμως, ιδού η εξήγηση.

Όλοι επιθυμούν να μπορούν να χρησιμοποιούν το κινητό τους, ειδικά εντός κατοικημένων περιοχών ουδείς διανοείται ότι το κινητό του δεν θα «πιάνει». Αυτό σε απλή γλώσσα σημαίνει ότι το επίπεδο του σήματος από την επικοινωνία με την κεραία κινητής θα πρέπει να είναι «τρεις μπάρες», όπως λέμε στην καθημερινή γλώσσα. Για να έχουμε σε κάθε σημείο τουλάχιστον αυτό το επίπεδο σήματος, θα πρέπει είτε να έχουμε κεραίες υψηλής ισχύος εκτός αστικού ιστού, είτε πυκνό δίκτυο κεραιών χαμηλής ισχύος με διασπορά και μέσα στον αστικό ιστό. H δεύτερη λύση μπορεί να υλοποιείται κατά τρόπον ώστε τα επίπεδα σήματος να κυμαίνονται παντού ανάμεσα στις τρεις και στις τέσσερις μπάρες. H πρώτη λύση σημαίνει τρεις μπάρες στο πλέον απομεμακρυσμένο από την (υψηλής πλέον ισχύος) κεραία σημείο, όσο όμως μετακινούμεθα προς την εκτός αστικής περιοχής κεραία το επίπεδο του σήματος ανεβαίνει στο τέσσερα, πέντε (εδώ σταματά η ένδειξη του κινητού μας), οκτώ, δώδεκα κτλ. Είναι σαφές ότι η λύση αυτή συνεπάγεται αυξημένα επίπεδα ακτινοβολίας, ιδιαίτερα για τους διαβιούντες στα όρια του αστικού ιστού. Απλή κοινή λογική είναι, δεν χρειάζεται να είναι κανείς θετικός επιστήμων για να το κατανοήσει.

Οι κεραίες μέσα στις αστικές περιοχές είναι δύο κατηγοριών. Κάποιες είναι, ας πούμε, οι κύριες (με ισχύ περί τα 10W, σε περιοχές όμως με μεγάλη πυκνότητα χρηστών χρειάζεται ακόμη πιο αυξημένη ισχύς) και οι περισσότερες είναι δευτερεύουσες (με ισχύ πολύ χαμηλότερη). Θα απέφευγα να τοποθετήσω κύρια κεραία κοντά σε σχολείο. Δεν θα με πείραζε όμως να υπήρχε πλησίον του σχολείου μια χαμηλής ισχύος κεραία κινητής. Ίσως ακόμη καλύτερο θα ήταν να ετοποθετείτο η κεραία σε ένα επαρκώς υψηλό σημείο στο ίδιο το σχολείο. Ο λόγος; H κεραία δεν εκπέμπει κατακόρυφα, οπότε τα παιδιά κάτω από αυτήν δεν δέχονται πολλή ακτινοβολία.

Είναι μύθος λοιπόν ότι η κινητή τηλεφωνία προκαλεί προβλήματα; H εύκολη απάντηση με βάση τα ως τώρα γραφέντα θα ήταν «ναι». Δυστυχώς όμως δεν είμαστε σίγουροι. Διότι μέχρι στιγμής αναφερθήκαμε στη συνεισφορά που έχουν στην ακτινοβολία που δεχόμεθα οι κεραίες της κινητής τηλεφωνίας. Πράγματι, η ευθύνη τους είναι συγκριτικά ασήμαντη. Δεν είπαμε όμως τίποτε ακόμη για τα κινητά τηλέφωνα. Και υπάρχουν εδώ σημαντικά σημεία που πρέπει να διευκρινίσουμε. Για να προκαλέσω την προσοχή σας θα πω ότι, αν το παιδί μου φοιτούσε σε κάποιο σχολείο και είχε κινητό, θα προτιμούσα να υπήρχε σχετικά κοντά μια κεραία.

Ας επιχειρήσω να εξηγήσω τώρα την ανωτέρω προκλητική δήλωση. Το κινητό τηλέφωνο είναι ταυτόχρονα δέκτης που δέχεται το σήμα από την κεραία που βρίσκεται πλησιέστερα, αλλά και πομπός που στέλνει σήμα στην κεραία αυτή. Το πολύ σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι το κινητό λειτουργεί με μεταβλητή ισχύ. Αν η κεραία δεν είναι κοντά, άρα η ένταση του σήματος είναι χαμηλή, το κινητό ανεβάζει την ισχύ στην οποία λειτουργεί. Αν η κεραία είναι κοντά, το κινητό αντιλαμβάνεται το ισχυρό σήμα και χαμηλώνει την ισχύ λειτουργίας του σε επίπεδο πολύ χαμηλότερο.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι καλύτερα να είμαστε κοντά σε κεραία παρά μακριά. Και αυτό επειδή το κινητό το χρησιμοποιούμε κολλημένο στο αφτί μας, οπότε μεγιστοποιούμε και την απορρόφηση ακτινοβολίας από την περιοχή αυτή του εγκεφάλου. Χειρότερα δεν γίνεται δηλαδή. Την ώρα που μιλάμε στο κινητό, η απορροφούμενη δόση από την ακτινοβολία μπορεί να είναι, όχι μία και δύο, αλλά χίλιες και πλέον φορές μεγαλύτερη από αυτήν που δεχόμεθα λόγω των κεραιών, ακριβώς λόγω του ότι το έχουμε πάνω στο αφτί μας. Γι’ αυτό είναι καλό να χρησιμοποιούμε το λεγόμενο «hands free», γιατί μειώνουμε σημαντικά το πρόβλημα. Προτιμώ λοιπόν να δουλεύει το κινητό στη χαμηλότερη δυνατή ισχύ. Αρα θέλω να έχω πυκνό δίκτυο κεραιών που διαμορφώνουν ομαλή κατανομή σήματος, επαρκούς ισχύος.

Αν το σήμα δεν είναι επαρκές, καλό είναι να αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό, π.χ., σε υπόγεια ή μέσα σε ανελκυστήρες όπου η ένταση του σήματος της κεραίας πέφτει πολύ χαμηλά. Οταν βλέπετε ότι το κινητό σας «πιάνει και δεν πιάνει», όταν δηλαδή καταφέρνετε να μιλάτε οριακά και συνήθως με διακοπές, καλύτερα κλείστε το και μιλήστε αργότερα, όταν βρεθείτε σε περιοχή με ισχυρότερο σήμα.

Εν κατακλείδι, το χαμηλό σήμα που μπορεί να έχουμε επειδή καταφέραμε με αγώνες να διώξουμε την «κακή» κεραία σημαίνει απλώς ότι αυτό που καταφέραμε είναι να καταδικάσουμε τους χρήστες κινητών να έχουν το κινητό στο αφτί στη μέγιστη ισχύ λειτουργίας και άρα να δέχονται πολύ περισσότερη ακτινοβολία από αυτήν που εδέχοντο όταν είχαμε την κεραία κοντά. Ακόμη, με την απομάκρυνση κάποιων κεραιών από τον αστικό ιστό, θα έχουμε αυξημένη ισχύ για τις εναπομένουσες. Αρα φορτώνουμε τους διαμένοντες στην περιοχή τους με αυξημένη δόση ακτινοβολίας.

Ανακεφαλαίωση όλης της παραπάνω συζητήσεως: Πρώτα απ’ όλα, δεν έχουμε απόδειξη ότι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία της κινητής δημιουργεί πρόβλημα, δεν είμαστε όμως και σίγουροι ότι δεν δημιουργεί. Οι μέχρι τούδε μελέτες είναι αντικρουόμενες και ενδεικτικές. Αρα, ως αρχή, πρέπει να φροντίζουμε να δεχόμαστε την ελάχιστη δυνατή δόση. Για να το επιτύχουμε αυτό, λύση νούμερο 1, δεν έχουμε παρά να καταργήσουμε την κινητή με τις κεραίες της και τα κινητά της.

Επειδή υποπτεύομαι ότι ουδείς θα το επιχειρήσει, ας πάμε στη λύση νούμερο 2. H οποία λέει ότι χρειαζόμαστε πυκνό δίκτυο κεραιών χαμηλής ισχύος. Οχι υπερβολές στη χρήση του κινητού, ειδικά από τα παιδιά. Μην ξεχνάτε να αποφεύγετε τη χρήση του όταν έχετε χαμηλό σήμα. Αν υπάρχει πρόβλημα, αυτό είναι πρώτα στο κινητό, οπότε σε πρώτη προσέγγιση αφήστε ήσυχη την κεραία. Οι θριαμβολογίες που κατά καιρούς βλέπουμε επειδή κάποιοι πέτυχαν να απομακρύνουν κάποια κεραία είναι δυστυχώς αποτέλεσμα αγνοίας και παραπληροφορήσεως. Που, ακόμη πιο δυστυχώς, επεκτείνονται και σε κλιμάκια ανθρώπων που παίρνουν αποφάσεις.

Ο κ. Χρήστος Ελευθεριάδης είναι επίκουρος καθηγητής Πυρηνικής Φυσικής και φυσικής στοιχειωδών σωματιδίων στο τμήμα Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

«Το σύμπαν είχε ανάγκη από ένα δημιουργό; Όχι», απαντά ο διασημότερος βρετανός επιστήμονας. Το χέρι του Θεού δεν ήταν απαραίτητο για να δημιουργηθεί το σύμπαν, το οποίο σχηματίσθηκε από μόνο του, με τη λογική των νόμων της φυσικής, εξηγεί.

«Επειδή υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας, το σύμπαν μπορεί να δημιουργηθεί από μόνο του, εκ του μηδενός. Η αυθόρμητη δημιουργία είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει κάτι, για τον οποίο υπάρχει το σύμπαν, για τον οποίο υπάρχουμε εμείς», προσθέτει ο επιστήμονας.

«Δεν είναι απαραίτητο να επικαλούμαστε τον Θεό για να ενεργοποιήσει το σύμπαν», αποφαίνεται.

Με τη δήλωση αυτή ο Στίβεν Χόκινγκ αποστασιοποιείται από προηγούμενες δηλώσεις του, καθώς ως τώρα υποστήριζε πως το να θεωρούμε τον Θεό δημιουργό του σύμπαντος δεν είναι κάτι ασύμβατο με την επιστήμη.

Στο νέο βιβλίο του, που θα κυκλοφορήσει στις 9 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Το Μεγάλο Σχέδιο» («The Grand Design») και το οποίο έχει συγγράψει από κοινού με τον αμερικανό φυσικό Λέοναρντ Μλόντινοφ, αποδομεί τη θεωρία του Ισαάκ Νεύτωνα σύμφωνα με την οποία το σύμπαν δεν μπορεί να δημιουργήθηκε χωρίς το χέρι του Θεού.

Ο Χόκινγκ επικαλείται ιδιαίτερα την ανακάλυψη, το 1992, ενός πλανήτη σε τροχιά γύρω από ένα άστρο άλλο από τον Ήλιο. «Αυτό καθιστά τη σύμπτωση των συνθηκών μας (ένας μόνο Ήλιος και μια τέλεια απόσταση ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο) πολύ λιγότερο αξιοσημείωτη, πολύ λιγότερο πειστική ως απόδειξη ότι η Γη σχεδιάστηκε προσεκτικά με το συγκεκριμένο στόχο να μας ικανοποιεί, εμάς τους ανθρώπους», γράφει ο επιστήμονας.

Ο Στίβεν Χόκινγκ πάσχει από πλάγια μυοατροφική σκλήρυνση, μια εκφυλιστική παραλυτική νόσο που διαγνώσθηκε όταν ήταν 22 ετών. Μετακινείται με αναπηρική καρέκλα και επικοινωνεί μέσω υπολογιστή και φωνητικού συνθεσάιζερ.

http://www.protothema.gr/world/article/?aid=79401

Οι επιστήμονες επισημαίνουν πως, όπως ακριβώς συνέβη και με την καταστροφολογία του 2000, όπου με την έναρξη της δεύτερης χιλιετίας κάποιοι υποστήριζαν ότι θα καταστρεφόταν ο κόσμος, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση, δε θα συμβεί τίποτα στον κόσμο, όπως τον γνωρίζουμε.

Ακολουθούν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις, όπως δημοσιεύτηκαν στο site της NASA.

Ερώτηση : Η Γη όντως απειλείται; Πολλές ιστοσελίδες στο internet υποστηρίζουν πως στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Απάντηση : Τίποτα κακό δε θα συμβεί το 2012. Ο πλανήτης μας τα πηγαίνει μία χαρά εδώ και 4 δισεκατομμύρια χρόνια και αξιόπιστοι επιστήμονες από όλον τον κόσμο, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία απειλή για τη Γη, που να συνδέεται με τη χρονολογία 2012.

Ερώτηση : Πώς γεννήθηκε αυτή η πρόβλεψη ότι το 2012 θα έρθει το τέλος του κόσμου;

Απάντηση : Η ιστορία γεννήθηκε από κάποιους που ισχυρίζονταν πως ο Nibiru, ένας πλανήτης που υποτίθεται πως ανακαλύφθηκε από τους Σουμέριους, κατευθυνόταν απειλητικά προς τη Γη. Αυτή η καταστροφή είχε υπολογιστεί αρχικά να συμβεί το Μάιο του 2003, ωστόσο, αφού τίποτα κακό δε συνέβη τότε, η «καταραμένη ημερομηνία» μετακινήθηκε το Δεκέμβριο του 2012. Τότε, αυτοί οι δύο θρύλοι συνδέθηκαν με το τέλος ενός από τους κύκλους του αρχαίου ημερολογίου των Μάγια κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο του 2012.

Ερώτηση : Το ημερολόγιο των Μάγια τελειώνει στις 21 Δεκεμβρίου του 2012;

Απάντηση : Ακριβώς όπως το ημερολόγιο που έχετε κι εσείς στην κουζίνα σας, δε συνεχίζει μετά τις 31 Δεκεμβρίου, έτσι και το συγκεκριμένο ημερολόγιο δε συνεχίζει πέραν της 21ης Δεκεμβρίου του 2012. Αυτή η ημερομηνία, σηματοδοτεί το τέλος μίας μακράς περιόδου, όπως την είχαν υπολογίσει τότε, αλλά ακριβώς όπως και στα δικά μας ημερολόγια, μετά την 31η Δεκεμβρίου έρχεται η 1η Ιανουαρίου, έτσι και στο ημερολόγιο των Μάγια, μετά την 21η Δεκεμβρίου, ακολουθεί μία νέα μακρά περίοδος.

Ερώτηση : Θα μπορούσε να σημειωθεί κάποιο φαινόμενο κατά την ευθυγράμμιση των πλανητών, που θα μπορούσε να επηρεάσει τη Γη;

Απάντηση : Δεν αναμένεται να υπάρξει πλανητική ευθυγράμμιση τις επόμενες δεκαετίες. Ωστόσο, ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι επιπτώσεις της στη Γη θα ήταν μηδαμινής σημασίας.

Ερώτηση : Υπάρχει αυτός ο πλανήτης, που ονομάζεται Nibiru ή πλανήτης Χ ή Eris, που κατευθύνεται προς τη Γη και την απειλεί με ολοκληρωτική καταστροφή;

Απάντηση : Η ιστορία του Nibiru και άλλες παρόμοιες ιστορίες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά «φάρσες» του internet. Δεν υπάρχει καμία πραγματική βάση, πάνω στην οποία να στηρίζονται αυτοί οι ισχυρισμοί. Αν όντως ο Nibiru ή ο πλανήτης X ή κάποιος άλλος πλανήτης κατευθυνόταν προς τη Γη, δε νομίζετε πως οι επιστήμονες θα ασχολούνταν με τον εντοπισμό του τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία; Προφανώς δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. O πλανήτης Eris υπάρχει πράγματι, αλλά είναι ένας μικρός πλανήτης, που θα παραμείνει εξωτερικά του ηλιακού μας συστήματος. Το πιο κοντινό μάλιστα σημείο, που θα μπορέσει να φτάσει προς τη Γη, είναι περίπου 4 δισεκατομμύρια μίλια.

Ερώτηση : Διατρέχει πράγματι η Γη κίνδυνο από σύγκρουση με μετεωρίτη το 2012;

Απάντηση : Η Γη πάντα κινδύνευε από συγκρούσεις κομητών ή αστεροειδών, ωστόσο οι μεγάλες συγκρούσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες. Η τελευταία μεγάλη σύγκρουση συνέβη 65 εκατομμύρια χρόνια πριν και οδήγησε στο τέλος της εποχής των δεινοσαύρων. Σήμερα, οι αστρονόμοι της ΝASA επιδίδονται ούτως ή άλλως σε μελέτες, αναφορικά με την ύπαρξη αστεροειδών, που ενδεχομένων κατευθύνονται προς τη Γη, ώστε να τους εντοπίσουν πριν συγκρουστούν στην επιφάνειά της. Όλη αυτή η εργασία, συμβαίνει κάτω από «ανοιχτές» διαδικασίες και τα αποτελέσματα των ερευνών της δημοσιεύονται καθημερινά στην ιστοσελίδα της NASA, ώστε ο καθένας να μπορεί να δει ότι δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος για το 2012.

Ερώτηση : Πώς αντιμετωπίζουν οι επιστήμονες της NASA τη διάδοση αυτής της καταστροφολογίας;

Απάντηση : Σε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς για την επικείμενη καταστροφή της Γης το 2012, ποια είναι η βάση στην οποία στηρίζονται; Πού ακριβώς βρίσκονται τα επιστημονικά ερείσματα, πάνω στα οποία βασίζονται; Δεν υπάρχουν και όποια κι αν είναι η προέλευσή τους, είτε δημιουργήθηκαν σε βιβλία είτε από το internet είτε σε ταινίες, δεν αλλάζει το μοναδικό πραγματικό γεγονός. Δεν υπάρχουν σοβαρές αποδείξεις για κανέναν από τους ισχυρισμούς αυτούς.

http://www.cosmo.gr/Space/USA/255607.html

Κατά τη θεωρία της σχετικότητας του Einstein είναι δυνατό, έστω και θεωρητικά, να ταξιδέψουμε στο χρόνο;

Το θέμα αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στη κοινή γνώμη, όμως η σύγχυση που υπάρχει είναι τέτοια που οι διάφορες απαντήσεις που δίδονται προκαλούν ακόμη περισσότερη σύγχυση.

Το να αποδειχθεί η διαβεβαίωση » δεν είναι δυνατό το ταξίδι στο χρόνο » χωρίς τη χρησιμοποίηση μιας μαθηματικής ανάλυσης ιδιαίτερα υψηλής στάθμης, δεν είναι δυνατό, γιαυτό θα προσπαθήσω να το αποδείξω χωρίς να συντελέσω και εγώ στην αύξηση της σύγχυσης που, όπως είπαμε πιο πάνω, περιβάλλει το γοητευτικό αυτό θέμα.

Ας προσπαθήσομε να σχηματίσομε στο μυαλό μας ένα πιθανό ταξίδι στο χρόνο, και για να το κάνουμε, υποθέτουμε ότι μπορούμε να μετακινηθούμε με ένα διαστημόπλοιο από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β μιας περιοχής του σύμπαντος σε χρόνο μικρότερο από το χρόνο που θα έκανε το φως, που ταξιδεύει με ταχύτητα 300.000 Km/sec, και στη συνέχεια να επιστρέψομε στο σημείο Α από το οποίο ξεκινήσαμε ( θεωρώντας την απόσταση ΑΒ μικρή). Εδώ θα διαπιστώσομε αμέσως ότι ταξιδέψαμε στο χώρο και στο χρόνο γιατί τώρα βρισκόμαστε στο δικό μας παρελθόν. Μπορούμε να το επιτύχομε αυτό; Το πρώτο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσομε είναι η ταχύτητα του φωτός που δεν μπορούμε να την ξεπεράσομε, επομένως πρέπει να αναζητήσομε τρόπους που μας επιτρέπουν να παρακάμψομε αυτό το εμπόδιο. Ή θα είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε ειδικές περιπτώσεις στις οποίες η ταχύτητα του φωτός μπορεί να ξεπεραστεί. Το κρίσιμο πρόβλημα με την σχετικότητα είναι να πιέσομε τον εαυτό μας να σκέφτεται με τρόπο σχετικιστικό. Είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε αυτό τον τρόπο παρατήρησης των φαινομένων, για να αποφύγομε τη πνευματική μας σύγχυση. Αν δεν συνειδητοποιήσομε αυτό τον τρόπο σκέψης, ΔΕΝ είναι δυνατό να διεισδύσομε στο σύνθετο οικοδόμημα που δημιούργησε ο Einstein.

Ας συνοψίσομε στο σημείο αυτό τα αποτελέσματα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας.

Η ταχύτητα του φωτός δεν εξαρτάται από τη διεύθυνση διάδοσής του, αλλά έχει την ίδια τιμή για όλες τις διευθύνσεις ( περίπου 300.000 km /sec ) . Το αποτέλεσμα αυτό μας επιτρέπει τον συγχρονισμό των ατομικών ρολογιών στον κόσμο. Οι φυσικοί νόμοι παίρνουν την ίδια μορφή σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς. Με την αρχή αυτή μπορέσαμε να εξαλείψομε την λαθεμένη ιδέα της ύπαρξης ενός ιδανικού συστήματος αναφοράς ( θυμόμαστε, παλαιότερα, πόσο νομίζαμε ότι μας βόλευε η ύπαρξη του αιθέρα). Έτσι προκύπτει η αρχή της σταθερότητας της ταχύτητας του φωτός: Η ταχύτητα του φωτός στο κενό έχει, σε κάθε αδρανειακό σύστημα αναφοράς, την ίδια τιμή.

Από τις αρχές αυτές προκύπτει ότι ο χρόνος δεν είναι απόλυτος, δηλαδή, δεν υπάρχει ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς στο οποίο ο χρόνος να είναι απόλυτος. Ο χρόνος είναι σχετικός με το σύστημα αναφοράς.

Διαστολή του χρόνου: Ένα ρολόι που κινείται σε σχέση με άλλα συγχρονισμένα ρολόγια, ακίνητα σε ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς, εμφανίζεται πιο αργό σε σχέση με τα άλλα. Το ρολόι που κινείται » πάει πίσω», κατά την εξίσωση : t = 1/2 t₀ [1-(v/c)² ] όπου v είναι η ταχύτητα του ρολογιού που κινείται σε σχέση με τα ακίνητα ρολόγια και c είναι η ταχύτητα του φωτός.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η ταχύτητα του φωτός είναι η οριακή ταχύτητα την οποία δεν μπορεί να ξεπεράσει κανένα σώμα. Εάν η παραπάνω καθυστέρηση του ρολογιού αυξάνει με την αύξηση της ταχύτητας, βλέπομε ότι όταν το κινούμενο ρολόι φθάνει την οριακή ταχύτητα, ο χρόνος σταματά, και πάνω από αυτή την ταχύτητα , θα είχαμε από την εξίσωση του χρόνου ένα αποτέλεσμα αρνητικό και φανταστικό. Επειδή δε ο φανταστικός χρόνος δεν έχει σχεδόν κανένα φυσικό νόημα, προκύπτει ότι την οριακή ταχύτητα ( 300.000 km/sec ) δεν μπορεί να την υπερβεί κανένα υλικό σώμα ( σήμερα μπορούμε να δώσομε μια ένια στο φανταστικό χρόνο αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά θεωρητικά προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν).

Κάποτε έγινε η ακόλουθη ερώτηση σε ένα φυσικό:

Σε περίπτωση που ήταν δυνατή η υπέρβαση της ταχύτητας του φωτός, τότε ο χρόνος θα σταματούσε απλά ή θα γυρίζαμε πίσω στο παρελθόν; Για τη περίπτωση όμως αυτή, που θεωρητικά και μόνο είναι ιδιαίτερα γοητευτική, θα ασχοληθούμε σε άλλη δημοσίευση.

Αν υποθέσομε ότι ένα διαστημόπλοιο επιταχύνεται συνεχώς, κάποτε θα αποκτούσε την ταχύτητα του φωτός και για να μην βρεθούμε σε αντίθεση με τα αποτελέσματα της ειδικής θεωρίας της Σχετικότητας πρέπει το διαστημόπλοιο αυτό να αυξάνει συνεχώς την αδρανειακή του αντίσταση επομένως η μάζα του πρέπει να αυξάνεται όσο αυξάνει η ταχύτητά του.

Έτσι φθάσαμε στην περίφημη εξίσωση: E = mc² που συνδέει την ενέργεια με την μάζα.

Βλέπομε λοιπόν ότι πάντοτε υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσομε, δηλαδή για να επιταχύνω ένα σώμα μέχρι την οριακή ταχύτητα πρέπει να πληρώσω άπειρη ενέργεια.

Επομένως κατά την ειδική θεωρία της Σχετικότητας ΔΕΝ επιτρέπονται » Ταξίδια στο χρόνο «, τουλάχιστον της μορφής εκείνων της λογοτεχνικής επιστημονικής φαντασίας.



Σε αυτούς τους καιρούς η Ντόμινα Πίκα γέννησε το 1182 στην Ασίζη ένα αγόρι και αποφάσισε να του δώσει το όνομα Τζιοβάνι. Λέγεται πως την ημέρα της βάπτισης του νεογέννητου μπήκε στο σπίτι ένας άγνωστος γέρος, ζήτησε να δει το παιδί και, όταν το πήρε στα χέρια του, προφήτεψε πως θα είχε εξαίσιο πεπρωμένο. Όταν ο πατέρας ο Πιέτρο Μπερνεντόνε γύρισε από ένα ταξίδι του στην Γαλλία και είδε το νεογέννητο, του έδωσε άλλο ένα όνομα, το όνομα Φραγκίσκος, το οποίο του έμεινε για πάντα.

Μεγαλώνοντας ο Φραγκίσκος, έφηβος πια, ονειρευόταν να γίνει ιππότης και τροβαδούρος. Μιλούσε από μικρός την γαλλική γλώσσα, εξασκούνταν στα όπλα, διασκέδαζε και χωρίς να είναι ευγενής -λόγω του πλούτου του πατέρα του- έκανε παρέα με όλους τους νεαρούς αριστοκράτες.

Κάποια στιγμή η ισχυρή πόλη της Περούτζια κήρυξε πόλεμο κατά της Ασσίζης και τη νίκησε σε μία και μόνο μάχη. Σ’ αυτή τη μάχη πολέμησε και ο Φραγκίσκος μαζί με πολλούς από τους συντρόφους του. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τον εχθρό και οδηγήθηκε στην Περούτζια, όπου έμεινε φυλακισμένος έναν ολόκληρο χρόνο. Επέστρεψε στην Ασσίζη στο τέλος πια του 1203.

Στην διάρκεια της πολύμηνης αυτής αιχμαλωσίας, δεν έχασε την αισιοδοξία και την ενεργητικότητά του. Διασκέδαζε, παρηγορούσε τους άλλους αιχμαλώτους κι ονειρευόταν τη ζωή των ιπποτών και τη δόξα του πολέμου. Και πριν καλά-καλά αποφυλακιστεί και φύγει από την Περούτζια, ξανάρχισε την παλιά του ζωή, πλούσια σε ακολασία, υπεροψία και σπατάλη. Ρίχτηκε αχόρταγος στις κοσμικές απολαύσεις.

Μετά από λίγο καιρό, ο Φραγκίσκος αρρώστησε βαριά κι ένιωσε πάνω του το αόρατο χέρι του θανάτου. Τότε άρχισε να αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια ζωή δεν θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε καμιά αυτάρκεια κι εσωτερική γαλήνη. Όμως αγνοούσε τον τρόπο που θα μπορούσε να προσεγγίσει αυτά τα αγαθά. Έτσι ξανακύλησε στην ασωτία και την καλοπέραση, ενώ μέσα του αναζητούσε σταθερά μια ευγενέστερη δόξα και πραγματική τιμή. Από τα λεγόμενά του μάλιστα φαίνεται ότι ονειρευόταν να γίνει ένας άρχοντας ή ένας παντοδύναμος ιππότης, γιατί πίστευε πως ο ιπποτισμός περιλάμβανε κάθε τι το υψηλό και το ιερό.

Τότε ακούστηκε η είδηση, πως στα νότια της Ιταλίας εξεστράτευε ο κύριος Βάλτερ φον Μπριέν στην υπηρεσία του Πάπα. Διάφοροι θαρραλέοι κι ανήσυχοι άντρες κι έφηβοι από παντού αποφάσισαν να τραβήξουν κατά κει, γιατί ο κύριος Βάλτερ φον Μπριέν είχε τη φήμη μεγάλου ήρωα και ιππότη. Η είδηση αυτή κέντρισε το ενδιαφέρον του νεαρού Φραγκίσκου που έφυγε για την Νότια Ιταλία. Όμως, στο Σπολέτο τον κυρίεψε ένας πυρετός κι αποφάσισε να επιστρέψει γρήγορα στην Ασσίζη, ενώ την υπέροχη πανοπλία του τη χάρισε σ’ έναν φτωχό ευγενή.

Οι γονείς του και οι άλλοι κάτοικοι της πόλης, τον κορόιδευαν που πίστευε και διαλαλούσε πως θα γύριζε τάχα στην πατρίδα του σαν ένας δοξασμένος άρχοντας. Τον είχε κυριέψει θλίψη και ζητούσε την λύτρωση από τον ουρανό.

Κάποια μέρα οι παλιοί φίλοι του τον παρακίνησαν να τους παραθέσει ένα δείπνο, όπως παλιά, και να χαρεί μαζί τους. Ο Φραγκίσκος ετοίμασε ένα πλουσιοπάροχο και ακριβό γεύμα και τους κάλεσε. Όταν εκείνοι ήρθαν, τον ανακήρυξαν βασιλιά του συμποσίου και, όπως ήταν το έθιμο της εποχής, του πρόσφεραν ένα ραβδί κι ένα σκήπτρο.
Οι μεθυσμένοι του σύντροφοι τον περικύκλωσαν κι άρχισαν να τον τραβολογούν πειράζοντας τον. Και όταν οι φίλοι του απομακρύνθηκαν εκείνος άφησε απ’ το χέρι του να πέσει το σκήπτρο που κρατούσε ως εκείνη τη στιγμή. Μαζί με το ραβδί αυτό πετούσε με μια κίνηση από πάνω του κι όλη τη μέχρι τότε ζωή του.

Και αποφάσισε να παντρευτεί μια παράξενη νύφη, την φτώχεια. Θυμήθηκε ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας περαστικός επισκέπτης, ένας οδοιπόρος που πλανιέται πάνω σ’ αυτή τη γη, από τη ζωή ως το θάνατο, χωρίς τελικά να μπορεί να πάρει μαζί του τίποτα το υλικό. Έτσι διάλεξε για οδηγό του το Θεό.

Από τότε ο γιος του πλούσιου κύριου Μπερναρντόνε άφησε τη συντροφιά των νέων της αριστοκρατίας, τα παιχνίδια και την καλοπέραση, και αναζητούσε τη μοναξιά και την παρέα των φτωχών και καταφρονεμένων. Ελεούσε τους ζητιάνους, και του εμψύχωνε. Η ορμή της ταπεινής του αγάπης τον οδηγούσε στους κατώτερους και τους πιο περιφρονημένους.

Αποφάσισε να αφοσιωθεί σε όλους τους κατατρεγμένους κι αυτοί οι καταφρονεμένοι τον αντάμειψαν με τέτοιες τρυφερές ευχαριστίες, που ο Φραγκίσκος έπαιρνε θάρρος κι έβρισκε σ’ αυτούς παρηγοριά, όταν οι φίλοι του κι ο πατέρας του τον έβριζαν και τον αποκαλούσαν τρελό.

Κάποτε αποφάσισε να κάνει ένα προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί, αντάλλαξε τα ρούχα του με αυτά ενός ζητιάνου και πήρε τη θέση του. Τότε κατάλαβε πως άδικα έψαχνε τη σωτηρία στη Ρώμη και την παπική αυλή και, επειδή δοκίμασε για πρώτη φορά με τα ρούχα εκείνου του ζητιάνου την αληθινή φτώχεια, αποφάσισε έκτοτε να της μείνει πιστός.

Επιστρέφοντας από την Ρώμη πούλησε ό,τι του ανήκε από την πατρική του περιουσία, ακόμα και το άλογό του, κι έδωσε τα χρήματα σ΄ ένα παρεκκλήσι, το οποίο ήταν ερειπωμένο και το ξανάκτισε με τα χέρια του. Οι σχέσεις με τον πατέρα του είχαν έλθει πλέον οριστικά σε ρήξη.

Ο Φραγκίσκος αγάπησε την Πορτιούνκολα, την έκανε καταφύγιό του. Τότε, όταν επισκεύασε με μεγάλο κόπο κι αυτή την εκκλησία, άκουσε μέσα σ’ αυτόν τον ιερό χώρο τη φωνή του Θεού κι αντίκρισε καθαρότερα το σκοπό της ζωής του. Από τότε ο Φραγκίσκος άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού Τα λόγια του δεν ήταν λόγια ενός ονειροπαρμένου πολυλογά. Μιλούσε στους χωρικούς σαν χωρικός, στους αστούς σαν αστός, στους ιππότες σαν ιππότης, κι έλεγε στον καθένα τους αυτό που θα συγκινούσε την καρδιά του.

Ο λόγος του ήταν απλός και γεμάτος αγάπη. Δεν απαιτούσε απ’ τους άλλους να κάνουν κάτι που οι ίδιοι δεν ήταν έτοιμοι γι’ αυτό. Δεν απαιτούσε σεβασμό για το άτομό του, αλλά προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις του καθενός.

Ο Φραγκίσκος συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του και τους αδελφούς του juculatores Domini, δηλαδή τροβαδούρους του Θεού, γιατί εξυμνούσαν τον Θεό σαν τροβαδούροι και τραγουδιστές. Σύντομα ο λαός τον ονόμασε, εξ αιτίας της θεληματικής του φτώχειας, il Poverello, δηλαδή «ο φτωχούλης» κι έτσι τον λένε ακόμα και σήμερα. Βέβαια, δεν έλειψαν και οι δύσκολες ώρες και οι διώξεις. Οι οικογένειες, που οι γιοι τους είχαν ακολουθήσει τον Φραγκίσκο, τον κατηγόρησαν πως διέφθειρε τους νέους και τους απομάκρυνε από τους γονείς τους . Τώρα πια είχε πιστούς και μαθητές. Πράγμα που προκαλούσε δυσφορία στην εκκλησία και άρχισαν να τον κατηγορούν για αιρετικό. Αποφάσισε να πάει στην Ρώμη να μιλήσει με τον Πάπα, μαζί με τον αδελφό Βερνάρδο από το Κουινταβάλλε.

Στη Ρώμη Πάπας ήταν ο Ινοκέντιος ο Γ΄, χαρακτήρας καθόλου ήπιος. Διοικούσε την από παντού απειλούμενη ρωμαϊκή εκκλησία με μεγάλο σθένος, όχι σαν τρυφερός ποιμένας, αλλά σαν ένας βίαιος και μαχητικός άρχοντας.

Στη Ρώμη οι άντρες από την Ασίζη, που δεν επιθυμούσαν τίποτε άλλο παρά να ζουν στη φτώχεια και στην εγκράτεια κηρύττοντας χωρίς ανταμοιβή τη διδασκαλία του Σωτήρα, προκάλεσαν μεγάλη απορία. Όμως ο Πάπας και ο καρδινάλιος Τζιοβάνι του Αγίου Πέτρου κατάλαβαν αμέσως τη δύναμη που έκρυβαν μέσα τους οι φτωχοί κι άμαθοι αυτοί άνθρωποι και άρχισαν να συλλογίζονται την υπόθεση αυτή πολύ σοβαρά. Ο Φραγκίσκος παρακάλεσε τον Πάπα να εγκρίνει έναν απλό κανονισμό που είχε συντάξει ο ίδιος για την αδελφότητα και που τον αποτελούσαν περικοπές του Ευαγγελίου και έτσι και έγινε, πράγμα που τον έκανε να επιστρέψει στην Ασίζη .

Ο Φραγκίσκος, ως εκλεκτός του Θεού, γνώρισε την ομορφιά της γης, έτσι που σπάνια άλλος ποιητής την έχει γνωρίσει. Και αγάπησε την κάθε μικρή και μεγάλη ύπαρξη, κι αυτές του ανταπέδωσαν την αγάπη τους μιλώντας του. Φυσικά γνώριζε καλά πως πάνω στη γη τίποτα δεν είναι άψυχο και αντιμετώπιζε την κάθε ψυχή, ακόμα κι αυτή ενός φυτού ή μιας πέτρας, με αδελφικό σεβασμό και αγάπη.

Όταν μαθεύτηκε στην Ασίζη πως ο Φραγκίσκος πήρε άδεια από τον Πάπα να κηρύττει ελεύθερα, ο λαός ένιωσε μια τρομερή επιθυμία να τον ακούσει κι επειδή οι άλλες εκκλησίες ήταν πολύ μικρές, χρειάστηκε να μιλήσει στον καθεδρικό ναό της. Ο λαός τον αγαπούσε και του αφοσιωνόταν όλο και περισσότερο, και υπήρχαν από τότε κιόλας πολλοί που τον αποκαλούσαν Άγιο.

Απ’ αυτή την εποχή και μετά ο Φραγκίσκος προσπαθούσε με όλες τους τις δυνάμεις να μεγαλώσει το Τάγμα των Μινοριτών και να το διευθύνει όσο το δυνατόν καλύτερα.
Το καλοκαίρι του 1224, γεμάτος φροντίδες και προαισθανόμενος ίσως το θάνατό του, πήγε στο αγαπημένο του βουνό Αλβέρνο. Ήταν τόσο πολύ κουρασμένος που αναγκάστηκε, παρά τις συνήθειές του, ν’ ανέβει σ’ ένα μουλάρι. Αφού άφησε πίσω του τους τρεις αδελφούς που τον είχαν συνοδέψει, μπήκε μόνος του στο δάσος, έφτιαξε μια μικρή καλύβα και έμεινε για ένα μεγάλο διάστημα. Στους θρύλους αναφέρεται πως εδώ ακριβώς του παρουσιάστηκε ο Εσταυρωμένος και του χάρισε τα ιερά στίγματα του σώματός του. Λίγο αργότερα έπεσε σε μια ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία και μια οδυνηρή αρρώστια των ματιών τον έστειλε για ένα μεγάλο διάστημα στον Άγιο Δαμιανό. Παρ’ όλους όμως τους πόνους του, χαμογελούσε πάντα, δόξαζε και υμνούσε τον Θεό κι όταν κείτονταν μόνος και τυφλός στην καλύβα του, τραγουδούσε ενθουσιώδη άσματα. Εκεί συνέθεσε και τον «Ύμνο του Ήλιου».

Σ’αυτή την κατάσταση τον μετέφεραν στο Μόντε Κολόμβο και στο Ριέτι. Η πάθησή του είχε χειροτερέψει περισσότερο και οι γιατροί, μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν, του έκαιγαν το μέτωπο με ένα πυρωμένο σίδερο. Όταν πλησίασαν για πρώτη φορά στο κρεβάτι του με το φριχτό εργαλείο, ο άρρωστος υποδέχτηκε με χαρά τη φωτιά κι αναφώνησε: «Ω αδερφή φωτιά, που λάμπεις όμορφη ανάμεσα στ’ άλλα δημιουργήματα κι εγώ πάντα σ’ αγαπούσα, δείξε μου τώρα έλεος!» Μετά παρακάλεσε έναν αδελφό να του παίξει μουσική, εκείνος όμως αρνήθηκε να το κάνει. Τότε ο Φραγκίσκος άκουσε μέσα στη νύχτα έναν άγγελο Κυρίου να παίζει τις γλυκές κι απερίγραπτα εξαίσιες μουσικές του Παραδείσου.
Όταν ένιωσε το τέλος να πλησιάζει, ζήτησε και τον μετέφεραν με μεγάλο κόπο στον τόπο του, στην Ασίζη. Από το κρεβάτι του θανάτου υπαγόρευσε ακόμα ένα γράμμα, όπου ικέτευε γονατιστός, μ’ όλη του την καρδιά, την ανθρωπότητα, να θυμάται την ψυχή της. Όταν ρώτησε το γιατρό πόσο ακόμα θα ζούσε κι αυτός του απάντησε: «Για λίγο», άνοιξε τα χέρια του και είπε: «Σε καλωσορίζω αδελφέ Θάνατε!» Ύστερα άρχισε να τραγουδά κι έπρεπε να τραγουδούν μαζί του και όλοι οι παρευρισκόμενοι φίλοι του.

Λίγες μέρες πριν από το τέλος του ζήτησε να τον πάνε στην Πορτιούνκολα, που την αγαπούσε και τη θεωρούσε πατρίδα του. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου του 1226, κατά το βράδυ. Τη στιγμή που ξεψυχούσε, ήρθε και κάθισε πάνω στη στέγη της καλύβας του ένα μεγάλο σμάρι κορυδαλλών και άρχισε να τραγουδά μελωδικά και δυνατά.

http://biographies.nea-acropoli.gr

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΕΙΚΟΝΑ …

Ο Γεώργιος Kαρέλιας γεννήθηκε στην Aθήνα στις 14 Mαρτίου 1929 και σπούδασε Oικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο George Washington των H.Π.A. Tο 1959 εγκαταστάθηκε στην Kαλαμάτα, όπου ξεκίνησε τη λαμπρή σταδιοδρομία του στην οικογενειακή επιχείρηση με σημαντικές καινοτομίες, βάζοντας τη δική του υπογραφή στην ανάπτυξη της Ελληνικής καπνοβιομηχανίας.

Eπιχειρηματίας, αλλά και καλλιτέχνης, ο Γεώργιος Kαρέλιας δεν έκρυψε ποτέ το έξοχο ταλέντο του στη ζωγραφική και τη μεγάλη αγάπη του για το βιβλίο και την ιστορία. Γι’ αυτό, δεν έχανε ευκαιρία να στηρίζει κάθε ποιοτική προσπάθεια εκπαιδευτικής και οικονομικής αναβάθμισης της Mεσσηνίας, όπου και έζησε έως το θάνατό του, τον Aπρίλιο του 2000.

«Στηρίζουμε ό,τι έχει ποιότητα, προχωράμε μπροστά με έρευνα, με θέληση…»

Πίσω απο το μεγάλο αυτό όνομα υπήρξε ένας άνθρωπος με ευαισθησία, με τόλμη, με όραμα, που στα πλαίσια της προσφοράς του στα κοινά, αποφάσισε το 1993, με γενναιοδωρία αλλά και σεμνότητα, μαζί με την σύζυγό του, την ίδρυση ενός εκπαιδευτικού και ερευνητικού ιδρύματος με την επωνυμία «Γεώργιος και Bικτωρία Kαρέλια».

Mε τη σκέψη στο κοινωνικό σύνολο, στον άνθρωπο, στην εκπαίδευση, στη μόρφωση και στην εξέλιξη, το Ίδρυμα συμβάλλει ουσιαστικά στην υλοποίηση νέων οικονομικών ιδεών με την καθοδήγηση, μετά το θάνατο του ιδρυτή του, της Bικτωρίας Kαρέλια. Mια γυναίκα με δυναμισμό, με πάθος για τη ζωή και αγάπη για την εκπαίδευση, είναι σήμερα Πρόεδρος της Kαπνοβιομηχανίας Kαρέλια, καθώς και του Iδρύματος, Πρόεδρος του Λυκείου Eλληνίδων Καλαμάτας, Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Mουσικής Καλαμάτας φροντίζοντας κάθε μέρα να αποδεικνύει πως «όπου υπάρχει εξέλιξη και φλόγα για μόρφωση, υπάρχει ζωή…».

Το Ίδρυμα προκηρύσσει πρόγραμμα χορήγησης υποτροφιών για Μεταπτυχιακές σπουδές (πτυχία Masters και Διδακτορικό) σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Ελλάδος και αναγνωρισμένα Πανεπιστήμια εξωτερικού.

Μεταπτυχιακές Σπουδές στην Ελλάδα

Θα χορηγηθούν επτά (7) υποτροφίες, ύψους 5.000,00 ευρώ (πέντε χιλιάδων ευρώ) εκάστη, για σπουδές στους κλάδους:
1. Οικονομική και Περιφερειακή Ανάπτυξη,
2. Βιομηχανική Οικονομική,
3. Ναυτιλιακές Σπουδές,
4. Διοίκηση Επιχειρήσεων,
5. Δημόσια Διοίκηση,
6. Περιβάλλον και Ανάπτυξη,
7. Business Administration (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Μεταπτυχιακές Σπουδές στο Εξωτερικό

Θα χορηγηθούν επτά (7) υποτροφίες, ύψους 20.000,00 ευρώ (είκοσι χιλιάδων ευρώ) εκάστη, για σπουδές στους κλάδους:
1. Regional Economics and Development,
2. Industrial Economics,
3. Shipping, Trade and Finance,
4. Business Administration,
5. Public Administration,
6. Environmental Economics.

Οι υποψήφιοι πρέπει να πληρούν τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

* Ελληνική ιθαγένεια
* Ηλικία έως 30 ετών
* Πτυχίο σε τομέα της Οικονομικής Επιστήμης από Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα με βαθμό από 8.00/10.00 ή ισότιμη βαθμολογία από αναγνωρισμένα Πανεπιστήμια εξωτερικού.
* Βεβαίωση από το Πανεπιστήμιο της επιλογής τους ότι έχουν γίνει δεκτοί.
* Για σπουδές στην Ελλάδα απαιτείται γνώση, τουλάχιστον, μίας ξένης γλώσσας (κάτοχος αντίστοιχου πτυχίου).
* Για σπουδές στο εξωτερικό απαιτείται άριστη γνώση της γλώσσας στην οποία διδάσκονται τα Πανεπιστημιακά μαθήματα.
* Να μην είναι υπότροφοι άλλου μη κρατικού φορέα. Σε περίπτωση επιλογής τους από το Ίδρυμά μας, απαιτείται σχετική υπεύθυνη δήλωση.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να επικοινωνήσουν με τα γραφεία του Ιδρύματος, Βασ. Αμαλίας 32, 4ος όροφος, τηλ.: 210-3318074, Fax: 210-3318075, ή να επισκεφθούν την επίσημη ιστοσελίδα του Ιδρύματος.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΕΩΣ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ 30/4/2010

Ο Καλλικράτης εργάστηκε σε τέσσερα μεγάλα έργα της αρχαίας Αθήνας, σύμφωνα με αναφορές του Πλούταρχου: Στα Μακρά Τείχη της πόλης (460 – 450 π.Χ.), στην επιδιόρθωση τμήματος των περιφερειακών τειχών των Αθηνών, στην ανοικοδόμηση ναού, αφιερωμένου στην Άπτερο Νίκη στην Ακρόπολη, το 448 π.Χ. και τέλος, σύμφωνα με τον Πλούταρχο πάλι, συνεργάστηκε με τον Ικτίνο για την ανέγερση του Παρθενώνα.

Ο Ικτίνος υπήρξε σύγχρονος και στενός φίλος του μεγάλου γλύπτη Φειδία. Και οι δύο εργάστηκαν την εποχή του Περικλή. Σύμφωνα με το Βιτρούβιο, ο Ικτίνος συνέγραψε μαζί με τον Κάρπιο την τεχνική μελέτη «για τον Δωρικό ναό της Αθηνάς στην Αθήνα». Ο Ικτίνος αναφέρεται από τρεις έλληνες συγγραφείς: το Στράβωνα, τον Παυσανία και τον Πλούταρχο. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι έχτισε τον ναό του Επικούρειου Απόλλωνα στην Αρκαδία. Επίσης, στον Ικτίνο ανατέθηκε η κατασκευή του Τελεστηρίου της Δήμητρας στην Ελευσίνα και η κατασκευή του Παρθενώνα στην Ακρόπολη (μαζί με τον Καλλικράτη). Απ’ ότι φαίνεται ο Ικτίνος εγκατέλειψε την Αττική μετά την κατασκευή του Παρθενώνα. Πήγε στην Πελοπόννησο όπου έχτισε τον ναό του Επικούρειου Απόλλωνα.

Στη συνέχεια θα εξετάσουμε την αρχιτεκτονική των δύο σημαντικών ναών που προαναφέρθηκαν, επειδή στην κατασκευή τους συναντάμε πολλά στοιχεία τελειότητας, που φανερώνουν ότι οι δύο αρχιτέκτονες -και ειδικά ο Ικτίνος- κατείχαν πολύ ειδικές γνώσεις, που την εποχή εκείνη διδάσκονταν μόνο στις Σχολές Μυστηρίων. Είναι πολύ πιθανόν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης να είχαν μυηθεί στα Μυστήρια της Αιγύπτου, της Ελλάδας ή σε άλλα και μετά να εφάρμοσαν αυτές τις μυστικές, μυητικές, αρχαίες γνώσεις -όπως της σφαιρικότητας της γης- στην κατασκευή των ναών τους.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι ναοί που κατασκεύασαν είναι φτιαγμένοι σαν μια μικροκοσμική εικόνα του τέλειου σύμπαντος. Με τον ίδιο τρόπο ο πολιτισμός της Αιγύπτου ήταν η γήινη εικόνα της ουράνιας Αιγύπτου, ενώνοντας έτσι ορατό και αόρατο με την κατασκευή των Πυραμίδων και τόσων άλλων ναών, που φαίνεται να φέρουν παρόμοια σημάδια τελειότητας με αυτά του Παρθενώνα.

Αλλά ας δούμε αναλυτικότερα τα στοιχεία:

Α) Ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες Αρκαδίας χτίστηκε από τον Ικτίνο με καθοδήγηση των Ιερέων των Δελφών μετά το 438 π.Χ. και έχει διαστάσεις 39,8×16,1 μέτρα. Στο ναό αυτό εφαρμόζονται για πρώτη φορά μαζί και οι τρεις αρχιτεκτονικοί ρυθμοί της αρχαίας Ελλάδας: Ιωνικός, Δωρικός, Κορινθιακός.

Το περίεργο είναι ότι ο προσανατολισμός του δεν ακολουθεί την αρχαία συνήθεια Ανατολής – Δύσης αλλά Βορρά – Νότου. Η είσοδος βρίσκεται στη βόρεια πλευρά, σαν να βλέπει στους Δελφούς ή καλύτερα σαν να βλέπει το Βορρά από όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, κατάγεται ο θεός Απόλλωνας και η ακολουθία του, οι υπερβόρειοι.

Το παράδοξο σ’ αυτό το ναό, όπως ανακάλυψε ο Στέλιος Πετράκης, είναι ότι είναι χτισμένος με τρόπο ώστε κάθε χρόνο να γλιστράει πάνω στην ειδική βάση του με γωνία 50.2 δευτερολέπτων της μοίρας (λόγω της κίνησης του άξονα της γης), στοχεύοντας πάντα στο ίδιο αστρικό σημείο (κατά πάσα πιθανότητα το Σείριο). Αυτό είναι ένα πολύ ειδικό επίτευγμα αρχιτεκτονικής και κατασκευής και απαιτούσε ειδικές γνώσεις αστρονομίας, που επίσης διδάσκονταν στα Μυστήρια.

Ο Ικτίνος επίσης έχτισε τον ναό αυτό με τρόπο ώστε οι κίονές του να περιστρέφονται, να ολισθαίνουν, αλλά να μην καταρρέουν. Οι τοίχοι του ναού αντιστέκονται στο σεισμό, σαν να είχαν πάχος 2,15 μ., ενώ είναι πολύ πιο λεπτές.

Β) Όσον αφορά τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, το έτος 447 π.Χ. ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης, με τη γενική επίβλεψη του Φειδία και του Περικλή, έκτισαν το νέο ναό της Αθηνάς Παρθένου, τον Παρθενώνα. Ο ρυθμός ήταν καθαρά Δωρικός, με ορθογώνιο σχήμα. Σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, ο Ικτίνος έκανε τα σχέδια της Ακρόπολης και ο Καλλικράτης είχε την επίβλεψη των έργων. Ο ναός χτίστηκε πάνω στα θεμέλια του προηγούμενου που είχε κτιστεί επί Πεισιστράτου και τον είχαν καταστρέψει οι Πέρσες. Εννέα χρόνια χρειάστηκαν για την ανέγερση του ναού.

Όλα όσα έχουν ανακαλυφθεί για τον ναό αυτό, ίσως όμως και άλλα κρυμμένα από το πέπλο του χρόνου, μαρτυρούν ότι οι δημιουργοί του Παρθενώνα κατείχαν ξεχασμένες γνώσεις που τις εφάρμοσαν στην κατασκευή του. Ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης κατασκεύασαν το ναό με ασύλληπτες λεπτομέρειες και με αυτό τον τρόπο τον μετέτρεψαν σε έναν οργανισμό παλλόμενο από εσωτερική ζωή.

Συγκεκριμένα, σε κάθε μέρος του ναού επικρατούσε ένα σύστημα αναλογίας σύμφωνα με τον κανόνα του Πολυγνώτου και όλες οι διαστάσεις είχαν μια δεδομένη σχέση με τη διάμετρο του κίονα. Κάθε κίονας είχε ελάχιστα μεγαλύτερη διάμετρο από τη βάση μέχρι τη μέση, λέπταινε προς την κορυφή και έκλινε προς το κέντρο της κιονοστοιχίας στην οποία ανήκε. Έτσι οι κίονες του Παρθενώνα δεν είναι κάθετοι, αλλά αν προεκταθούν νοητά προς τα επάνω, συναντιούνται στα 1852 μέτρα, σχηματίζοντας μια νοητή πυραμίδα, η κορυφή της οποίας βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που ήταν τοποθετημένο το κεφάλι του αγάλματος της Αθηνάς. Κατά περίεργο επίσης τρόπο, ο όγκος της πυραμίδας αυτής είναι ο μισός της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου, 45.000.000 ελληνικά κυβικά πόδια.

Για να πετύχουν οι αρχιτέκτονες τις καμπυλώσεις αυτές, δεν μπορούσε κανένας λίθος του ναού να έχει κανονικό ορθογώνιο σχήμα. Αντιθέτως, σχεδόν κάθε λίθος έχει εντελώς δικό του σχήμα και μοναδική θέση μέσα στο σύνολο, γιατί οι καμπυλώσεις και οι κλίσεις δημιουργούσαν διαφορετικές γωνίες και επιφάνειες σε κάθε σημείο του κτιρίου. Για να επιτευχθεί λοιπόν μία τέτοια κατασκευή ήταν απαραίτητος ο τέλειος υπολογισμός του κάθε μέλους, αλλά και η μαθηματικά ακριβέστατη εκτέλεση.

Επίσης, οι γωνιακοί κίονες είχαν ελάχιστα μεγαλύτερη διάμετρο από τους άλλους. Οι μετόπες έδιδαν την εντύπωση του τετραγώνου, κι όμως είχαν κάποιες καμπύλες που εξουδετέρωναν τις οπτικές απάτες, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχε η οπτική αρμονία. Αυτές οι προσαρμογές απαιτούσαν πολύ υψηλές γνώσεις μαθηματικών και οπτικής, σε μια τέλεια ένωση με την Τέχνη.

Επίσης, στο σχέδιο του Παρθενώνα δεν υπάρχει καμία ευθεία γραμμή. Παντού συναντάμε απαλές καμπύλες. Επίσης στην πρόσθια (μπροστινή) όψη ισχύει: πλάτος = φ χ ύψος (όπου φ είναι ο αριθμός της χρυσής τομής), ενώ στις αναλογίες του ναού συναντάμε και τη σχέση α/2α+1. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι εκτός από αρμονικό πολλές φορές και απροσδόκητο, μιας και ο Παρθενώνας καταφέρνει να δείχνει εντυπωσιακά μεγαλύτερος από το πραγματικό του μέγεθος, χωρίς όμως να βαραίνει το χώρο.

Αξιοσημείωτο είναι ότι υπάρχουν πλήθος ενδείξεων μη συμπαγούς θεμελίωσης του ναού σε βάθος 11 μέτρων με σημαντικό ίσως υπόγειο τμήμα ή και θάλαμο.

Επίσης, ο Παρθενώνας είναι χτισμένος με έναν ιδιαίτερο, αντισεισμικό τρόπο, με τα τμήματά του να είναι ενωμένα με λιωμένο μολύβι στις κατάλληλες διαμορφωμένες ενώσεις των μαρμάρων του. Ειδικότερα για τον Παρθενώνα ο Ν. Τογαρίδης αναφέρει: «η αρθρωτή – σπονδυλική κατασκευή των κιόνων και η τέλεια κατεργασία των σπονδύλων με διάφορο σχήμα / συχνότητα συντελεί στην αρίστη σεισμική συμπεριφορά του Παρθενώνα».

Όσον αφορά την τοποθεσία που είναι χτισμένος ο ναός σε σχέση με κάποια άλλα κτίσματα της αρχαίας Αθήνας, το κέντρο του Παρθενώνα (η τομή των διαγωνίων του) απέχει εξίσου από το κέντρο του Ηφαιστείου, από το κέντρο του βήματος των ρητόρων της Πνύκας, από το κέντρο της βάσεως του μνημείου του Φιλοπάππου και από το κέντρο του σηκού του Ναού του Ολυμπίου Διός. Όλα τα παραπάνω με μέγιστη προσέγγιση.

Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η κατασκευή αλλά και η θέση που είναι χτισμένος ο Παρθενώνας φανερώνουν μια ιδιαίτερη γεωδαιτική αρμονία (γεωδαιτική είναι η σχέση των μέτρων του ναού με τα μέτρα της γης).

Αν εξετάσουμε μερικά ακόμα στοιχεία θα διαπιστώσουμε ότι ο ναός του Παρθενώνα, σύμφωνα με τον Ν. Λίτσα, είναι δομημένος σε τέτοια θέση και με τέτοιο τρόπο, ώστε να αντλεί το μέγιστο της συμπαντικής ενέργειας και να τη διαχέει αποκλειστικά στο εγγύς περιβάλλον του. Είναι οικοδομημένος στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, από όπου περνά πλήθος διασταυρώσεων γραμμών L. Εξαιτίας τους ο βράχος έχει πολύ έντονο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Λέγεται επίσης ότι ο Παρθενώνας λειτουργεί σαν σημείο εκπομπής των ενεργειών αυτών στο χώρο. Λόγω του πυραμιδοειδούς του όμως σχήματος οι ενέργειες αυτές εκπέμπονται αρκετά ψηλότερα από το έδαφος. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η κατασκευή έχει και ενδιαφέρουσες ηλεκτρικές ιδιότητες, σαν να είναι τεράστιος πυκνωτής αλλά και κεραία. Αυτό θα εξηγούσε τις παράξενες αποκλίσεις στα όργανα μετρήσεων γύρω από τον Παρθενώνα (τα ίδια αναφέρονται και για τη Μεγάλη Πυραμίδα στην Αίγυπτο).

Όσον αφορά τη γεωδαιτική κατασκευή του ναού, η διάσταση του κοντού στυλοβάτη του Παρθενώνα είναι ίση με ένα δευτερόλεπτο (1΄΄) ενός τόξου γεωγραφικού πλάτους της Γης. Αυτό δηλώνει ότι τα μέτρα του Παρθενώνα δεν είναι τυχαία, αλλά οι κατασκευαστές του γνώριζαν τις διαστάσεις τη Γης και φυσικά το σφαιρικό της σχήμα. Επιπλέον, οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι χρησιμοποίησαν σαν μονάδα μέτρησης για το χτίσιμο του Παρθενώνα όχι το σημερινό «μέτρο» αλλά το «πόδι» (1 πόδι = 0,3188 μέτρα) (το ίδιο λέγεται και για τις αιγυπτιακές πυραμίδες). Η πλατφόρμα πάνω στην οποία στέκονται οι κολώνες του ναού έχουν μια ελαφριά καμπύλη και στις τέσσερις γωνίες, σαν να ήταν ένα μικρό κομμάτι μιας γιγαντιαίας σφαίρας, της σφαίρας της γης.

Ο Ερατοσθένης, που έζησε στην Αλεξάνδρεια μεταξύ 276 και 196 π.Χ., αναφέρεται ως ο πρώτος άνθρωπος που υπολόγισε με μεγάλη προσέγγιση την ακτίνα της Γης. Από τα παραπάνω όμως φαίνεται ότι και οι κατασκευαστές του Παρθενώνα γνώριζαν τις διαστάσεις τη Γης, πολύ πριν τον Ερατοσθένη.

Επίσης, όπως είναι γνωστό σήμερα, το μήκος της μίας πλευράς της βάσης της Μεγάλης Πυραμίδας είναι ίσο με το 1/8 του λεπτού της μοίρας της επιφάνειας της γης. Αυτό φανερώνει ότι οι Αιγύπτιοι γνώριζαν (τουλάχιστον 2.000 χρόνια πριν την κατασκευή του Παρθενώνα) ότι η γη ήταν σφαιρική.

Πολλοί αρχαίοι πίστευαν ότι η γνώση των Αρχαίων Ελλήνων γύρω από τα μαθηματικά προερχόταν από τη γνώση των Αιγυπτίων στον τομέα αυτό. Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης στα «Μεταφυσικά» του αναφέρει: «Έτσι η επιστήμη των μαθηματικών προήλθε από την γειτονική Αίγυπτο, επειδή εκεί η τάξη των ιερέων είχε αυτή την ασχολία». Τι άλλο μπορεί να δηλώνει εδώ ο Αριστοτέλης εκτός από το ότι οι ιερείς της Αιγύπτου κατείχαν την επιστήμη των μαθηματικών, η οποία σύμφωνα με την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ διδασκόταν μαζί με την αστρονομία στις Σχολές Μυστηρίων;

Από πού μπορεί να έλαβαν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης αυτές τις ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών, αστρονομίας και της σφαιρικότητας της γης εκτός από το θεσμό των Μυστηρίων, στον οποίο πρέπει να είχαν μαθητεύσει; Για ποιο λόγο άλλωστε ανέθεσαν στον Ικτίνο την κατασκευή του Τελεστηρίου της Ελευσίνας, στο οποίο οι μύστες τελούσαν τα Ελευσίνια Μυστήρια;

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1) http://www.london2athens.com/ictinusgr.html
2) http://www.greatbuildings.com/architects/
3) http://en.wikipedia.org/wiki/Ictinus
4) http://www.arches.uga.edu/~fvankeur/classical/
5) http://www.mcs.surrey.ac.uk/
6) http://www.unc.edu/~rowlett/units/dictN.html
7) http://www.globaltown.com/shawn/lyre1b.html
http://www.sizes.com/units/meter.htm#quadrant
9) http://www.egyptorigins.com/somethingstrange.htm
10) http://www.geocities.com/sfetel/
11) http://www.stat.net.gr/GNOSIS/ARXEA/ELLADA/TEXNI.htm
12) http://www.nea-acropoli.gr/civilizations/
13) http://www.hellenicway.ca/june02/antis.htm
14) http://dim-galat.pel.sch.gr/projects/akropolis/
15) http://clubs.pathfinder.gr/poihsis/256808
16) http://witcombe.sbc.edu/sacredplaces/acropolis.html
17) http://www.hermes-press.com/PT_sanctuaries.htm
18) http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/hpb/hpb.htm
19) http://www.metafysiko.gr/articleload.php?art=arts/43.htm
20) http://www.geocities.com/sfetel/gr/geometry_g.htm#parthenon
21) http://www.astro.gr/sufi/atrapos/gold.htm
22) http://4lyk-kozan.koz.sch.gr/Mathites/B7Batsis/geo.htm
23) «Η ιερή γεωγραφία της Ελλάδος», Νίκος Β. Λίτσας , Εκδόσεις: Έσοπτρον
24) «Ιερή Ελλάδα», Εκδόσεις: Αρχέτυπο
25) «Άγνωστα μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων», Θεοφάνης Μανιάς
26) Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου», τόμος 9 και 10.

http://biographies.nea-acropoli.gr

Ο πατέρας του (ο Ali Riza) ήταν δημόσιος υπάλληλος στην τελωνειακή υπηρεσία της πόλης. Η μητέρα του (Zubeyde) καταγόταν από την Έδεσσα. Κληρονόμησε από εκείνη το λευκό χρώμα, τα γαλανά μάτια και τα ξανθά μαλλιά. Είχε δύο αδέλφια και δύο αδελφές από τα οποία απέμειναν μόνο ο Μουσταφά και η Macbule. Ο ίδιος φοίτησε για λίγο στο Λαγκαδά σε ελληνικό τοπικό σχολείο, στη συνέχεια όμως παρακολούθησε στη Θεσσαλονίκη το προπαρασκευαστικό σχολείο για Δημοσίους υπαλλήλους. Όμως δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει διότι λόγω των αταξιών του τον έδειρε ο Δάσκαλός του και αυτό οδήγησε τη γιαγιά του να τον σταματήσει από το σχολείο. Αυτό όμως ήταν η αφορμή για να εγγραφεί στο Προπαρασκευαστικό Στρατιωτικό σχολείο της πόλης. Έδειξε τέτοια κλίση σε ορισμένα μαθήματα και ο δάσκαλος των Μαθηματικών του σχολείου (που ονομαζόταν και ο ίδιος Μουσταφά) του έδωσε το δεύτερο όνομα Κεμάλ που σημαίνει τελειότητα.

Και ήταν περισσότερο αρεστό και προσιτό στον ίδιο να φορά στρατιωτική σχολή από το να φορά τον παραδοσιακό ρουχισμό που επιβαλλόταν κυρίως στα πολιτικά και θρησκευτικά σχολεία. Πιθανότατα εδώ άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα της μεταστροφής του στις συνήθειες της Δύσης.

Η εκπαίδευση αυτή τον σημάδεψε στη μετέπειτα πορεία του. Φοίτησε αργότερα στη Μέση Στρατιωτική Σχολή στο Μοναστήρι όπου κατά την περίοδο της φοίτησής του, του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει γνωριμίες με σημαντικούς ανθρώπους από άλλες περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί από τους συμμαθητές του αργότερα θα στελεχώσουν το απελευθερωτικό κίνημα και θα γίνουν συνεργάτες του αλλά και αντίπαλοι κατά την περίοδο της δικής του πολιτικής εξουσίας. Μετά την αποφοίτησή του καθίσταται επιτακτική ανάγκη για τον ίδιο και τους φίλους–συνεργάτες του, να γίνει μια ουσιαστική αλλαγή στο πολιτικό σύστημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η δράση τους όμως θα ανακαλυφθεί και θα περάσουν ένα μήνα στην απομόνωση. Παρ’ όλα αυτά η επικοινωνιακή του δράση στον στρατιωτικό χώρο θα τον σώσει και θα σταλεί να υπηρετήσει στην 5η Στρατιά στη Δαμασκό όπου και εκεί θα προσπαθήσει να βρει ανθρώπους που είχαν σκοπό να απαλλαγούν από τη μοναρχία του Σουλτάνου.
Η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο και ο Κεμάλ μαζί με τους συνεργάτες του, ήταν ξεκάθαροι στο ότι έπρεπε να γίνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές σε πρόσωπα και καταστάσεις. Η ροπή αυτή του Κεμάλ τροφοδοτήθηκε όχι μόνο βέβαια από την κακή διαχείριση της εξουσίας από τον Σουλτάνο (Αμπτούλ Χαμίτ Β΄) αλλά και από τις επιδράσεις που είχαν πάνω στον Κεμάλ οι ιδέες που μεταλαμπαδεύονταν από τις διάφορες Στοές που υπήρχαν τόσο στην Πόλη όσο και στη γενέτειρά του. Τόσο στη Κων/πολη όσο και στη Θεσσαλονίκη λόγω της ποικιλομορφίας των εθνοτήτων και τη μεγάλη άνθηση του εμπορίου, υπήρχε η δυνατότητα να εμφανιστούν τάσεις και ροπές που προέρχονταν από τον υπόλοιπο κόσμο. Σε αυτό βέβαια συνετέλεσαν και οι πρεσβείες των Μεγάλων Δυνάμεων και πίσω από αυτές οι Στοές που δημιουργήθηκαν .

Ειδικότερα στην πόλη που γεννήθηκε ο Κεμάλ, αρκετούς αιώνες πριν μέσα στην Οθωμανική επικράτεια, πολλοί Οθωμανοί επηρεάστηκαν από τα μυστικιστικά τάγματα των Σούφι, των Δερβίσηδων των Μπεκτασίδων και διαδραμάτιζαν κάποιους ρόλους αντίστοιχους με αυτούς των Ναϊτών Ιπποτών, των Τεκτόνων κλπ, αναζητώντας ένα θρησκευτικό δρόμο που αργότερα εξελίσσεται περισσότερο σε μυστικιστικό.
Για παράδειγμα κατά τον 17ο αιώνα ο μυστικιστής εβραίος Σαμπετάι Τσβι αυτοανακηρύχθηκε «Μεσσίας». Στη μετέπειτα πορεία του εξισλαμίσθηκε. Αυτό όμως δεν εμπόδισε να τον ακολουθήσουν χιλιάδες οπαδοί του, εβραίοι στην πλειοψηφία τους που έγιναν μουσουλμάνοι και ονομάστηκαν «ντονμέ» δηλαδή «αυτοί που έκαναν στροφή». Για εκείνη την εποχή γνωρίζουμε ότι στον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης υπήρχαν «ντονμέδες». Η δημιουργία αυτής της ξεχωριστής κοινότητας καταγράφεται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα όπου υπήρχαν άνθρωποι από όλες τις τάξεις. Ήταν αυστηρά ενδογαμικοί και οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη ελευθερία. Χωρίζονταν σε τρεις ομάδες: τους Ιζμιρλήδες, τους Κουνιόσους και τους Πακουβίνους. Ασχολήθηκαν με την εκπαίδευση ιδρύοντας και ιδιωτικά σχολεία.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Κεμάλ κάποια στιγμή ήταν μέλος αυτής της κοινότητας (δίχως βέβαια να υπάρχουν γραπτά αποδεικτικά στοιχεία γι’αυτό) λαμβάνοντας αρκετά στοιχεία υπ’ όψιν, εφαρμόζοντάς τα αργότερα στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεών του.
Πέρα όμως απ’ αυτό οι συνεργάτες του και ο ίδιος κατά την παραμονή τους στη Θεσ/νίκη από την οργάνωση «Ελευθερία και Πατρίδα» προσχωρούν στο Κίνημα «Ένωση και Πρόοδος» που ήταν το εφαλτήριο για την επανάσταση των Νεότουρκων. Οι πρωταρχικοί στόχοι του κινήματος ήταν να αποτραπεί η διάλυση της αυτοκρατορίας μέσω της συμφιλίωσης ανόμοιων θρησκευτικών και φυλετικών ρευμάτων στο πλαίσιο συνταγματικών ρυθμίσεων για καλύτερη ποιότητα ζωής.

Ο ρόλος των ξένων Στοών στη δημιουργία του κινήματος ήταν καθοριστικός. Πολλοί ενεργοί πολιτικοί ήταν συνδεδεμένοι με τις Στοές (Άγγλων, Γάλλων, Ιταλών) που καθιερώθηκαν τον 18ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη.

Η Κωνσταντινουπολίτικη ιταλική Στοά «Italia» ιδρύει το 1864 τη Στοά «Macedonia» στη Θεσσαλονίκη που είχε εμφανή ρόλο και το κίνημα τελούσε υπό την προστασία της, ενώ τα μέλη της ήταν υψηλόβαθμα στελέχη των διαφόρων μυστικιστικών ταγμάτων..
Είναι αποδεδειγμένο ότι σχεδόν όλα τα μέλη της «Ένωσης και Προόδου» ανήκαν είτε στο Ελευθεροτεκτονικό Τάγμα, είτε στο Τάγμα των Μπεκτασήδων ή των Ντονμέ!
Έχει σημασία να σημειωθεί πως την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα τάγματα της Ανατολής και της Δύσης λειτουργούσαν συμπληρωματικά με κοινούς φιλοσοφικούς δρόμους δίνοντας έμφαση στην ανεκτικότητα στην ετεροδοξία και την ανεξιθρησκία.

Στην μετέπειτα όμως πορεία ο δρόμος αρκετών μελών του κινήματος διαφοροποιήθηκε και οι στόχοι του παρέμειναν ουτοπικοί.

Το Σεπτέμβριο του 1911 ο Κεμάλ τοποθετήθηκε στο γενικό Επιτελείο της Κων/πολης (λέγεται ότι εκεί πιθανότατα μυήθηκε σε κάποια συγκεκριμένη Στοά.) όπου με το πέρας του χρόνου και με την ικανότητά του προάγεται σε στρατηγό, μια θέση που του έδινε το δικαίωμα να έχει λόγο και ρόλο στην πολιτική εξουσία. Οι συνεχόμενες ήττες του Οθωμανικού στρατού στην περίοδο των Βαλκανικών πολέμων και η αδιαλλαξία του Σουλτάνου σκλήρυνε τη στάση του Κεμάλ και των Νεότουρκων.

Οι στόχοι του άρχισαν ξεκάθαρα να εμφανίζονται. Κύριο μέλημα ήταν η εξωτερική προβολή της Τουρκίας ως ένα συμπαγές έθνος απομακρύνοντας τις αλλόθρησκες εθνότητες (εθνοκάθαρση) οργανώνοντας παράλληλα αντάρτικες ομάδες εναντίον του Σουλτάνου καθώς και μυστικό στρατό για την αντιμετώπιση των Συμμαχικών δυνάμεων. Ο Κεμάλ και το κίνημά του αντιμετωπίζονται ως αιρετικοί και ο ίδιος καταδικάζεται ερήμην του από το Σουλτάνο σε θάνατο. Επίσης οι Σύμμαχοι αντιδρούν και προσπαθούν να τον εξοντώσουν. Στις αρχές του 1920 ξεσπά για μικρό χρονικό διάστημα εμφύλιος πόλεμος και ο Κεμάλ συγκροτεί τη δική του κυβέρνηση στην Α΄ Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Άγκυρας. Ο Σουλτάνος σε ρόλο θρησκευτικού ηγέτη προσπαθεί να αντιδράσει χωρίς όμως εμφανή αποτελέσματα. Παράλληλα η επιστροφή του βασιλιά Κων/νου Α΄ στην Ελλάδα διχάζει την Ελλάδα αλλά και τους Συμμάχους, ένα γεγονός που το εκμεταλλεύεται ο Κεμάλ προχωρώντας στο μεγάλο διωγμό των Χριστιανών (Ελλήνων και Αρμενίων) με αποκορύφωμα τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, δίνοντάς του απεριόριστη δύναμη και εξουσία στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας.

Τον επόμενο χρόνο, το 1923 ο Κεμάλ γίνεται ο 1ος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας προωθώντας πολιτιστικά μέτρα και έργα εκσυγχρονισμού.
Εισάγει ένα νέο αστικό κώδικα στα πρότυπα του Ελβετικού.
Εισάγει νέο ποινικό κώδικα στα πρότυπα του Ιταλικού.
Εισάγει το λατινικό αλφάβητο, καταργεί το αραβικό.
Απαγορεύει την πολυγαμία, καθιερώνει τον πολιτικό γάμο.
Δίνει δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και αργότερα το δικαίωμα να εκλέγονται.
Καθιερώνει το Ιουλιανό ημερολόγιο αντί του Οθωμανικού.
Επιβάλει την αλλαγή των επωνύμων με πρώτο διδάξαντα τον ίδιο παίρνοντας το επώνυμο Ataturk που σημαίνει «ο πατέρας των Τούρκων».
Καταργεί το φέσι, το φερετζέ, το τουρμπάνι κλπ κι ότι έχει σχέση με το οθωμανικό παρελθόν δίνοντας έναν τρόπο ζωής πιο κοντά στα πρότυπα της Δύσης. Καταδιώκει τις θρησκευτικές οργανώσεις, καταργεί το Τάγμα των Δερβίσηδων, απαγορεύει τη θρησκευτική εκπαίδευση δίνοντας θέση στη δημόσια εκπαίδευση και προσπαθεί με έντονο και αυταρχικό τρόπο να διαχωρίσει τη Θρησκεία από το Κράτος.
Προώθησε ένα πολίτευμα κοινοβουλευτικό κρατώντας όμως μέχρι το θάνατό του σταθερά τα ηνία του κράτους. Στην εξωτερική πολιτική τις περισσότερες φορές κράτησε μια στάση ουδετερότητας.

Ενώ κατά την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, ο Βενιζέλος ήταν ο αντίπαλος που ήθελε άμεσα να εξουδετερώσει, στη μετέπειτα πορεία μια ειλικρινή φιλία διαπότισε και τους δύο άνδρες, που οραματίστηκαν κάποια στιγμή μια ομοσπονδία μεταξύ των δύο κρατών και όπως ήταν αναμενόμενο (λόγω των νωπών πληγών αλλά και του μίσους που καλλιεργήθηκε) επέφερε αμφότερες αντιδράσεις από τους πολιτικούς αντιπάλους. Ο Βενιζέλος το 1931 πρότεινε τον Ατατούρκ για το Νόμπελ Ειρήνης εφόσον ανταποκρίθηκε θετικά στην υπογραφή συμφώνου φιλίας με την Ελλάδα αλλά και την ανάγκη μιας ενιαίας βαλκανικής συνεννόησης. Οι μεταρρυθμίσεις του, στη νομοθεσία, και στην πολιτική επηρεάζουν μέχρι και σήμερα την κατάσταση της χώρας αυτής.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Εγκυκλοπαίδεια: «Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» – Τόμος ΙΕ
Εγκυκλοπαίδεια: «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια» – Τόμος 2ος
Εγκυκλοπαίδεια: «Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάννικα» – Τόμος 12ος
Εκδόσεις «ΑΡΧΕΤΥΠΟ» Δρόμοι της Γνώσης
Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» ΑΡ. Φ. 14055 03/01/2004
(Τούρκοι Μασόνοι, οι μουσουλμάνοι που μισεί η Αλ Κάιντα)
Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ΙΣΤΟΡΙΚΑ Τεύχος 21 Βενιζέλος-Ατατούρκ
Περιοδικό «ΦΙΛΙΠΠΟΣ» Τεύχος 41 Βιβλιοπαρουσίαση του Ι. Ανδρεάδη
Στο βιβλίο του Andrew Mango (Ataturk – The Biography of the Founder of Modern Turkey)

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ:

http://213.140.141.15/ history_ web_ final_ s03/etnotites_ tis_ thessalonikis.htm
(Οι Εθνότητες της Θεσσαλονίκης Δ..Ραχμάνη, Φ. Στεπανίδου, Ε.Χατζώκου)
www. kalami.net
Από τους Νεότουρκους στον Κεμάλ – Οι ιδεολογικές και πολιτικές εξελίξεις στην πρώιμη Τουρκική Δημοκρατία (άρθρο του Friket Adanir Καθηγητή της Ιστορίας
στο Πανεπιστήμιο του Μπόχουμ της Γερμανίας)
www.archive.gr Το Τάγμα των Μπεκτασί Ντερβίς
www.eled.auth.gr/historia
www.ataturk.turkiye.org/derlene/drcont.htm
www.eb.com:
www.brittanica On line “Donme”

http://biographies.nea-acropoli.gr

Πηγή : www.zougla.gr

Το διαδίκτυο των πραγμάτων

Η Maria Badia i Cutchet εξηγεί τη μαγεία και τους κινδύνους του «ίντερνετ των πραγμάτων»

Το διαδίκτυο, δηλώνει η Ισπανίδα ευρωβουλευτής των Σοσιαλιστών, Maria Badia i Cutchet, σε συνέντευξη που μας παραχώρησε, δεν πρέπει να περιορισθεί στη σύνδεση των 1,5 δισεκατομμυρίων χρηστών του, αλλά να τους συνδέσει με κάθε είδους συσκευή, συνδέοντας ταυτόχρονα τις συσκευές αυτές μεταξύ τους. Ανατέλλει η εποχή που το ψυγείο θα εντοπίζει τα ξεχασμένα τρόφιμα στα ράφια του και να μας ενημερώνει ότι πέρασε η ημερομηνία λήξης τους;