Μαιευτήρες - Γυναικολόγοι

Εξωσωματική – Ερωτήσεις και Απαντήσεις

Posted on: Οκτωβρίου 21, 2009
No comments yet

Η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι ένα θέμα που στις μέρες μας απασχολεί πολλά ζευγάρια. Τι ακριβώς είναι και πόσο μπορεί να βοηθήσει ένα ζευγάρι; Σε αυτά αλλά και σε πολλά άλλα σχετικά ερωτήματα μας απάντησε ο Γυναικολόγος-Μαιευτήρας Κος Νικόλαος Πολυδωρόπουλος.

Τι είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση;

Εξωσωματική γονιμοποίηση είναι η μέθοδος υποβοήθησης της αναπαραγωγής όταν η συνάντηση των δύο γαμετών (ωαρίου και σπερματοζωαρίου) και η γονιμοποίηση τους γίνεται στο εργαστήριο και όχι μέσα στο σώμα.

Σε ποιες περιπτώσεις χρειάζεται ένα ζευγάρι να απευθυνθεί σε γιατρό προκειμένου να προβεί σε εξωσωματική γονιμοποίηση;

Ένα έτος μετά από ελεύθερη προσπάθεια χωρίς θετικό αποτέλεσμα είναι απαραίτητη η διερεύνηση της γονιμότητας των δύο συντρόφων. Ο έλεγχος μπορεί να γίνει νωρίτερα του έτους (πχ όταν υπάρχει γνωστός παράγοντας υπογονιμότητας από το ιστορικό του ζευγαριού ή λόγω προχωρημένης ηλικίας). Από τον έλεγχο αυτό θα προκύψει αν η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι η ενδεδειγμένη μέθοδος θεραπείας ή απαιτείται κάποια άλλη απολύστερη ή λιγότερο επεμβατική τεχνική (πχ πρόκληση ωοθυλακορρηξίας, σπερματέγχυση κλπ)

Ποιοι είναι οι παράγοντες υπογονιμότητας;

Οι παράγοντες υπογονιμότητας προέρχονται είτε από τον ένα ή και από τους δύο συντρόφους ταυτόχρονα. Από την πλευρά της γυναίκας η δυσλειτουργία των σαλπίγγων ( απόφραξη, συμφήσεις, ιστορικό ενδομητρίωσης), δυσλειτουργία των ωοθηκών (διαταραχες ωοθυλακιορρηξίας, πολυκυστικές ωοθήκες), διαταραχές μήτρας (συγγενείς ανωμαλίες μήτρας, ευμεγέθη ινομυώματα που εμποδίζουν την εμφύτευση), διαταραχές σπέρματος (προβλήματα μορφολογίας σπερματοζωαρίων, χαμηλός αριθμός ή/και χαμηλή κινητικότητα σπερματοζωαρίων).

Έχουμε ακούσει για ζευγάρια που ενώ εφάρμοσαν υποβοηθούμενη αναπαραγωγή για ένα τους παιδί σε επόμενη σύλληψη και ενώ πίστευαν ότι δεν μπορούν να συλλάβουν με φυσικό τρόπο δεν χρειάστηκε εξωσωματική. Σε τι οφείλεται αυτό; Από την εμπειρία σας υπάρχουν ζευγάρια που τελικά ενώ αρχικά φάνηκε πως είχαν πρόβλημα γονιμότητας στην πορεία δεν χρειάστηκε εξωσωματική γονιμοποίηση;

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ζευγάρια που σπάνια έχουν αυτόματη σύλληψη μετά από πετυχημένη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης. Κάποια ζευγάρια από αυτά, δεν έδωσαν αρχικά τον απαιτούμενο χρόνο αυθόρμητης προσπάθειας, ίσως πιεζόμενοι από το χρόνο ή από το περιβάλλον τους. Έτσι αναζήτησαν πρόωρα ιατρική βοήθεια. Παράγοντες που επηρεάζουν την γονιμότητα, όπως η ενδομητρίωση, γνωρίζουμε ότι κατά την διάρκεια μιας εγκυμοσύνης μειώνουν την επίδρασή τους και έτσι αμέσως μετά από μια κύηση είναι πιθανή μια αυτόματη σύλληψη. Επίσης, περιπτώσεις με σχετικά αδύναμο σπέρμα μπορεί να αποδώσουν μετά από μια κύηση αφού υπάρχει καλύτερη ψυχολογία και το ζευγάρι εκφράζεται ελεύθερα χωρίς την πίεση για μια εγκυμοσύνη.

Ποια κατά τη γνώμη σας είναι τα θετικά της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής; Θεωρείτε ότι υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις (σε μητέρα ή μωρό); Ποιες είναι αυτές;

Η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή προσπαθεί να επιτύχει αυτό που φυσιολογικά αδυνατούν να πετύχουν κάποια ζευγάρια από μόνα τους. Να γίνουν γονείς. Δεν είναι μια θεραπεία που θα προσφέρει λύση σε ένα παθολογικό ή ένα χειρουργικό πρόβλημα. Βοηθά στην βελτίωση της ποιότητας ζωής ενός ζευγαριού για την ολοκλήρωση ενός σκοπού. Την δημιουργία μιας ευρύτερης οικογένειας. Οι γονείς έχουν βελτιωμένη ψυχική διάθεση που βοηθά τόσο στη μεταξύ τους επικοινωνία όσο και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στην εργασία τους. Όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο.

Η θεραπεία της εξωσωματικής γονιμοποίησης διευκολύνει κάποιες ειδικές καταστάσεις. Ένα ζευγάρι με ιστορικό αποβολών ή πασχόντων παιδιών λόγω γενετικών ασθενειών (πχ χρωμοσωμικές μεταλλάξεις, μεσογειακή αναιμία, κυστική ίνωση) μπορεί να επωφεληθεί από αυτή τη μέθοδο ούτως ώστε να μεταφερθούν ελεγμένα έμβρυα που δεν πάσχουν από τη συγκεκριμένη νόσο. Μια γυναίκα που προβλέπει λόγω καριέρας ή άλλων παραγόντων ότι η μητρότητα θα καθυστερήσει, μπορεί να «αποταμιεύσει» κάποια ωάρια της με τη μέθοδο της κρυοσυντήρησης και να τα χρησιμοποιήσει όταν θα είναι έτοιμη. Σε ένα ζευγάρι όπου ο σύζυγος είναι οροθετικός για το σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας μπορεί να χρησιμοποιηθεί το σπέρμα του αφού υποβληθεί σε κατάλληλη επεξεργασία μειώνοντας τις πιθανότητες μετάδοσης του ιού. Επίσης μία γυναίκα που επιθυμεί να τεκνοποίησει χωρίς την ύπαρξη συντρόφου μπορεί να επωφεληθεί της μεθόδου με χρήση σπέρματος ελεγμένου δότη.

Όσον αφορά τις αρνητικές επιπτώσεις , χρειάζεται προσοχή στην σωστή επιλογή φαρμάκων του πρωτοκόλλου θεραπείας και στενή παρακολούθηση της ανταπόκρισης των ωοθηκών. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που ακόμη και με στενή παρακολούθηση μπορεί να συμβεί το σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών. Αυτό είναι μια μεγάλη ανταπόκριση των ωοθηκών οι οποίες παράγουν πολλά ωάρια. Το αποτέλεσμα είναι πρήξιμο και πόνος στην κοιλιά από συλλογή υγρού. Το σύνδρομο δεν έχει ειδική θεραπεία και αντιμετωπίζεται αρχικά με αύξηση των πρωτεϊνών στη διατροφή και πιθανώς ενδονοσοκομειακή νοσηλεία σε βαρύτερες μορφές του συνδρόμου.

Η πιθανότητα αποβολών υπάρχει και στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Επίσης η πιθανότητα εξωμητρίου κύησης είναι περίπου 4%. Οι πολύδυμες κυήσεις είναι επίσης αυξημένες. Η πιθανότητα διδύμων είναι 20-25% και των τριδύμων 5%. Σαφείς αρνητικές επιπτώσεις στα νεογνά δεν έχουν αποδειχθεί να είναι σημαντικά περισσότερες από τα νεογνά που γεννιούνται χωρίς εξωσωματική. Δυστυχώς η πολύδημη κύηση είναι συνυφασμένη πολλές φορές με την προωρότητα και κατ’ επέκταση τις επιπλοκές της.

Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια εξωσωματική; Ποια είναι τα στάδια που ακολουθούνται;

Ο τρόπος θεραπείας στην εξωσωματική γονιμοποίηση, δηλαδή τα πρωτόκολλο θεραπείας, εξαρτώνται από την ηλικία της γυναίκας, το ιατρικό ιστορικό της ίδιας και του συζύγου, την ποιότητα του σπέρματος και τα αποτελέσματα των ειδικών εργαστηριακών εξετάσεων που απαιτούνται πριν από την προσπάθεια. Σε κάθε πρωτόκολλο οι ωοθήκες διεγείρονται με ενέσιμα φάρμακα με σκοπό την στρατολόγηση ωοθυλακίων. Μετά από συνήθως δύο εβδομάδες γίνεται η διαδικασία της διακολπικής ωοληψίας με ελαφρά αναισθησία. Ακολουθεί η διαδικασία της γονιμοποίησης και μετά από λίγες ημέρες η εμβρυομεταφορά.

Πολλές γυναίκες που έχουν χρησιμοποιήσει ως λύση την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή κυοφορούν δίδυμα ή ακόμη και τρίδυμα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πόσα γονιμοποιημένα ωάρια εμφυτεύονται σε μία γυναίκα; Υπάρχει όριο;

Η νομοθεσία επιτρέπει την εμβρυομεταφορά τριών εμβρύων σε γυναίκες έωςς 40 ετών και 4 εμβρύων στις μεγαλύτερες. Η μεταφορά πάνω του ενός εμβρύου αυξάνει τα ποσοστά επιτυχίας με μειονέκτημα την πολύδυμη κύηση. Στην βιβλιογραφία η πολύδημη κύηση αντιμετωπίζεται τα τελευταία χρόνια σαν μια επιπλοκή της θεραπείας εξωσωματικής και γίνονται προσπάθειες να μειωθεί σημαντικά η πολυδυμία. Γι’αυτό το λόγο υπάρχει μια διεθνής κατεύθυνση στην εμβρυομεταφορά όσο το δυνατόν λιγότερων εμβρύων. Ο στόχος αρκετών κέντρων στο εξωτερικό είναι η μεταφορά ενός άριστου εμβρύου το οποίο καλλιεργείται μέχρι το στάδιο της βλαστοκύστης (5η ημέρα ανάπτυξης του εμβρύου) με πολύ καλά αποτελέσματα επιτυχίας. Προφανώς αν σε μία προσπάθεια εξωσωματικής υπάρχουν έμβρυα που περισσεύουν, μπορούν να κρυοσυντηρηθούν για μελλοντική χρήση.

Ηλικία και εξωσωματική. Μέχρι ποια ηλικία μπορεί μια γυναίκα να προβεί σε εξωσωματική και ποιες οι πιθανότητες να συλλάβει.

Η νομοθεσία στην χώρα μας επιτρέπει την εξωσωματική γονιμοποίηση σε γυναίκες μέχρι την ηλικία των 50 ετών. Λόγω της αύξησης των χρωμοσωμικών ανωμαλιών και των πιθανοτήτων αποβολής, αλλά και τις μειωμένες γενικά εφεδρείες των ωοθηκών για παραγωγή ωαρίων προτιμάται η χρήση δανεικών ωαρίων σε μεγάλες ηλικίες.

Αναφέρονται ποσοστά επιτυχίας από 30 έως και πάνω από 45% σε περιπτώσεις που η ηλικία της γυναίκας είναι μικρή, η ποιότητα των εμβρύων είναι ιδανική και όταν η πιθανότητα χρωμοσωμικών ανωμαλιών υπεύθυνων για αποβολές μειώνεται με την εφαρμογή προεμφυτευτικού γενετικού ελεγχου.

Υπάρχουν ηθικά διλήμματα;

Στο παρελθόν υπήρχαν πολλά ηθικά διλήμματα που ίσως και να καθυστέρησαν κατά πολλούς και την εξέλιξη της μεθόδου. Υπάρχει παρεξήγηση ότι η θεραπεία εξωσωματικής μπορεί να εξελιχθεί σε ένα τρόπο ευγονικής ιδίως με την αλματώδη πρόοδο στην ανάλυση του ανθρώπινου γονιδιώματος και τον γενετικό έλεγχο των εμβρύων. Ευτυχώς όλο και περισσότερα κράτη θεσμοθετούν με αυστηρούς νόμους τη ρύθμιση λειτουργίας των μονάδων εξωσωματικής και τη λειτουργία των εργαστηρίων τους επιτρέποντας συγκεκριμένες μεθόδους να εφαρμόζονται με αυστηρά κριτήρια και συνεχή εποπτεία. Στη χώρα μας λειτουργεί επίσημα η Εθνική Αρχή Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής με σκοπό την εποπτεία και την εξασφάλιση καλής και σύννομης λειτουργίας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Έτσι έχει σε πολλά κράτη επίσημα απαγορευτεί η κλωνοποίηση και γενικά η έρευνα σε έμβρυα ηλικίας άνω των 14 ημερών. Αντιδράσεις για την κρυοσυντήρηση των εμβρύων υπήρξαν στο παρελθόν και υπάρχουν χώρες που η νομοθεσία τους την απαγορεύει. Στη χώρα μας η κρυοσυντήρηση εμβρύων επιτρέπεται για πέντε χρόνια εκτός αν η υγεία της γυναίκας δεν επιτρέπει την κύηση και η περίοδος αυτή μπορεί να παραταθεί έως τα δέκα χρόνια. Αντιδράσεις επίσης υπάρχουν για το θέμα της παρένθετης μητρότητας όπου μια γυναίκα δανείζει τη μήτρα της για να κυοφορήσει το παιδί ενός ζευγαριού όπου ή έχει γίνει υστερεκτομή ή λόγω συγγενών ανωμαλιών η μήτρα δεν μπορεί να φιλοξενήσει μια τελειόμηνη κύηση. Η χρήση σπέρματος δότη και η χρήση δανεικών ωαρίων αποτελούν επίσης θέματα μελέτης των επιστημόνων βιοηθικής για τις πιθανές επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία του ζευγαριού και των παιδιών που θα γεννηθούν. Η ανωνυμία των δοτών και δοτριών εξασφαλίζεται από τις πιο πολλές νομοθεσίες. Σε κάποιες χώρες το παιδί μπορεί να ζητήσει πληροφορίες για τον δότη πατέρα του όταν ενηλικιωθεί. Επίσης δίνεται το δικαίωμα σε γυναίκες να τεκνοποιήσουν χωρίς σύντροφο ή αν θέλουν να καταψύξουν τα ωάριά τους για να τα χρησιμοποιήσουν μελλοντικά. Γενικά, ο βαθμός ενασχόλησης με τα ηθικά διλήμματα πολλές φορές αντικατοπτρίζει και τις ηθικές βάσεις κάθε κοινωνίας που έχει διαφορετικούς ηθικούς και θρησκευτικούς κανόνες.

Υπάρχει πληθώρα κέντρων γονιμότητας . Ποια είναι τα κριτήρια που πρέπει να έχει κανείς προκειμένου να κάνει την σωστή επιλογή;

Τα κριτήρια επιλογής κάθε ζευγαριού ποικίλουν και δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες. Με συζητήσεις μεταξύ ζευγαριών αναφέρεται η αναγκαιότητα καλής επικοινωνίας μεταξύ γιατρού και ασθενών, υποστήριξη από νοσηλευτικό προσωπικό που προσφέρει ανθρώπινη ζεστασιά και το αίσθημα ενός οικείου περιβάλλοντος, και ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς συμβούλους-ψυχολόγους. Η επιστημονική αρτιότητα και η προσφορά σύγχρονων μεθόδων όπως η εμβρυομεταφορά βλαστοκύστης, η τεχνική της υποβοηθούμενης εκκόλαψης, ο προεμφυτευτικός γενετικός έλεγχος κλπ αποτελούν κριτήρια επιλογής από κάποια ζευγάρια.

Τι θα συμβουλεύατε τα ζευγάρια που θέλουν ένα παιδί και δεν μπορούν να το αποκτήσουν; Θα τους δίνατε ως λύση την εξωσωματική; Υπάρχουν άλλες επιλογές;

Είναι αναγκαίο τα ζευγάρια να κατανοήσουν ότι η απουσία σύλληψης δεν οδηγεί κατ’ ευθείαν στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Είναι απαραίτητη η συζήτηση με το γυναικολόγο ο οποίος θα αναγνωρίσει τους παράγοντες υπογονιμότητας ενός ζευγαριού και θα συστήσει την κατάλληλη θεραπεία. Μια απλή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας , για παράδειγμα, με προγραμματισμένη επαφή ή μια σπερματέγχυση , μπορεί να είναι οι ενδεδειγμένες θεραπείες σε συγκεκριμένα προβλήματα υπογονιμότητας. Στις περισσότερες των περιπτώσεων που δεν ανευρίσκεται συγκεκριμένος παράγοντας υπογονιμότητας (άγνωστης αιτιολογίας) η εξωσωματική είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας.

Ο Κος Πολυδωρόπουλος είναι Μαιευτήρας – Χειρουργός Γυναικολόγος,
τ.Επιμελητής Moνάδας Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής St. Thomas’ & Guy’s Hospitals, London.

www.paidorama.com