• Συγγραφέας: Βαγγέλης Δαρδαντάκης (JustAnotherGoneOff)

Είναι ο Όμηρος ακριβής;
Σε πολλές περιπτώσεις σίγουρα ναι. Όταν δεν περιέγραφε άγνωστες χώρες, ο Όμηρος ήταν εξαιρετικά συνεπής στην περιγραφή του ελλαδικού χώρου. Ο Έβανς ανακάλυψε την Τροία σύμφωνα με τις περιγραφές στην Ιλιάδα. Όπως πολλές «χαμένες» πόλεις της Ελλάδας επανακαλύφτηκαν χάρη στον Στράβωνα και τον Πλούταρχο. Αλλά και στην Οδύσσεια, υπάρχουν πολλά ακριβή γεωγραφικά δεδομένα, όπως στη Ραψωδία Γ, στιχ. 169-175 όπου και περιγράφεται με μεγάλη ακρίβεια η θαλάσσια διαδρομή από την Τροία μέχρι την Εύβοια μέσω Λέσβου, Χίου και Ψαρών. Γενικά σε ότι αφορά το Αιγαίο πέλαγος και τη γεωδιαμόρφωση της Πελοποννήσου, τα ομηρικά έπη είναι εξαιρετικά ακριβή. Αλλά δεν συμβαίνει κατά πολύ περίεργο τρόπο και με τα Ιόνια νησιά, όλοι διαφωνούν μεταξύ τους ενώ δεν υπάρχει σχεδόν καμία αμφιβολία για τα υπόλοιπα ελλαδικά μέρη. Τα προβλήματα εντοπίζονται στο γεγονός πως κάποιες σημερινές ονομασίες των νησιών μοιάζουν να μην αντιστοιχούν με τις ομηρικές και ειδικότερα με την Ιθάκη. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να παρουσιάσει τα γεωγραφικά τεκμήρια που παρουσιάζει ο Όμηρος προκειμένου να καθοριστεί κατά το δυνατό μέγιστο βαθμό ακρίβειας η ταυτότητα της πραγματικής Ιθάκης αλλά και των υπολοίπων νησιών του Ιονίου πέλαγους. Και δεν είναι τάχα ελάχιστα και ασαφή τα στοιχεία αυτά, το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.

Γιατί δεν μας ικανοποιεί η υπάρχουσα κατάσταση της ομηρικής γεωγραφίας;

Ο Οδυσσέας ταξιδεύει μερικές εκατοντάδες ναυτικά μίλια μέχρι την Τροία, επειδή γνωρίζει προφανώς που βρίσκεται, όπως και οι άλλοι Αχαιοί βασιλιάδες. Και δεν γνωρίζει το νησί των Φαιάκων, που αποδίδεται στην Κέρκυρα, λίγα μίλια πιο πάνω από το βασίλειό του; Σχήμα οξύμωρο. Και ο Αλκίνοος είναι πολύ σαφής από την πλευρά του (Ραψ Η, στιχ 194): ει και μάλα τηλόθεν εστίν= πάρα πολύ μακριά βρίσκεται (σ.σ. η Ιθάκη). Είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία από όλη την Οδύσσεια που εγείρει αμφιβολίες για την ορθότητα των κατοπινών ομηρικών μελετών. Το να δίνουμε άδικο στον Όμηρο και να δίνουμε δίκιο στον επίδοξο μελετητή, αυτό δεν είναι τόσο επιστημονικό. Εδώ στο άρθρο θα δώσουμε πρώτα δίκιο στον Όμηρο κι έτσι πρέπει όπως θα δούμε παρακάτω. Πουθενά δεν αναφέρεται με σαφήνεια που βρίσκεται το νησί των Φαιάκων, διαβάζουμε μόνο έμμεσες αναφορές πως ίσως να μην είναι ακριβώς νησί (η πιο σαφής αναφορά μιλάει για περίκλυστο από το πέλαγος μέρος, περιγραφή που ταιριάζει και σε χερσόνησο, Ραψ. Ζ, στιχ 204). Ο όρος νησί για τους Φαίακες ανήκει αποκλειστικά στους φιλόλογους-ερευνητές κι όχι στον Όμηρο. Η πιθανότερη αιτία που αποδόθηκε στην Κέρκυρα η πατρίδα του Αλκίνοου είναι πως ελλείψει σαφών αρχαιολογικών τεκμήριων που να αποδίδονται σε έναν συγκεκριμένο πολιτισμό, ένα τέτοιο μεγάλο νησί σαν την Κέρκυρα, δεν μπορεί παρά να είχε ένα πολιτισμό από τους πολλούς που περιγράφει ο Όμηρος, άρα θα είναι το νησί των Φαιάκων. Το θεωρώ μεγάλη αυθαιρεσία. Με τον ίδιο τρόπο που ο Πλάτωνας τοποθετεί την Ατλαντίδα πέρα από τις στήλες του Ηρακλέους και οι ημέτεροι αρχαιολόγοι την τοποθετούν στη Σαντορίνη ή και λίαν προσφάτως στην Κύπρο (έτσι όπως πάνε με τη φόρα τους, θα βγάλουμε και τις Σεϋχέλλες ή τη Σρι Λάνκα ως Ατλαντίδα, δεν αλλάζει τελικά τίποτα, άντε και στη Χαβάη!). Άδικο ο Πλάτωνας, δίκιο οι ερευνητές. Καλό είναι να ελέγχουμε την αξιοπιστία, τη διασταύρωση και την ακρίβεια των αρχαίων πηγών, αλλά, οι εξόφθαλμες αυθαιρεσίες δεν βοηθούν στην έρευνα, ούτε περίσσια καλό κάνουν στην εθνική περηφάνια μας με τις αδι-ατλα-νόητες ακροβασίες τους.
Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να κόπτονται οι ερευνητές με μόνο τρεις τέσσερεις στίχους πως βρήκαν την θρυλούμενη Ιθάκη αλλά στο άρθρο μου παραθέτω πάνω από δεκαπέντε χωρία της Οδύσσειας για την πραγματική ταυτότητά της. Αλλά και για το ανεξήγητο γεγονός πως έγινε μια γεωγραφική αναδιανομή ονομάτων στα Επτάνησα σε μια ανύποπτη εποχή, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε με απόλυτη βεβαιότητα τα απαραίτητα στοιχεία για να το εξηγήσουμε διότι λείπουν σαφέστερες γραπτές ιστορικές μαρτυρίες εκτός από τα ομηρικά έπη. Θα επανέλθω επί του θέματος στο τελευταίο τμήμα του άρθρου με μια σύντομη θεωρία μου. Κι έτσι, με οδηγό αποκλειστικά και μόνο το ομηρικό έπος και χωρίς τη βοήθεια βιβλιογραφίας, που ενδεχομένως με τις προσωπικές απόψεις αλλά και επιδιώξεις των συγγραφέων τους, να μας καθοδηγήσει παραπειστικά, θα προτείνω με μεγάλη σιγουριά πως η σημερινή Κέρκυρα είναι η ομηρική Ιθάκη. Τα πειστήρια που δίνονται στο έπος είναι παραπάνω από σαφή και ήρθε ο καιρός που πρέπει να ξαναμελετηθεί εκ βάθρων και με νηφαλιότητα από τους ερευνητές η Οδύσσεια. Να αποδοθούν τα πραγματικά ονόματα των Ιόνιων νησιών αφού κατά βάση, τα αχαϊκά, τα αιγαιακά και τα ιωνικά μέρη αποδίδονται πιστά στα έπη. Θα τολμούσε εδώ κανείς να αναρωτηθεί πολύ λογικά, πως περιγράφονται μυθικοί(;) τόποι, το νησί της Καλυψούς, ο τόπος του Κύκλωπα, οι Σειρήνες, οι Λαιστρυγόνες κλπ. Θα απαντούσα με αντιπαράδειγμα, τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ του Ιωνάθαν Σουίφτ. Ο Γκιούλιβερ ξεκινά από την Αγγλία και ταξιδεύει σε παραμυθένιους τόπους αλλά δεν έχουμε λόγο να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη της βρετανικής νήσου ή να την τοποθετήσουμε αλλού. Έτσι κι εδώ στην Οδύσσεια, περιοριζόμαστε σε γεωγραφικό χώρο, τον ελλαδικό που μπορεί να επαληθευτεί εκ του ασφαλούς. Οι ‘φανταστικοί’ τόποι του Ομήρου φοβούμαι πως θα παραμείνουν για πάντα φανταστικοί παρά τις φιλότιμες προσπάθειες διαφόρων ερευνητών να αποδοθούν σε υπαρκτούς τόπους. Αλλά η έρευνα επί τούτου θα συνεχιστεί και ειδικά με το μυστηριώδες βασίλειο των Φαιάκων.

Τα επίμαχα στοιχεία που καθορίζουν την Ιθάκη
Ο Οδυσσέας περιγράφει στο βασιλιά Αλκίνοο ” τον ανίδεο τάχα για τη μόλις λίγα μίλια χαμηλότερα Ιθάκη ” αλλά ο Οδυσσέας ξέρει που βρίσκεται στου διάολου τη μάνα η Τροία και δίνει τις ακριβείς οδηγίες για το πώς θα τον πάνε τα “ιπτάμενα” με ‘GPS’ καράβια των Φαιάκων.

Ιθάκην ευδείελον

Ραψωδία Ι, στιχ. 21-23: Ναιετάω δ’ Ιθάκην ευδείελον. εν δ’ όρος αυτή Νήριτος εινοσίφυλλον, αριπρεπές. αμφί δε νήσοι πολλαί ναιετάουσι μάλα σχεδόν αλλήλησιν Δολίχιον τε Σάμη τε και υλήεσσα Ζάκυνθος

Ναιετάω δ’ Ιθάκην ευδείελον. εν δ’ όρος αυτή Νήριτος εινοσίφυλλον, αριπρεπές= Κατοικώ στην Ιθάκη την ξεχωριστή που έχει το βουνό Νήριτος, δασώδες και λαμπρό. Σαφής ο Οδυσσέας, περιγράφει την Ιθάκη ως νησί που ξεχωρίζει μοναδικά από τα άλλα. Προσέξτε όμως την παρακάτω διατύπωση, αμφί δε νήσοι πολλαί ναιετάουσι μάλα σχεδόν αλλήλησιν Δολίχιον τε Σάμη τε και υλήεσσα Ζάκυνθος = μεταξύ πολλών των άλλων κατοικημένων νησιών που βρίσκονται πολύ κοντά το ένα με το άλλο, (όπως) το Δολίχιον, η Σάμη και η δασωμένη Ζάκυνθος. Προσοχή! Μεταξύ των άλλων νησιών, δεν συμπεριλαμβάνει την Ιθάκη σε αυτά τα άλλα! Εξ αιτίας αυτής της παρερμηνείας έχει υιοθετεί ευρέως η άποψη πως η ομηρική Ιθάκη είναι η Κεφαλλονιά. Αυτός ο στίχος θα μας βοηθήσει να διευκρινήσουμε μερικά πράγματα με μεγάλη σαφήνεια στο επόμενο κεφάλαιο.

πανυπέρτατη ειν αλί

Ραψωδία Ι, στιχ 25: Αυτή δε, χθαμαλή πανυπέρτατη ειν αλί προς ζόφον

Λίγο προβληματική η απόδοση αυτού του στίχου διότι οι ορισμοί των λέξεων μπερδεύουν λίγο το νόημα που επιδιώκεται να βγει από τον εκάτοστε ερευνητή που θέλει να ορίσει κάποιο ιόνιο νησί ως Ιθάκη, πχ την Κεφαλλονιά και την Λευκάδα. Μας λέει ο Όμηρος ότι η Ιθάκη είναι χθαμαλή, Χθαμαλή σε σχέση με τι; Πανυπέρτατη ειν αλί δλδ πανυπέρτατη= πάνω απ’ όλα, αλί= σύναξη, ομάδα (ιων. αλίη= συνέλευση) άρα, πανυπέρτατη ειν αλί προς ζόφον= βρίσκεται στη δύση πάνω απ’ όλα (σ.σ. τα νησιά). Η νοηματική ασυνέχεια μπορεί να βγεί από το επίθετο χθαμαλή ανάλογα με τι αποτέλεσμα θα επιδιωχθεί στη μετάφραση. Σε συνάρτηση με το πανυπέρτατη, μπορεί να διαβαστεί ως χθαμαλή πανυπέρτατη= χαμηλά στο πέλαγος, κάτω απ’ όλα τα τελευταία (νησιά) προς τη δύση, με την ετερόκλητη έννοια πως πανυπέρτατος= αυτός που έσεται τελευταίος, αλλά είναι περισσότερο μάλλον μια στρεβλή διανοητική άσκηση διότι σε αυτή την περίπτωση η σωστή λέξη αντί του πανυπέρτατη είναι το πανύστατη, χώρια που η Ζάκυνθος είναι το τελευταίο νησί προς το νότο. ’ρα τι εννοεί με το χθαμαλή; Χθαμαλή Ιθάκη αν το συλλογιστούμε με άλλο ορθολογικότερο τρόπο, σημαίνει πως το νησί είναι πεδινό, ο Όμηρος δεν επαναλαμβάνει περιττά το όνομα του νησιού, άρα η επίμαχη φράση θα πρέπει να ερμηνευτεί ως εξής: Αυτή δε, χθαμαλή πανυπέρτατη ειν αλί προς ζόφον= Αυτή η πεδινή (Ιθάκη) βρίσκεται πάνω απ’ όλα τα άλλα νησιά και στα δυτικά. Άρα βλέπουμε πως με το χθαμαλή, ο Όμηρος μας προσδιορίζει εμμέσως πλην σαφώς τη γεωλογία του νησιού.

αι δε τα άνευθε προς ηώ τε ηέλιον τε

Ραψωδία Ι, στιχ 26: προς ζόφον, αι δε τ’ άνευθε προς ηώ τε ηέλιον τε
Εξαιρετικής σημασίας αυτός ο στίχος όπως θα δούμε και στο επόμενο κεφάλαιο.

Αι= οι, πληθυντικός του άρθρου η, αναφέρεται στις υπόλοιπες νήσους. Δε, είτε ως αντιθετικός σύνδεσμος, είτε ως αρνητικό μόριο. = Τα δυτικά νησιά δεν βρίσκονται μακρύτερα (άνευθε= μακράν) από την ανατολή (άρα αυτά είναι πιο κοντά στην ανατολή σε σχέση με την Ιθάκη που βρίσκεται δυτικά). Αυτός ο στίχος λοιπόν μας λέει, σε μια πιο κατανοητή απόδοση, πως τα υπόλοιπα νησιά αντικρύζουν πρώτα την ανατολή σε σχέση με την Ιθάκη που την βλέπει τελευταία αφού βρίσκεται στη δύση (πρβλτ η ελεύθερη απόδοση, πλην όμως ακριβής, του Ζήσιμου Σιδέρη: κι ηλιόβγαλμα κοιτάζουν όλα τα άλλα).

αγαθή κουροτρόφος

Ραψωδία Ι, στιχ 27: τρηχεί, αλλ’ αγαθή κουροτρόφος.

Θα εστιάσω προς το παρόν στη λέξη κουροτρόφος. Οι μεταφραστές αποδίδουν τη λέξη με τη σημασία της λεβεντομάνας (όπως λέει ο Καζαντζάκης αλλά και παλληκαριών γεννήτρα ο Σιδέρης). Δεν μου στέκει σωστά. Καταλαβαίνουμε και ξέρουμε πως ο κούρος είναι ο έφηβος, το παλληκάρι. Όμως στην προ-ομηρική και στην ομηρική εποχή, όχι στην κλασική, είχε αποκλειστικά αυτή τη σημασία; Είμαι κρητικός και λόγω των ιδιωματισμών της τοπικής γλώσσας που προέρχεται διαμορφωμένη συνεχώς ήδη από την μυκηναϊκή-μινωική περίοδο, μου έρχεται στο νου η λέξη κουράδια δλδ τα κοπάδια αιγοπροβάτων. Κουρά και κούρεμα οι λέξεις αυτές αναφέρονται στο κόψιμο του μαλλιού των αιγοπροβάτων και ξέρουμε πως η κουρά χρησιμοποιείται και στην ιωνική, δλδ η κυρίως γλώσσα του ομηρικού έπους. Παρατηρήστε πως τα ομηρικά έπη βρίθουν από αναφορές σε αιγοπρόβατα (και αξιοπρόσεκτο από πολλούς το γεγονός πως πράγματι δεν αναφέρεται πουθενά διατροφή βασισμένη σε θαλασσινά προϊόντα).

Ας ξανακοιτάξουμε τώρα το απόσπασμα τρηχεί, αλλ’ αγαθή κουροτρόφος.

Τρηχεί δλδ τραχύς τόπος, βραχότοπος, αλλ’ αγαθή κουροτρόφος, αγαθή με την έννοια της πλούσιας, δλδ πλούσια σε βοσκοτόπους για αιγοπρόβατα. Τι άλλο νόημα θα είχε στη φράση, στην ίδια γραμμή πριν, να λέει βραχότοπος:

Βραχότοπος αλλά πλούσια τρέφει τα παληκάρια;
Βραχότοπος αλλά πλούσια τρέφει τα αιγοπρόβατα;

Είναι νομίζω προφανής το ποια είναι η περισσότερο κοντινή ερμηνεία τώρα, τραχειά γη, βραχότοπος, αλλά με πλούσιο χορτάρι για να θρέψει πρόβατα και κατσίκια. Αυτοί οι στίχοι προσδιορίζουν τοπογεωγραφικά την Ιθάκη, όχι ανθρωπογεωγραφικά άρα μάλλον πρέπει να ερμηνεύσουμε την κουροτρόφο ως πλούσιος βοσκότοπος. Και συνδέετεαι άμεσα με την χθαμαλή (δλδ πεδινή) Ιθάκη που λέγαμε πιο πάνω.

Πρόσθετες γεωγραφικές πληροφορίες

Θα ήταν σκόπιμο να παραθέσουμε κι ένα πολύ σημαντικό σημείο όπου ο Όμηρος, δια στόματος Τηλέμαχου, μοιάζει να αντιφάσκει με τα λεγόμενα στην Ραψωδία Ι. Λέει λοιπόν ο Τηλέμαχος στον Μενέλαο στη Ραψωδία Δ, στιχ. 605-606: Εν δ’ Ιθάκη ούτ’ αρ δρόμοι ευρέες ούτε τι λειμών. Αιγίβοτος και μάλλον επήρατος ιπποβότοιο= Η Ιθάκη, ούτε φαρδείς δρόμους έχει, ούτε και λιβάδια, κατσικότοπος, μάλλον για άλογα είναι φιλόξενο (σ.σ. καταλληλότερο). Θα δούμε παρακάτω πως τελικά, δεν αναιρεί τις περιγραφές του Οδυσσέα αλλά τις συμπληρώνει.

Αλλά και στη Ραψωδία Ν, στιχ 239-249, όταν ο Οδυσσέας δεν πιστεύει στα μάτια του ότι επέστρεψε στη γενέθλια γη, η Αθηνά για να τον πείσει, του λέει: ίσασι δε μιν μάλα πολλοί, ημέν όσοι ναίουσι προς ηώ τ΄ ηέλιον τε, ηδ’ όσοι μετόπισθε ποτί ζόφον ηερόεντα. Ή τοι μεν τρηχεία και ουχ ιππήλατος εστιν ουδέ λίην λυπρή, ατάρ ουδ’ ευρεία τέκτυται αιγίβοτος δ’ αγαθή και βούβοτος (η Ιθάκη) την περ τηλού φασιν Αχαιίδος έμμεναι αίης= την γνωρίζουν πολλοί ακόμη κι αυτοί που κατοικούν πέρα από την ανατολή κι αυτοί που κατοικούν στη σκοτεινή δύση (σ.σ. εννοεί τις άγνωστες ή και απολίτιστες χώρες της δύσης) είναι μεν βραχότοπος και δεν έχει δρόμους αλλά άγονη δεν είναι, ούτε και ευρεία έκταση (σ.σ. σε αντιδιαστολή με το στενός) κατσίκια και πρόβατα βόσκουν πλούσια (σ.σ. αγαθή) και βρίσκεται πολύ μακριά από την Αχαΐα.

Οι μνηστήρες

Ένα πολύ γνωστό έμμεσο τρόπο για το μέγεθος των νησιών μας δίνει ο Τηλέμαχος στη Ραψωδία Π , στιχ 247-251 καταμετρώντας στον πατέρα του τον αριθμό των μνηστηρών που ήρθαν από κάθε νησί: Εκ μεν Δουλιχίοιο δύω και πεντήκοντα κούροι κεκριμένοι, εξ δε δρηστήρες έπονται, εκ δε Σάμης πίσυρές τε και είκοσι φώτες έασιν, εκ δε Ζακύνθου έασιν είκοσι κούροι Αχαιών, εκ δ’ αυτής Ιθάκης δύο και δέκα πάντες άριστοι. Δουλίχιο= 52 μνηστήρες + 6 ακόλουθους, Σάμη= 24, Ζάκυνθος= 20 και Ιθάκη= 12. Θα χρησιμοποιήσουμε το απόσπασμα πιο κάτω για να διαλευκάνουμε τις ταυτότητες των νησιών.

Η ενέδρα του Τηλέμαχου

Από τα σημαντικότερα χωρία της Οδύσσειας που σηματοδοτούν με απροσδόκητο τρόπο τη θέση της πραγματικής Ιθάκης. Ο Τηλέμαχος έχει πάει στην Σπάρτη για να μάθει από τον Μενέλαο τις τύχες του πατέρα του και την ίδια στιγμή, οι μνηστήρες σχεδιάζουν μια συνομωσία: θα του στήσουν ενέδρα σε ένα μικρό νησί απ’ όπου θα περάσει δίπλα στην επιστροφή του ο Τηλέμαχος.

Ραψωδία Δ, στίχοι 844-847: έστι δε τις νήσος μέσση αλί πετρήσσεα μεσηγγύς Ιθάκης τε Σαμοιό τε παιπαλοέσσης, Αστερίς, ου μεγάλη. λιμένες δ’ ένι ναύλοχοι αυτή αμφίδυμοι. τη τον γε μένον λοχόωντες Αχαιοί= εκεί βρίσκεται ένα μικρό νησί, ανάμεσα την Ιθάκη και τη βραχώδη Σάμη, η Αστερίδα, πολύ μικρό με δυό φυσικά λιμάνια αμφικρυστά κι εκεί τον παραμόνευαν με αγριότητα οι (σ.σ. μνηστήρες) Αχαιοί.

Στη Ραψωδία Ο, στιχ 29 και στιχ 33-34, η θεά Αθηνά προειδοποιεί τον Τηλέμαχο για την ενέδρα: εν πορθμώ Ιθάκης τε Σαμοιό τε παιπαλοέσσης αλλά εκάς νήσων απέχει ευεργέα νήα, νυκτί δ’ όμως πλείειν, πέμψει δε τοι ούρον όπισθεν= ανάμεσα στην Ιθάκη και στη βραχώδη Σάμη αλλά μακριά από τα νησιά με το γερό καράβι σου μόνο νύχτα να πλέεις και ούριος άνεμος θα φυσήξει ξοπίσω σου.

Εφαρμογή των δεδομένων

Σύμφωνα με τα παραπάνω αποσπάσματα, η Ιθάκη είναι ένα νησί που ιεραρχείται με απόλυτη σαφήνεια στο γεωγραφικό χώρο του Ιονίου πελάγους. Χθαμαλή, πεδινή αν και τραχιά, βραχότοπος (τρηχεία), αγαθή κουροτρόφος, θρέφει πλούσια τα αιγοπρόβατα αλλά και άλογα (ιπποβότοιο), ουδέ λίην λυπρή, δεν είναι άγονη. Έχει ένα ιδιαίτερα μεγάλο βουνό με πυκνό δάσος, Μέχρι στιγμής, ξέρουμε πως η σημερινή Ιθάκη δεν είναι πεδινή, δεν μπορεί να πει κανείς με την ίδια άνεση πως μπορεί να θρέψει πολλά κοπάδια, πόσο μάλλον και άλογα, και είναι αρκετά άγονο νησί. Κι ούτε ξέρουμε να έχει ένα ψηλό βουνό με πυκνό δάσος, παρά μόνο έχει έναν έντονο ορεινό χαρακτήρα με ελάχιστο πεδινό έδαφος και βλάστηση.
Η Ιθάκη του Ομήρου πανυπέρτατη ειν αλί, πάνω απ’ όλα τα νησιά βρίσκεται, είναι δλδ το τελευταίο προς βορρά. Και να ΄τανε μόνο αυτό, είναι και προς τη δύση το τελευταίο αφού τα υπόλοιπα νησιά βλέπουν πρώτα την ανατολή του ηλίου (αι δε τ’ άνευθε προς ηώ τε ηέλιον τε). Η σημερινή Ιθάκη είναι στο κέντρο των Επτανήσων και ανατολικά, κολλητά με την Κεφαλλονιά και βλέπει ανάμεσα στα πρώτα νησιά την ανατολή. Την περ τηλού φασιν Αχαιίδος έμμεναι αίης, είναι μακριά από την Αχαΐα, ενώ η σημερινή Ιθάκη δεν απέχει μόνο λίγες ώρες από το Κατάκωλο ή την Πάτρα ακόμη και με τα κωπήλατα μέσα της εποχής.

Εδώ βλέπουμε πως εξαρχής οι όροι αντιστρέφονται πλήρως. Μέχρι στιγμής κανένα απολύτως άλλο νησί εκτός από την Κέρκυρα δεν ταιριάζει με την ομηρική περιγραφή. Η Κέρκυρα είναι τελευταίο προς βορρά και δύση, την βλέπει τελευταία ο ήλιος, είναι χθαμαλή, αγαθή κουροτρόφος, λόγω της πεδινότητάς της μπορεί να φιλοξενήσει άνετα άλογα (σκεφτείτε τις σημερινές τουριστικές ατραξιόν) κι έχει ένα ψηλό βουνό με πυκνό δάσος, το όρος Παντοκράτωρ στα βόρεια του νησιού με υψόμετρο 906 μέτρα. Και δεν τελειώνουν τα στοιχεία εδώ.
Εξειδικεύουμε τώρα. Η Ιθάκη ουδ’ ευρεία τέκτυται, δεν είναι πεπλατυσμένη άρα είναι στενή λωρίδα γης, όπως η Κέρκυρα κι όχι η πλατιά Κεφαλλονιά όπως θέλει μεγάλη μερίδα των ερευνητών, επειδή ούτ’ αρ δρόμοι ευρέες ούτε τι λειμών, δεν έχει φαρδείς δρόμους με την έννοια πως το νησί είναι δεν τους χρειάζεται επειδή είναι βατό, ούτε και λιβάδια επειδή είναι στενή λωρίδα γης. Ο Όμηρος δεν παραλείπει σε πολλά σημεία να τονίζει τον πλούτο του παλατιού του Οδυσσέα, αφού και ίσασι δε μιν μάλα πολλοί, ημέν όσοι ναίουσι προς ηώ τ΄ ηέλιον τε, ηδ’ όσοι μετόπισθε ποτί ζόφον ηερόεντα, την γνωρίζουν πολλοί ακόμη κι αυτοί που κατοικούν πέρα από την ανατολή κι αυτοί που κατοικούν στη σκοτεινή δύση. Που αυτό δείχνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό, ότι η ομηρική Ιθάκη ευνοείται από την γεωγραφική της θέση, αφού είναι ευδείελος, λαμπερή, ξεχωριστή, φανερή, τρανή, καθόλου απαρατήρητη στο θαλασσοπόρο ενώ η σημερινή Ιθάκη είναι μάλλον μια μικρή καμπούρα, σφήνα στην έξοδο του πατραϊκού κόλπου που δύσκολα ξεχωρίζει οπτικά από την Κεφαλλονιά. Και ο πλούτος της ομηρικής Ιθάκης σε συνάφεια με την γεωγραφική θέση της Κέρκυρας, μας δείχνει ότι μπορεί να ήταν και σημαντικό εμπορικό διαμετακομιστικό κέντρο, αλλιώς δεν θα αναφερόταν στη “σκοτεινή δύση” (στο Υ, στιχ 388 έχουμε και αναφορά της Σικελίας με έναν αυτονόητο τρόπο που σημαίνει πως υπήρχαν στενές σχέσεις μεταξύ των νησιών αυτών). Και το γεγονός πως συνολικά ενενήντα έξι μνηστήρες, χώρια οι δώδεκα Ιθακήσιοι, από τα άλλα νησιά εποφθαλμιούν τον πλούτο του Οδυσσέα, υποννοεί πως η Ιθάκη ήταν και το πιο πλούσιο απ’ όλα.

Η περίφημη ενέδρα του Τηλέμαχου οριστικοποιεί τις αποδείξεις που παρουσιάζω. Εκεί βρίσκεται ένα μικρό νησί, ανάμεσα την Ιθάκη και τη βραχώδη Σάμη, η Αστερίδα, πολύ μικρό με δυό φυσικά λιμάνια αμφικρυστά. Μένει να δούμε ποιο είναι αυτό το νησάκι με τους αμφίδυμους λιμένες. Μεταφράζω (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) αμφικρυστά κι όχι αντικρυστά, διότι με τον όρο αμφίδυμοι, εννοεί δύο λιμάνια που βρίσκονται τοποθετημένα εγκάρσια και βλέπουν οι εξόδοι τους προς αντίθετες κατευθύνσεις, δλδ βόρεια και νότια. Μεταξύ σημερινής Ιθάκης και Πελοποννήσου, όσο και να ψάχνει κανείς στο χάρτη, κανένα νησί δεν ταιριάζει. Αν πάρουμε την Κέρκυρα ως Ιθάκη, το βρίσκουμε πολύ εύκολα: οι Αντίπαξοι. Έχουν δυο φυσικά λιμάνια που κοιτάζουν προς βορρά και νότο, αμφίδυμοι λιμένες. Και είναι σε στρατηγική θέση για την ενέδρα. Η Αθηνά λέει εκάς νήσων απέχει = να αποφεύγεις τα νησιά, δλδ ο Τηλέμαχος να κάνει παράκαμψη για να αποφύγει την ενέδρα, αλλά πως; Πλέοντας φυσικά από την Αχαΐα προς τη δύση αποφεύγοντας όλα τα ενδιάμεσα νησιά, δλδ να κάνει πελαγοδρομία προς τα δυτικά για να τραβήξει βόρεια. Και το γεγονός πως με την παράκαμψη θα φυσήξει ούριος άνεμος επιβεβαιώνει το γεγονός πως ανοίγεται στο πέλαγος όπου οι άνεμοι είναι κατά κανόνα πιο ισχυροί. Στη ραψ Ο 295-300, ο Τηλέμαχος στρίβει το καράβι νότια από τις “βραχονησίδες” για να αποφύγει την ενέδρα. Αν η λογική διαδρομή για να πάει κανείς στην ομηρική Ιθάκη-Κέρκυρα με ασφάλεια περνώντας ανάμεσα στις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας και τα νησιά, τότε έχει βάση αυτή η παράκαμψη. Πράγματι, τα “μυτερά νησάκια”, οι “βραχονησίδες” αφθονούν ανάμεσα στη Λευκάδα και τη σημερινή Ιθάκη, συμπεριλαμβανομένων και των Εχινάδων, και η παράκαμψη του Τηλέμαχου αποκτά περισσότερο νόημα όταν περνάει ανάμεσα στην Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο προς το ανοιχτό Ιόνιο πέλαγος για να πλεύσει βόρεια. Με τη σημερινή Ιθάκη, αλλά και την επίδοξη Κεφαλλονιά, τέτοιο κόλπο δεν πιάνει με τίποτα, δεν ταιριάζει απολύτως τίποτα απ’ όλα. Ούτε οι Εχινάδες, το διπλανό σύμπλεγμα βραχονησίδων δίπλα στην Αιτωλοακαρνανία μπορούν να προσφέρουν ικανοποιητική τεκμηρίωση για τους πολυπληθείς οπαδούς της Κεφαλλονιάς, ή και της σημερινής Ιθάκης, επειδή βρίσκονται εντελώς ξεκάρφωτα βορειοανατολικά. Γι αυτό το λόγο εκείνοι οι στίχοι αποσιωπούνται ανελέητα προς επίρρωσιν της σαθρής θεωρίας τους.

Αναφέρεται πως η Αστερίδα είναι ανάμεσα στην Ιθάκη και τη Σάμη. Και ξέρουμε για τη Σάμη πως είναι μεγάλο νησί αφού έστειλε 24 μνηστήρες. Και είναι αμφί δε νήσοι πολλαί ναιετάουσι μάλα σχεδόν αλλήλησιν Δολίχιον τε Σάμη τε και υλήεσσα Ζάκυνθος= μεταξύ πολλών των άλλων κατοικημένων νησιών που βρίσκονται πολύ κοντά το ένα με το άλλο, δλδ εδώ μας λέει ο Όμηρος πως τα τρία αυτά νησιά είναι στενά γειτονικά μεταξύ τους κι όχι με τη συνήθη παρερμηνεία πως ανάμεσά τους είναι και η Ιθάκη. ’ρα, με τη σειρά Κέρκυρα (Ιθάκη), Αντίπαξοι (Αστερίς), αποτολμώ τον ισχυρισμό πως η Σάμη είναι η Λευκάδα και αναφέρεται ρητά πως Σαμοιό τε παιπαλοέσσης, δλδ βραχώδης όπως είναι στην πραγματικότητα η Λευκάδα. Το Δουλίχιον είναι η Κεφαλλονιά αφού έστειλε 52 μνηστήρες + 6 ακόλουθους και είναι το μεγαλύτερο νησί. Είναι και το Δουλίχιον πολύπυρον δλδ καρπερό (ραψ Ξ, στιχ 335). Να μην σκεφτεί κανείς εδώ τις ελιές, τα σταφύλια και την περίφημη ρομπόλα; Μια πολύ σημαντική πληροφορία μου έδωσε η κεφαλονίτισσα φίλη Ελένη Κονιδάρη, απέναντι από την σημερινή Ιθάκη υπάρχει ένας όρμος που λέγεται Δολίχα την καταγράφει μάλιστα και ο Νίκος Καββαδίας σε ένα ποίημά του και πως μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα το βόρειο άκρο του κεφαλλονίτικου νησιού ονομαζόταν δήμος Δολιχίου. Εξάλλου δολίχιος σημαίνει μακρύς λαιμός και αν προσέξετε στο χάρτη, ταιριάζει με την ονομασία αυτή η χερσόνησος στα βόρεια. Αλλά και αυτή η στριφτογυριστή χερσόνησος στα δυτικά, δολίχια δεν είναι; Kαι η Ζάκυνθος, είναι απλώς η Ζάκυνθος με τους 20 μνηστήρες, η μοναδική αρχαία ονομασία που σώζεται μέχρι σήμερα αναλλοίωτη. Παρατηρήστε πως τα μεγέθη των νησιών αντικατοπτρίζουν με καλή προσσέγγιση την αριθμητική αντιπροσώπευση των μνηστήρων. Τα τρία μεγάλα νησιά μάλα σχεδόν αλλήλησιν, είναι δλδ πολύ κοντά στο ένα με το άλλο όπως και συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Όσον αφορά τη σημερινή Ιθάκη; Να υποθέσουμε πως είναι το νησί Τάφος ως το μοναδικό ομηρικό νησί που μένει χωρίς σαφή αντιστοίχιση; Αν θεωρήσουμε Τάφο τους Παξούς, τότε η σημερινή Ιθάκη θα μπορούσε να μοιράζεται την κοινή ονομασία με το Δουλίχιον, καθώς κι αυτό είναι μακρύ.

Μια αναπάντεχη αρχαιολογική μαρτυρία

Ο Βασίλης Scheidt, κάτοικος Κέρκυρας, μου περιέγραφε ένα μέρος το οποίο μου θύμισε άθελά του ένα χωρίο στην Οδύσσεια που το θεωρούσα ρομαντική αφήγηση για τις ανάγκες της ομηρικής πλοκής. Με πληροφόρησε λοιπόν, πως υπάρχει ένα μέρος στο οποίο έκανε ανασκαφές μια αμερικάνικη αρχαιολογική σχολή, αποκάλυψαν πολύ σημαντικές αρχαιότητες, πιθανόν μυκηναϊκής εποχής, σε ένα λόφο με πολύ καλή στρατηγική θέα στη θάλασσα και στο νησί ολόγυρα. Δεν μπόρεσαν και δεν πρόλαβαν να επεκταθούν περισσότερο διότι τους μήνυσαν οι ντόπιοι, 20 οικογένειες που διεκδικούν κτηματικά δικαιώματα στο λόφο και είναι τώρα στα δικαστήρια. Αυτός ο λόφος έχει ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό, έχει μια μεγάλη θολωτή σπηλιά η οποία είχε μπαζωθεί στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο από τους Ναζί οι οποίοι κι έσκαβαν στην περιοχή ολόγυρα τότε! Και το πιο σημαντικό, η θάλασσα απέχει μεν 500 μέτρα από το σημείο αλλά μέχρι σχετικά πρόσφατα έφτανε μέχρι τους πρόποδες του λόφου όπου και τα αρχαία!
Ιδού το χωρίο που μου θύμισε την περιγραφή του Scheidt, Ραψωδία Ν, στίχοι 344-351, είναι η σκηνή που η Αθηνά προσπαθεί να πείσει τον Οδυσσέα πως αυτή είναι η πατρίδα του: Αλλ’ άγε τοι δείξω Ιθάκης έδος, όφρα πεποίθης. Φόρκυνος μεν οδ’ εστί λιμήν αλίοιο γέροντος ήδε δ’ επί κρατός λιμένος τανύφυλλος ελαίη. αγχόθι δ’ αυτής άντρον επήρατον ηεροειδές, ιρόν νυμφάων, αι νηιάδες καλέονται. τούτο δε τοι σπέος εστί κατηρεφές, ένθα συ πολλάς έρδεσκες νύμφησι τεληέσσας εκατόμβας, τούτο δε Νήριτον εστίν, όρος καταειμένον ύλη.
Μον έλα τώρα να πειστείς το Θιάκι να σου δείξω. Να του θαλάσσιου γέροντα Φόρκυνα το λιμάνι. Να κι η στενόφυλλη ελιά στου λιμανιού το βάθος. Κοντά της είναι κι η βαθιά σπηλιά γεμάτη χάρες, πανάγιος τόπος των Ξωθιών που τις καλούν Νεράιδες. Κι αυτή είναι η θολωτή σπηλιά που πήγαινες κι ο ίδιος και στις Νεράιδες έκανες αρχοντικές θυσίες. Κι αυτό εκεί είναι το Νήριτο το δασοφουντωμένο. (από τη μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη, εκδ Ζαχαρόπουλος). Το βουνό Παντοκράτωρ πάντως, φαίνεται καλά από κει που μου υπέδειξε ο Β. Scheidt. Σαν πολλές συμπτώσεις μαζεύτηκαν, ας ελπίσουμε πως στο μέλλον η αρχαιολογική σκαπάνη να κάνει τη δουλειά της μακριά από τα μίζερα όσο και πρόσκαιρα συμφέροντα για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Οι μεταφερόμενες ονομασίες

Μένει ένα καίριο ερώτημα. Γιατί αλλάξανε οι ονομασίες των νησιών και ειδικά, γιατί «μεταφέρθηκε» η ονομασία της Ιθάκης; Πολλοί ερευνητές επισημαίνουν πολύ σωστά το γεγονός πως οι σημερινή Ιθάκη δεν είναι πιθανότατα η ομηρική. Αλλά ο καθένας για προσωπικούς περισσότερο λόγους, θέλει να προσδιορίζει από κάποιο άλλο νησί ως Ιθάκη. Υπάρχει, παράδειγμα, πολύ πλούσια βιβλιογραφία που παρουσιάζει την Κεφαλλονιά ως Ιθάκη, μόνο που είναι γραμμένη περισσότερο από ντόπιους ερευνητές, οπότε οποιαδήποτε συμφέροντα, κυρίως συναισθηματικά αλλά και πατριωτικά, που προκύπτουν δεν βοηθούν πολύ στην αντικειμενικότητα . Και οι Λευκάδιοι θέλουν δική τους την Ιθάκη και οι Ζακυνθινοί αλλά, σχεδόν καθόλου οι δικαιούχοι Κερκυραίοι επειδή είναι ήδη αυθαίρετα φιλοδωρημένοι ως Φαίακες.

Αν η αρχαιολογική σκαπάνη στην Τροία (ή άλλως Ίλιον) έκρινε σωστά, η άλωση της πολιορκημένης πόλης τοποθετείται γύρω στο 1250 πΧ. ’ρα τότε πρέπει να τοποθετείται και η δράση της Ιλιάδας. Για την Οδύσσεια δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι περιγράφει πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, είναι μυθιστόρημα με πολλούς συμβολισμούς (όπως τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ που προανέφερα) και όχι πιστή καταγραφή γεγονότων. Πάντως από το 1200 πΧ, ο μυκηναϊκός πολιτισμός καταρρέει μαζικά για μερικώς ασαφείς ακόμη ιστορικούς λόγους αν και τα ευρήματα δείχνουν βίαιες και μαζικές εισβολές Δωριέων. Οι ήρωες της Ιλιάδας και της Οδύσσειας ονοματίζονται από τον Όμηρο αποκλειστικά ως Αχαιοί, Αργείοι και Δαναοί.
Θυμηθήτε πως η Ιθάκη (Κέρκυρα) αντιπροσωπεύεται από 12 μνηστήρες. Ο αριθμός σε σχέση με τα άλλα νησιά, ίσως δείχνει χαμηλός αλλά καθόλου περίεργος. Λόγω της γεωγραφικής θέσης, η Ιθάκη δεν μπορεί να είναι ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένο νησί. Είναι μακριά από την Αχαΐα που τότε ήταν το κέντρο του προελληνικού πολιτισμού μαζί με την προϋπήρξασα μινωική Κρήτη και μπορεί να λογαριαστεί μόνο ως ακρώρεια, έσχατο καταφύγιο και περιφερειακό τμήμα αυτού του πολιτισμού. Για τους Ιλυρριούς απέναντι από την Ιθάκη-Κέρκυρα δεν έχουμε σαφείς ενδείξεις υψηλού πολιτισμού, πιθανότατα να μην είχαν το ίδιο υψηλό επίπεδο, όντας μερικά σκαλιά πιο κάτω στην ανάπυξή τους. Ζούσαν σε μια περιοχή που ήταν εξαιρετικά ευμετάβλητη από φυλετικής απόψεως, κάθε τόσο νομάδες από το βορρά αναμεμιγνύοντο με τους γηγενείς. Αλλά από την άλλη, Δαναοί, Αχαιοί και Αργείοι είναι τα τρία ονόματα που χρησιμοποιεί ο Όμηρος ως συνώνυμα για να χαρακτηρίσει τα εκστρατευτικά σώματα εναντίον της Τροίας. Σύμφωνα με τον Arnold Toynbee οι Αχαιοί πολέμαρχοι μιλούσαν τη βορειοδυτική ελληνική διάλεκτο κι όχι την αρκαδοκυπριακή ή και την ιωνική διάλεκτο, προγόνους της γραμμικής Β΄ την οποία μιλούσαν οι Μυκηναίοι. Κι αντιγράφω από τον Toynbee, που μετά από μακρά ανάλυση συμπεραίνει: η μαζική μετανάστευση των ελληνόφωνων φορέων των βορειοδυτικών διαλέκτων στο μυκηναϊκό ελληνικό κόσμο που είναι γνωστή ως «κάθοδος των Δωριέων» – θα καλύψει απλώς ένα κενό που τα χέρια των προδρόμων τους είχαν δημιουργήσει. Επομένως η κάθοδος των Δωριέων στην Ελλάδα κατά τον 12 αιώνα πΧ ή λίγο αργότερα, είναι δυνατόν να συγκριθεί με την εισβολή των Σλάβων κατά τον 7ο αιώνα μΧ. σε διάστημα λιγότερο από πέντε αιώνες, αυτός ο πολιτισμός (σ.σ. ο μυκηναϊκός) χρεωκόπησε τόσο ξαφνικά, όσο απότομα είχε γεννηθεί. Η πιο πειστική εξήγηση αυτής της καταστροφής είναι ότι οι Αχαιοί ηγεμόνες των αρχαίων Ελλήνων έπαθαν αμόκ και κατέστρεψαν ο ένας τον άλλον .
Πάντως εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως συμφωνούν οι έρευνες για την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού: αρχίζει περίπου την εποχή της άλωσης της Τροίας. Και στις δύο περιπτώσεις, υπαίτιοι της κατάρρευσης αυτής είναι οι Αχαιοί-Δαναοί-Αργείοι. Είναι συχνές οι αναφορές Αιγυπτιακών, Χεττίτικων κι Ασσυριακών πηγών κατά την ίδια ακριβώς περίοδο σε «λαούς της θάλασσας» με τις ονομασίες Denyen, Ahhiyaha ή και Ahiia δλδ Δαναοί και Αχαιοί, που παρενοχλούσαν τα βασίλεια τους με επιθέσεις, μέσω Μικράς Ασίας, είτε και από τη θάλασσα.
Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο που εξέθεσα, και συνεπικουρούμενος από μερικές έμμεσες αναφορές της Οδύσσειας για Ταφιώτες πειρατές και δούλους σαν κάτι πολύ φυσικό κι αυτονόητο, που σημαίνει πως η πειρατεία ήταν έντονο πρόβλημα εκείνη την εποχή απ’ όποια φυλή κι αν προερχόταν, θα υπέθετα βάσιμα πως σε κάποια φάση η Ιθάκη-Κέρκυρα έπεσε θύμα βόρειων εισβολέων οι οποίοι ανάγκασαν τους ντόπιους να μετακομίσουν μαζικά. Κι επειδή η εθνικότητα τους μεταφέρεται κι αυτή, έδωσαν στο νέο τόπο τους την ονομασία της γενέθλιας γης.

Σημειώσεις

1Το πρωτότυπο ομηρικό κείμενο που χρησιμοπείται για την παράθεση των στίχων είναι από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος και συνοδεύεται με την ποιητική μεν αλλά αντικειμενική μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη σε σχέση με άλλες. Διευκρινίζω πως χρησιμοποιώ συμβουλευτικά τον Σιδέρη και μεταφράζω μόνος μου τα χωρία της Οδύσσειας που επικαλούμαι.

2 Μια ενδεικτική βιβλιογραφία από κεφαλλονίτες συγγραφείς: Ομηρική Ιθάκη, Henriette Putman – Cramer, Γεράσιμος Μεταξάς-Αγγελάτος, Εκδόσεις Κάκτος. Κεφαλληνία: Η Αποκάλυψη της Ομηρικής Ιθάκης, Νικόλαος Γ.Λιβαδάς – Τουμασάτος. Ποια είναι η Ομηρική Ιθάκη, Ευάγγελος Τσιμαράτος, Έκδοση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας.

3 Arnold Toynbee, Οι Έλληνες και οι Κληρονομίες τους, 1981, εκδόσεις Καρδαμίτσα, σελ 39-44

4 Πρβλ η κατάρα των Ατρειδών

5 όρα A. Toynbee, σελ 39-40

6 Πρβλ. για τους Ταφιώτες, τους πειρατές και τους δούλους, ραψ Α στιχ 180, ραψ Η 8-9, ραψ Ξ στιχ 449-453, ραψ Π στιχ 426.

7 Μπορεί όμως κι από την «σκοτεινή δύση» με την έννοια των βαρβάρων λαών πρβλ ραψ Ν, στχ 240 «ζόφον ηερόεντα»

8 Σκεφτείτε, από τις Γαλατίες της Ευρώπης και της Μικράς Ασίας έως τις σύγχρονες μεταφορές ονομασιών, κυρίως πόλεων, από τον Παλιό Κόσμο στο Νέο, οι άνθρωποι που μετακινούνται θέλουν να
διατηρούν στις μνήμες τους τους παλιούς δεσμούς με τους γενέθλιους τόπους ως αυτοπροσδιοριζόμενες συχνά εθνότητες.

http://www.metafysiko.gr/?p=791

Μετάφραση

«Τω εβδόμω και δεκάτω Τιβερίου Καίσαρος, Βασιλέως Ρωμαίων, μονάρχου ανικήτου,
Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου, κατά τον
ημέτερον μερισμόν των Εβραίων τετράκισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και
καταβολής των Ρωμαίων βασιλείας έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της
δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του ιερού
βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί υπάτου του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου
και Μάρκου Συννίου και ανθυπάτου του Ιλλιρικού Παλιστέρα, κοινού διοικητού της χώρας
των Ιουδαίων Κουίντου Φλαβίου, επί της διοικήσεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου
Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της Κάτω Γαλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας
αρχιερωσύνης Άννα και Καιάφα Αλλιάσου και Ματίλ μεγιστάνων εις τον ναόν, Ραμπάλ
Αμαμπέλ Πιοκτένου εκατόνταρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιερουσαλήμ Σουμπιμασάξιου Ποπιλίου Ρούφου.

Εγώ Πόντιος Πιλάτος, ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων, επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και κατακρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησού
λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, και από πατρίδος Γαλιλαίας, άνθρωπον στασιώτη
κατά τον Νόμο του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Ρωμαίων
Τιβερίου Καίσαρος και ορίζω και αποφαίνομαι τον θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των
άλλων κατά το συνήθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων
πλουσίων και φτωχών, ουκ έπαυσε θορύβους εγείρων, ενοχλείν την Ιουδαίαν ποιών
εαυτόν Υιόν Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ, απειλών φθοράν της Ιερουσαλήμ και του
Ιερού Ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος και τολμήσας εισελθείν μετά βαϊων
θριαμβευτής και πλείστου όχλου ώσπερ τις Ρήξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ι.
Ναόν και διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον Κουϊντον Κορνήλιον περιάξαι
τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ δεδεμένον, μαστιζόμενον και ενδεδυμένον
πορφύραν, εστεφανωμένον ακάνθινω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί ώμου
αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς μεθ’ ού βούλομαι
συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλας, της νυν
Αντωνιανής, αναχθήναι δε Αυτόν τον Χριστόν παρρησία επί το όρος των κακούργων
ονόματι Κολβάριον, ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω σταυρώ εις κοινόν
θεώρημα πάντων των κακούργων, και άνω του σταυρού τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί
γλώσσας τον ΙΗΣΟΥΣ ΑΛΟΝ Ο ΙΛΗΣ ΙΟΔΑΜ (Εβραϊστί) ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ
ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ (Ελληνιστί) ΙΕΖΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥΣ ΡΕΞ ΙΟΥΔΑΙΟΡΟΥΜ
(Ρωμαϊστί).

Ορίζομεν ουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεις και ποιότητος τομήσαι απερισκέπτως της
τοιαύτην εμποδίσαι δίκην, ως υπ’ εμού ωρισμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν της
αυτομολίας τούτου, Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους Νόμους της των Ρωμαίων
Βασιλείας.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ
- Από της φυλής Ισραήλ: Ρωδιέ, Δανιήλ, Ραμπινήλ, Ιονακείν, Μπανικάν, Ροτάμ, Ιουταβέλ και Περκουλάμ.
- Από της Βασιλείας και ηγεμονίας Ρωμαίων: Λούκιος, Σεξτίλιος και Μαξιμίλιος.
- Από των Φαρισσαίων: Μπαρμπάς Συμεών και Μπονέλη.
- Από των υπάτων και δικαστών των Ρωμαίων: Λούκιος, Μπαντάνης, και Μακαρόλας.
- Από της αρχιερωσύνης: Ρωάν, Ιουάδους και Μπουκασόλης.
- Νομικός δημόσιος από των εγκλημάτων των Εβραίων: Μπουτάν».

Αναδημοσίευση από : http://hellenic-news.blogspot.com

Εξ αφηγήσεως γέροντος Κασίου Δωσεκανησιακό Ημερολόγιο 1924 Αλεξάνδρεια-Αίγυπτος

Όντας ο μέγας Αλέξανδρος εκυρίευσεν ούλον τον κόσμο, επήγε και εκεί που βγαίνει το αθάνατο νερό, και εγιόμισε δυό λαήναις για να λουστή και να γίνη αθάνατος. Όντας τοις ήφερε ’ς το σπίτι, ένας αξιωματικός που του είχε γινάτι, λέει ’ς τις αδερφάδες του το μυστικό και τοις ορμηνεύει να λουστούν και να πιουν εκείναις, και να βάλουν άλλο νερό ’ς τοις λαήναις. Εκείναις αμέσως επήραν το νερό και ήπιαν και ελουστήκανε και εχύσανε τα απολούσματα ’ς το δρόμο. Εκεί έτυχε μία κόττα και ένας μπότσικας και εβραχήκανε με το αθάνατο νερό· και για τούτο η κόττα ξαναμουτεύει κάθε χρόνο και γίνεται πάλι νέα και ο μπότσικας δεν ξεραίνεται, και αν ξεριζωθή και κρεμαστή ’ς τον αγέρα.

Οι αδερφάδες του μεγάλου Αλεξάνδρου άμα ήπιανε ταθάνατο νερό κ’ ελουστήκανε με δαύτο, εσηκωθήκανε ’ς τον αγέρα, ήγουν έγιναν αερικαίς, και από τότε είναι οι Νεράιδες. Εκείναις κάθε χρόνο παίρνουνε από τα χωριά κορίτσια σημειωμένα, δηλαδή καμμιά κουτσή ή καμμιά κουλή, και τοις κάνουνε Νεράιδες να τοις δουλεύουνε, και έτσι έχουνε οι Νεράιδες φουσσάτα μεγάλα· και κάθουνται μέσα ’ς τα λαγκάδια και ’ς τους βράχους.

Οι καθαυτό Νεράιδες, οι αδερφάδες του μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν πειράζουν κανένα, αλλά οι σημειωμέναις, οι δούλαις τους, πειράζουν και παίρνουν τους ανθρώπους. Όντας περάση κανένας μεσημέρι ή μεσάνυχτα από το μέρος που βρίσκονται, τον παίρνουνε οι Νεράιδες και τον βαρούνε και τον γκρεμίζουνε και του κάνουνε χίλια κακά. Άμα όμως νοήση και φωνάξη· «Ζη Αλέξανδρος ο βασιλιάς, ζη και βασιλεύει!» τότες αμέσως τρέχουνε οι αδερφάδες του και τον γλυτώνουνε.

Όποιος είναι αλαφροήσκιωτος τοις βλέπει, αλλιώς τον κρούνε χωρίς να βλέπη τίπτας. Πολλές φορές παίρνουν βοσκοπούλαις από τα χωριά, και τοις κρύβουν σε διάφορα μέρη, και τοις κάνουν αόραταις· έτσι αυταίς βλέπουν όσους έρχονται και τοις γυρεύουν, ενώ εκείνοι δεν τοις βλέπουν. Όντας δεν τοις χρειάζουνται πλιο, τοις απολούνε, και κείναις, όντας γυρίζουν, τα μολογάνε ούλα, πως έβλεπαν τους συγγενείς τους που περνούσαν από κοντά τους, και πως το ψωμί που τους έδιναν οι Νεράιδες ήταν ξερό και κατάμαυρο.

http://www.komvos.edu.g

(Συνήθιζε νά λέγη εις διάφορα μέρη τής υποδούλου Ελλάδος, τά οποία μετά ταύτα απηλευθερώθησαν)

2. «Ω ευλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θά σώσης όταν έλθουν τά χαλεπά χρόνια ! »

(Είπε τήν προφητείαν αυτήν εν Σιατίστη καί αλλαχού αντικρύζων τά βουνά, τά οποία κατά τούς χρόνους τής Ελληνικής Επαναστάσεως έγιναν κρησφύγετα τών γυναικοπαίδων).

3. «Καλότυχοι σείς, οι οποίοι ευρέθητε εδώ πάνω εις τά ψηλά βουνά, διότι αυτά θά σάς φυλάξουν από πολλά δεινά. Θά ακούτε καί δέν θά βλέπετε τόν κίνδυνο. Τρείς ώρες ή τρείς μέρες θά υποφέρετε.»

(Ελέχθη είς τήν περιφέρειαν Σιατίστης)

4. «Τό ποθούμενο θά γίνη στήν τρίτη γενεά. Θά τό ιδούν τά εγγόνια σας. »

(Ελέχθη εν Χειμάρρα – Η σπουδαιοτάτη αύτη προφητεία τού Αγίου, η οποία έτρεφε τήν γλυκυτέραν ελπίδα τού υποδούλου Γένους, έλαβε καταπληκτικήν επαλήθευσιν. Διότι οι χρόνοι τής απελευθερώσεως τού Έθνους είναι πράγματι η τρίτη γενεά από τών χρόνων πού προεφήτευσεν αυτήν ό ‘Aγιος, καθόσον, ώς γνωστόν, εκάστη γενεά υπολογίζεται εις 25 έτη)

5. «Θάρθη καιρός νά σάς πάρουν οι εχθροί σας καί τή στάχτη από τή φωτιά, αλλά σείς νά μήν αλλάξετε τήν πίστι σας, όπως θά κάμνουν οί άλλοι. »

(Ελέχθη εν Σιατίστη)

6. Σάς λυπάμαι γιά τήν περηφάνεια, οπού έχετε. Τό ποδάρι μου εδώ δέν θά ξαναπατήση. Καί εάν δέν αφήσετε αυτά τά πράγματα πού κάνετε, τήν αυθαιρεσία καί ληστεία, θά καταστραφήτε. Σέ κείνο τό κλαρί, πού κρεμάτε τά σπαθιά σας, θάρθή μιά μέρα πού θά κρεμάσουν οί γύφτοι τά όργανά τους. »

(Ελέχθη εις τό χωρίον ‘Aγιος Δονάτος Σουλίου)

7. «Θάρθουν οι κόκκινοι σκούφοι κι ύστερα οι ‘Aγγλοι επί 54 χρόνια, καί κατόπιν θά γίνη Ρωμαίικο.»

(Ελέχθη εν Κεφαλληνία περί τής απελευθερώσεως τής Επτανήσου – «Κόκκινοι σκούφοι» ονομάζονται οι Γάλλοι στρατιώται ως εκ τού χρώματος τών καλυμμάτων τής κεφαλής κατά τούς ναπολεοντείους χρόνους. Η προφητεία αύτη εύρε καταπληκτικήν εκπλήρωσιν. Διότι μετά τούς Ενετούς εις τήν Επτάνησον εγκατεστάθησαν οι Γάλλοι, καί μετά τήν αναχώρησιν τούτων ήλθον οι ‘Aγγλοι, τών οποίων η παραμονή διήρκεσε 54 έτη, δηλαδή όσα καί προεφήτευσεν ο ‘Aγιος. Τώ 1810 κατέλαβον ουσιαστικώς οι ‘Aγγλοι τήν Επτάνησον (εκτός τής Κερκύρας, η οποία παρεδόθη τώ 1815 είς τόν Κάμπελλ), καί τώ 1864 παρέδωκαν αυτήν είς τήν Ελλάδα.)

8. «Τά όρια τού Ρωμαίικου θάνε η Βωβούσα (ο ποταμός Αώος) «.

(Ελέχθη εν Παλαιά ‘Aρτη)

9. «Εκείθε θάρθη τό Ρωμαίικο».

(Τήν προφητείαν ταύτην είπεν ο ‘Aγιος εν Πρεβέζη δεικνύων τό μέρος τής Στερεάς, από τό οποίον θά προήρχετο ο στρατός τής ελευθερίας. Ή προφητεία επραγματοποιήθη τώ 1912).

10. «Τά βάσανα είναι ακόμη πολλά. Θυμηθήτε τά λόγια μου · προσεύχεσθε, ενεργείτε καί υπομένετε στερεά. Έως ότου νά κλείση αυτή η πληγή τού πλατάνου, τό χωριό σας θάνε σκλαβωμένο καί δυστυχισμένο».

(Ελέχθη είς Τσαραπλανά, τό σημερινόν Βασιλικόν τής Ηπείρου. Η πληγή τού πλατάνου έκλεισε τώ 1912, έτος απελευθερώσεως τής Ηπείρου)

11. «Πότε θαρθή τό ποθούμενον; » ηρώτησαν τόν ‘Aγιον εις Τσαραπλανά τής Ηπείρου. «Όταν σμίξουν αυτά», απήντησεν ο ‘Aγιος δεικνύων δύο δενδρύλλια.

(Τά δενδρύλλια εμεγάλωσαν, επάχυναν καί έσμιξαν τώ 1912)

12. «Τό ποθούμενον θά έρθη όταν θαρθούν δύο πασχαλιές μαζί».

(Πράγματι τώ 1912 αι εορταί Ευαγγελισμού καί Πάσχα συνέπεσαν)

13. «‘Aμα κλείση τό δένδρον καί κλεισθή μέσα τό παλούκι, τότε θά έλθη τό ποθούμενον. Θά γίνη κάποιο σημάδι καί νά μή φοβηθήτε. Νά πηγαίνετε βασίλεμα ηλιού σ εκείνα τά βουνά (τής Ομάλιας καί τής Μερόπης), όπου θά γλυτώσουν πολλές ψυχές. Μαζί σας μή πάρετε τίποτε, μόνον τίς ψυχές σας νά γλυτώσετε. Καί δέν θά βαστάξη τό κακό περισσότερο από 24 ώρες».

14. «Τά χωριά τού κάμπου θά πάθουν χαλάστρα, ενώ στίς ποδιές τού Κισσάβου θά κοιμηθούν σκλάβοι καί θά ξυπνήσουν ελεύθεροι».

(Ελέχθη εν Λαρίση)

15. «‘Aν τό κυπαρίσσι αυτό ξεραθή από τήν κορυφή, η Ελλάς θά ελευθερωθή· άν ξεραθή από κάτω, δέν θά ελευθερωθή».

(Ελέχθη εν Ζελενίτσα (Πρασιά) τής Ευρυτανίας)

16. «Μέ δυσκολία θάρθη»

(Εννοείται τό ποθούμενον)

17. «Όταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στήν ‘Aσπρη Θάλασσα, τότε θάρθη».

18. «Οταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στά ελληνικά νερά, τότε θάρθη».

19. «Όταν θά ιδήτε τό χιλιάρμενο στά ελληνικά ύδατα, τότε θά λυθή τό ζήτημα τής Πόλης»

20. «Θάρθη ξαφνικά. Νά έχετε ένα σακκούλι σιτάρι κρεμασμένο στή θύρα. Αυτό θά σάς εμποδίση φεύγοντας. Μή τό αφήσετε. Νά τό πάρετε μαζί σας, γιά νά φάνε τά παιδια σας».

21. Στήν Αυλώνα θά γίνη χαλασμός. Θά έλθουν στρατεύματα νά ελευθερώσουν τόν τόπο».

22. «Στό Μπουκορμέ θά χυθή πολύ αίμα».

23. «Όταν ακούετε ότι ο πόλεμος άρχισε, τότε κοντά είναι».

24. «Όσα χωριά είναι κοντά σέ δρόμο πολλά θά τραβήξουν».

25. «Η Δρόπολις θά πάθη, διότι ο τόπος είναι γυμνός».

26. «Η Δρόπολις θά είναι γεμάτη στρατεύματα».

27. «Θά χαθή η σοδιά τής χρονιάς από τήν εύφορη Δρόπολι καί – μάνα μου ! – αίμα πολύ πού έχει νά χυθή».

28. «Λάκκοι καί βράχοι στή Δρόπολι θά είναι γεμάτοι φεύγοντας».

(Είς τό αλβανικόν χειρόγραφον, η προφητεία αύτη έχει ώς εξής: «Τά βουνά, οι χαράδρες καί οι κάμποι τής Δρόπολης θά γεμίσουν προσφυγιά»).

29. «Είς τά χωριά Πέπελη σείς άδικα θά φοβάσθε· τίποτε δέν θά πάθετε. Μόνον τά παιδιά σας πού θά είναι στούς δρόμους τά κλαίτε».

30. «Οί αντίχριστοι θά φύγουν, αλλά θάρθουν πάλι· έπειτα θά τούς κυνηγήσετε έως τήν Κόκκινη Μηλιά».

31. «Θαρθή όταν έρθουν δυό καλοκαίρια καί δυό πασχαλιές μαζί».

32. «Ξένος στρατός θά έλθη, Χριστό θά πιστεύη, γλώσσα δέν θά ξέρη …; «.

33. «Θαρθή καί μιά φορά ασκέρι ξένο πού τό Χριστό θά πιστεύη. Αλλά σείς δέν θά τό ξέρετε».

34. «Μέ άλλους θά κοιμηθήτε καί μέ άλλους θά ξημερώσετε».

35. «Θά ιδήτε τρείς φαμίλιες σ΄ένα σπίτι».

36. «Εσείς θά πάτε νά κατοικήσετε αλλού καί άλλοι θάρθουν νά κατοικήσουν σέ σάς».

37. «Θά δήτε 40 άλογα νά τά δένουν σέ ένα παλούκι».

38. «Πολλοί θά χάνωνται από τήν πείνα».

39. «Οι πλούσιοι τά γίνουν πτωχοί καί οι πτωχοί θά πεθάνουν».

40. «Μιά χούφτα μάλαμα μιά χούφτα αλεύρι».

41. » Θά έρθη καιρός πού οι Ρωμιοί θά τρώγωνται αναμεταξύ τους. Εγώ συστήνω ομόνοιαν καί αγάπην».

42. «Θά ιδήτε καί τακτικό στρατό, θά ιδήτε καί ρέμπελο (αντάρτικο)· από αυτούς πολλά θά υποφέρετε».

43. «Θά σάς ζητήσουν τά ντουφέκια· νά έχετε διπλά· νά δώσετε τό ένα καί νά κρατήσετε τό άλλο. Ένα ντουφέκι 100 ψυχές θά γλυτώση».

44. «Θά έρθη καιρός πού θά διευθύνουν τόν κόσμο τά άλαλα καί τά μπάλαλα».

(«Τά άλαλα καί τά μπάλαλα» – Εννοεί τά άψυχα μηχανήματα τών διαφόρων εφευρέσεων. Αυτά αντικατέστησαν καί ολονέν αντικαθιστούν τάς εργατικάς χείρας καί κυριαρχούν εις τήν ζωήν τών ανθρώπων, ώς νεώτερα είδωλα προσκυνούμενα υπό τού υλόφρονος κόσμου.)

45. «Η αιτία τού γενικού πολέμου θά είναι από τή Δαλματία».

46. «Η αιτία τού γενικού πολέμου θάρθη από τή Δαλματία. Πρώτα θά διαμελισθή η Αυστρία καί ύστερα η Τουρκία».

47. «Ο χαλασμός θά γίνη από ένα κασσιδιάρη».

(Η προφητεία εις τό αλβανικόν χειρόγραφον φέρεται ως εξής: «Ο χαλασμός θάρθη από τυφλό καί κασσιδιάρη»)

48. «Θά προσπαθούν νά τό λύσουν μέ τήν πέννα, μά δέν θά μπορούν. 99 φορές μέ τόν πόλεμο καί μιά μέ τήν πέννα».

49. «΄Αν βρεθούν 3 δυνάμεις σύμφωνες, τίποτε δέν θά πάθετε».

50. «΄Αν τό ζήτημα λυθή μέ τόν πόλεμο, θά πάθετε πολλές καταστροφές· σέ τρείς χώρες μιά θά μείνη …; «

51. «Θά έρθη καιρός πού δέν θά ακούτε (=μαθαίνετε) τίποτε».

52. «΄Οτι σάς ζητούν, νά δίνετε· ψυχές μόνον νά γλυτώνετε».

53. «΄Αν βρίσκουν στό δρόμο ασήμι, δέν θά σκύβουν νά τό πάρουν. Γιά ένα όμως αστάχυ θά σκοτώνωνται ποιός νά τό πρωτοπάρη …; «.

54. «Τό κακό θά σάς έρθη από τούς διαβασμένους».

55. «΄Η τρείς μέρες ή τρείς μήνες ή τρία χρόνια θά βαστάξη».

56. «Θάρθη καιρός πού δέν θά υπάρχη αυτή η αρμονία πού είναι σήμερα μεταξύ λαού καί κλήρου».

57. «Οι κληρικοί θά γίνουν οι χειρότεροι καί οι ασεβέστεροι τών όλων».

58. «Στήν Πόλι θά χυθή αίμα πού τριχρονίτικο δαμάλι θά πλέξη (=πλεύση) «.

59. «Καλότυχος όποιος ζήσει μετά τό γενικό πόλεμο. Θά τρώγη μέ ασημένιο κουτάλι …; «.

60. «Μετά τό γενικό πόλεμο θά ζήση ο λύκος μέ τ΄αρνί».

61. «Θάρθη πρώτα ένα ψευτορωμαίικο· νά μή τό πιστέψετε· θά φύγη πίσω».

62. «Θά μαζωχτή τό χιλιάρμενο στό Σκάλωμα (‘Aγιοι Σαράντα) καί θάρθουν κοκκινογέλεκοι, νά πολεμήσουν γιά σάς».

63. «Οί Τούρκοι θά φύγουν, αλλά θά ξανάρθουν πάλι καί θά φθάσουν ώς τά Εξαμίλια. Στό τέλος θά τούς διώξουν είς τήν Κόκκινη Μηλιά. Από τούς Τούρκους τό 1/3 θά σκοτωθή, τό άλλο τρίτο θά βαπτισθή καί μονάχα τό 1/3 θά πάη στήν Κόκκινη Μηλιά».

(«Κόκκινη Μηλιά». Τοποθεσία, τήν οποίαν η φαντασία τών υποδούλων Ελλήνων έθετεν εις τά βάθη τής Μ. Ασίας).

64. «Τόσα πολλά θά γίνουν, πού οι μανάδες θά γεννήσουν πρόωρα από τό φόβο τους».

65. «Ζώα δέν θά μείνουν· θά τά φάνε. Φάτε καί σείς μαζί μ΄αυτούς. Στά Τζουμέρκα θά πάρετε σπόρο».

(Εις τό αλβανικόν χειρόγραφον διαβάζομεν: «΄Αλογα δέν θά μείνουν. Θά πάτε καί σείς μαζί μ΄αυτά. Από τά Τζουμέρκα θά ξαναπιάσετε τή ράτσα τους»)

66. «‘Σπίτια μεγάλα μή κάμνετε. Λιάσες νά κάμνετε νά μή σάς έρχωνται μέσα».

67. «Θά σάς επιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, αλλά δέν θά προφθάσουν».

68. «Θά βάλουν φόρο στίς κόττες καί στά παράθυρα».

69. «Θά ζητήσουν νά σάς πάρουν καί στρατιώτας. Δέν θά προφθάσουν όμως».

70. «Οι Τούρκοι θά μάθουν τό μυστικό 3 μέρες γρηγορώτερα από τούς Χριστιανούς».

(Τό αλβανικόν χειρόγραφον έχει τήν προφητείαν ως εξής: «Οι Τούρκοι θά τό καταλάβουν τρείς ημέρες γρηγορώτερα από τούς Χριστιανούς»)

71. «΄Οταν ακούσετε ότι ο πόλεμος πιάστηκε από κάτω, τότε κοντά θά είναι».

72. «΄Αν ο πόλεμος πιαστή από κάτω, λίγα θά πάθετε· άν πιαστή από πάνω, θά καταστραφήτε».

73. «Οι βράχοι καί οι λάκκοι θά είναι γεμάτοι κόσμο».

74. «Θάρθη ξαφνικά· ή τό βόιδι στό χωράφι ή τό άλογο στ΄ αλώνι».

75. «Λυπηρόν είναι νά σάς τό ειπώ· σήμερον, αύριον καρτερούμεν δίψες, πείνες μεγάλες πού νά δίδωμεν χιλιάδες φλουριά καί νά μήν ευρίσκωμεν ολίγον ψωμί».

76. «Μετά τόν πόλεμο οι άνθρωποι θά τρέχουν μισή ώρα δρόμο, γιά νά βρίσκουν άνθρωπο καί νά τόν κάμουν αδελφό».

77. «Αμπέλια μή φυτεύετε, διότι θά χαλάσουν καθώς εκείνα στή Δρυϊνούπολι».

78. «Θά γίνη ένα χαρτοβασίλειο, πού θά έχει μέγα μέλλον στήν Ανατολή».

79. «Ο κόσμος τόσον θά πτωχεύση, πού θά ζώνεται μέ κληματσίδες».

80. «Η αιτία θά έλθη από τά Δελειατά».

81. «Η Γαλλία θά ελευθερώση πολλά ελληνικά μέρη καί ιδίως οι Ιταλοί».

82. «Η Γαλλία θά λευτερώση τήν Ελλάδα, τήν Ήπειρο η Ιταλία».

83. «Από τρία μπουγάζια στενά, Κρά, Κράψη καί Μουζίνα, θά περνούν πολλά στρατεύματα γιά τήν Πόλι. Καλόν είναι τά γυναικόπαιδα νά βγούν στά βουνά. Θά σάς ρωτούν άν είναι μακρυά η Πόλι· εσείς νά μή λέτε τήν αλήθεια, διότι θά σάς κακοποιήσουν. Ο στρατός αυτός δέν θά φθάση στήν Πόλι, στή μέση τού δρόμου θά μάθη ότι ο πόλεμος ετελείωσε».

84. «Θά έρθη καιρός, πού θά φέρη γύρες ο διάβολος μέ τό κολοκύθι του».

85. «Θά βλέπετε νά πηγαίνουν άλλοι επάνω καί άλλοι κάτω».

86. «Η λευτεριά θαρθή από κάτω από όπου χύνονται τά νερά».

87. «Από πάνω καί από τή σκάλα χαλασμό μή περιμένετε».

88. «΄Ενα ψωμί θά χαθή τό μισό, καί ένα ολόκληρο».

89. «Θά έρθη καιρός πού μιά γυναίκα θά διώχνη δέκα Τούρκους μέ τή ρόκα».

90. «Τόν Πάπαν νά καταράσθε, διότι αυτός θά είναι η αιτία».

91. «Ο χαλασμός στόν τόπο θά γίνη από ένα όνομα αξιωματούχου …; (δυσανάγνωστον) «.

92. «Πολλά χωριά θά καταστραφούν, οι τρείς χώρες θά γίνουν μία».

93. «Νά έχετε τρείς θύρες· άν σάς πιάσουν τή μιά, νά φύγετε από τήν άλλη».

94. «Πίσω από τή μιά θύρα νά κρυφθή κανείς, γλυτώνει· θά είναι βιαστικό».

95. «Νά παρακαλήτε νά είναι μέρα καί όχι νύκτα, καλοκαίρι καί όχι χειμώνας».

96. «Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί δέν θάχουν αγάπη στά δένδρα».

97. «Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί θά γίνουν τεμπέληδες».

98. «Από ψηλά, μέσα από τό λιμάνι θάρθη ο χαλασμός».

99. «Θά σάς ρίξουν παρά πολύ· θά σάς ζητήσουν νά τόν πάρουν πίσω, αλλά δέν θά μπορέσουν».

100. «Εσείς θά σώσετε άλλους καί οι άλλοι εσάς».

101. «Εσείς θά φύγετε απ΄τ΄ αριστερά βουνά· από τή δεξιά μεριά όχι· από τίς σπηλιές μή φοβάστε».

102. «Θαρθή ξαφνικά· τ΄ άλογα θ΄ απομείνουν ζεμένα στίς δουλειές τους καί σείς θά φύγετε».

103. «Θάνε όγδοος αιώνας πού θά γίνουν αυτά». (Δηλαδή κατά την διάρκεια της όγδοης χιλιετίας από τον Αδάμ)

104. «Νά κρυφθήτε ή κοντά στήν πόρτα ή κοντά στήν πλάκα, άν είναι βιαστικό καί γρήγορο».

105. «Πολλά θά συμβούν. Οι πολιτείες θά καταντήσουν σάν μπαράγκες».

106. «Θαρθή καιρός πού θά βγή ο καταραμένος δαίμονας από τό καυκί του».

107. «Θαρθή μιά φορά ένας ψευτοπροφήτης· μή τόν πιστέψετε καί μή τόν χαρήτε. Πάλι θά φύγη καί δέν θά μεταγυρίση».

108. «Θάρθή καιρός πού οι χριστιανοί θά ξεσηκωθούν ο ένας κατά τού άλλου».

109. «Νάχετε τό σταυρό στό μέτωπο, γιά νά σάς γνωρίσουν ότι είσθε χριστιανοί».

110. «Δέν θά φθάση ο στρατός στήν Πόλι· στή μέση τού δρόμου θάρθη τό μαντάτο, ότι έφθασε τό ποθούμενο».

111. «Πήγαινε καί στό δρόμο θ΄ανταμειφθής».

(Ελέχθη εν Δερβιστάνη περί τινος, όστις ειρωνεύθη τόν ΄Αγιον. Ούτος μετ΄ολίγν ετραυματίσθη καθ΄οδόν υπό τινος εχθρού του)

112. «Ειπέ εις τά είδωλα εκείνα νά μήν έρθουν εδώ, αλλά νά γυρίσουν εις τά οπίσω».

(Καθώς ο ΄Αγιος εδίδασκεν εις ΄Ασσον τής Κεφαλληνίας, διέκοψε μίαν στιγμήν τό κηρυγμά του καί απέστειλεν ένα ακροατήν του εις τήν οικίαν τού άρχοντος τού τόπου ειπών τούς λόγους τούτους. Ούτος απελθών εύρε 4 κυρίας τής αριστοκρατίας ασέμνως ενδεδυμένας, αί οποίαι ήσαν έτοιμοι νά έλθουν καί παρακολουθήσουν τό κήρυγμα τού Αγίου)

113. «Φτιάνετε σπίτια τορνευτά καί δέν πρόκειται νά κατοικήσετε σ΄ αυτά».

(Είπε τούς λόγους τούτους ο ‘Aγιος εις ‘Aσσον τής Κεφαλληνίας, όταν μίαν ημέραν διήρχετο πρό μιάς νεοκτίστου οικίας. Μετ΄ ολίγον όλοι οι ιδιοκτήται απέθανον πλήν μιάς μοναχής).

114. «Τό παιδί αυτό θά προκόψη, θά κυβερνήση τήν Ελλάδα καί θά δοξασθή».

(Ελέχθη περί τού Ιωάννου Κωλέττη).

115. «Θά γίνης μεγάλος άνθρωπος, θά κυριεύσης όλη τήν Αρβανιτιά, θά υποτάξης τήν Πρέβεζα, τήν Γάργα, τό Σούλι, τό Δέλβινο, τό Γαρδίκι καί αυτό τό τάχτι τού Κούρτ πασά. Θά αφήσης μεγάλο όνομα στήν οικουμένη. Καί στήν Πόλι θά πάς, μά μέ κόκκινα γένεια. Αυτή είναι η θέλησι τής θείας προνοίας. Ενθυμού όμως είς όλην τήν διάρκειαν τής εξουσίας σου νά αγαπάς καί νά υπερασπίζεσαι τούς χριστιανούς, άν θέλης νά μείνη η εξουσία εις τούς διαδόχους σου».

(Ελέχθη εν Τεπελενίω περί του Αλή πασά)

116. «Θά βγούν πράγματα από τά σχολεία πού ο νούς σας δέν φαντάζεται».

117. «Θά δήτε στόν κάμπο αμάξι χωρίς άλογα νά τρέχη γρηγορώτερα από τόν λαγό».

118. «Θάρθη καιρός πού θά ζωσθή ο τόπος μέ μιά κλωστή».

(Ελέχθη εν ‘Aσσω τής Κεφαλληνίας).

119. «Θαρθή καιρός πού οι άνθρωποι θά ομιλούν από ένα μακρυνό μέρος σέ άλλο, σάν νάνε σέ πλαγινά δωμάτια, π.χ. από τήν Πόλι στή Ρωσία».

120. «Θά δήτε νά πετάνε άνθρωποι στόν ουρανό σάν μαυροπούλια καί νά ρίχνουν φωτιά στόν κόσμο. Όσοι θά ζούν τότε θά τρέξουν στά μνήματα καί θά φωνάξουν: Εβγάτε σείς οι πεθαμένοι νά μπούμε μείς οι ζωντανοί».

(Αι πέντε κατά σειράν προφητείαι (116η – 120ή) του Αγίου αναφέρονται προφανώς εις τάς μεγάλας εφευρέσεις τού αιώνός μας. Τό αμάξι χωρίς άλογα είναι οι σιδηρόδρομοι καί τ΄ αυτοκίνητα. Η κλωστή πού θά ζώση όλον τόν κόσμον είναι τά καλώδια τών τηλεγραφείων. Μέ τάς συσκευάς τής τηλεπικοινωνίας η φωνή ακούεται εξ αποστάσεως χιλιάδων χιλιομέτρων ως νά προήρχετο εκ γειτονικής οικίας. Τά μαυροπούλια, πού θά ρίψουν τό πύρ εις τήν γήν, είναι τά αεροπλάνα τής πολεμικής αεροπορίας. Αυται αί προφητείαι τού αγίου Κοσμά είναι γεγραμμέναι εις τά βιβλία χρόνους πολλούς, αιώνα περίπου πρίν γίνουν αι σχετικαί εφευρέσεις)

121. «Το κακόν θα έλθη μέχρι τόν Σταυρόν και δεν θα μπορέση να πάη κάτω. Μή φοβηθήτε. Μή φύγετε από τα σπίτια σας».

(Ελέχθη εις την περιοχήν Πολυνερίου Γρεβενών. Πράγματι τώ 1940 οι Ιταλοί έφθασαν μέχρι την τοποθεσίαν Σταυρός, όπου είχε κηρύξει ο ΄Αγιος, και εσταμάτησαν)

122. «Όταν θα πέση ο κλώνος (πού είναι στημένος ο Σταυρός), θά γίνη μεγάλο κακόν, που θά έλθη από τό μέρος όπου θα δείξη ο κλώνος· και όταν θα πέση τό δένδρον, θα γίνη ένα μεγαλύτερον κακόν».

http://agioritis.pblogs.gr/122-profhteies-toy-agioy-kosma-toy-aitwloy.html

Οι γραμμές που είναι παράλληλες προς τον ισημερινό λέγονται παράλληλοι κύκλοι. Από τον ισημερινό χαράσσονται 90 παράλληλοι κύκλοι προς το βόρειο πόλο και άλλοι 90 προς το νότιο πόλο της γης.
Οι γραμμές που ενώνουν τους δύο πόλους λέγονται μεσημβρινοί. Ξεκινώντας από τον αρχικό μεσημβρινό (που περνά από το αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς στη Μεγάλη Βρετανία) χαράσσονται σε ίση απόσταση 180 ημικύκλια προς τα ανατολικά και 180 ημικύκλια προς τα δυτικά.

Έτσι σχηματίζεται πάνω στην υδρόγειο σφαίρα ένα δίκτυο παράλληλων κύκλων και μεσημβρινών.

Η απόσταση (το μήκος του τόξου) ενός τόπου από τον ισημερινό λέγεται γεωγραφικό πλάτος.
Η απόσταση (το μήκος του τόξου) ενός τόπου από τον 1ο μεσημβρινό λέγεται γεωγραφικό μήκος.
Το γεωγραφικό μήκος και πλάτος ενός τόπου αποτελούν τις γεωγραφικές συντεταγμένες του τόπου αυτού.

Ο ισημερινός χωρίζει τη γη σε βόρειο και νότιο ημισφαίριο. Έτσι αν ένας τόπος βρίσκεται στο Βόρειο ημισφαίριο λέμε ότι έχει βόρειο γεωγραφικό πλάτος (ή νότιο αν βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο).

Ο αρχικός μεσημβρινός χωρίζει τη γη σε ανατολικό και δυτικό ημισφαίριο. Έτσι αν ένας τόπος βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο λέμε ότι έχει δυτικό γεωγραφικό μήκος (ή ανατολικό αν βρίσκεται στο ανατολικό ημισφαίριο).

Έτσι, για παράδειγμα, ο τόπος Α που φαίνεται στο χάρτη έχει γεωγραφικές συντεταγμένες: 40ο νότια και 80ο ανατολικά ή σύντομα 40οΒ-80οΑ. http://users.thess.sch.gr/salnk/online/geografiast/synt.htm

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη

που με βία μετράει τη γη.

2

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3

Εκεί μέσα εκατοικούσες

πικραμένη, εντροπαλή,

κι ένα στόμα ακαρτερούσες,

έλα πάλι, να σου πεί.

4

‘Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,

κι ήταν όλα σιωπηλά,

γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα

και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5

Δυστυχής! Παρηγορία

μόνη σού έμενε να λές

περασμένα μεγαλεία

και διηγώντας τα να κλαις.

6

Και ακαρτέρει και ακαρτέρει

φιλελεύθερη λαλιά,

ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι

από την απελπισιά,

7

Κι έλεες: Πότε, α, πότε βγάνω

το κεφάλι από τσ’ ερμιές;.

Και αποκρίνοντο από πάνω

κλάψες, άλυσες, φωνές.

8

Τότε εσήκωνες το βλέμμα

μες στα κλάιματα θολό,

και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα,

πλήθος αίμα ελληνικό.

9

Με τα ρούχα αιματωμένα

ξέρω ότι έβγαινες κρυφά

να γυρεύεις εις τα ξένα

άλλα χέρια δυνατά.

10

Μοναχή το δρόμο επήρες,

εξανάλθες μοναχή·

δεν είν’ εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί.

11

‘Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,

αλλ’ ανάσαση καμμιά·

άλλος σου έταξε βοήθεια

και σε γέλασε φρικτά.

12

΄Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου

οπού εχαίροντο πολύ,

σύρε νά ‘βρεις τα παιδιά σου,

σύρε, έλεγαν οι σκληροί.

13

Φεύγει οπίσω το ποδάρι

και ολογλήγορο πατεί

ή την πέτρα ή το χορτάρι

που τη δόξα σού ενθυμεί.

14

Ταπεινότατη σου γέρνει

η τρισάθλια κεφαλή,

σαν πτωχού που θυροδέρνει

κι είναι βάρος του η ζωή.

15

Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει

κάθε τέκνο σου με ορμή,

πού ακατάπαυστα γυρεύει

ή τη νίκη ή τη θανή.

16

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

17

Μόλις είδε την ορμή σου

ο ουρανός που για τσ’ εχθρούς

εις τη γη τη μητρική σου

έτρεφ’ άνθια και καρπούς,

18

εγαλήνεψε· και εχύθει

καταχθόνια μια βοή,

και του Ρήγα σού απεκρίθη

πολεμόκραχτη η φωνή.

19

΄Ολοι οι τόποι σου σ’ εκράξαν

χαιρετώντας σε θερμά,

και τα στόματα εφωνάξαν

όσα αισθάνετο η καρδιά.

20

Εφωνάξανε ως τ’ αστέρια

του Ιονίου και τα νησιά,

κι εσηκώσανε τα χέρια

για να δείξουνε χαρά,

21

μ’ όλον πού ‘ναι αλυσωμένο

το καθένα τεχνικά,

και εις το μέτωπο γραμμένο

έχει: Ψεύτρα Ελευθεριά.

22

Γκαρδιακά χαροποιήθει

και του Βάσιγκτον η γη,

και τα σίδερα ενθυμήθει

που την έδεναν κι αυτή.

23

Απ’ τον πύργο του φωνάζει,

σα να λέει σε χαιρετώ,

και τη χήτη του τινάζει

το λιοντάρι το Ισπανό.

24

Ελαφιάσθη της Αγγλίας

το θηρίο, και σέρνει ευθύς

κατά τ’ άκρα της Ρουσίας

τα μουγκρίσματα τσ’ οργής.

25

Εις το κίνημα του δείχνει,

πως τα μέλη ειν’ δυνατά·

και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει

μια σπιθόβολη ματιά.

26

Σε ξανοίγει από τα νέφη

και το μάτι του Αετού,

που φτερά και νύχια θρέφει

με τα σπλάχνα του Ιταλού·

27

και σ’ εσέ καταγυρμένος,

γιατί πάντα σε μισεί,

έκρωζ’ έκρωζ’ ο σκασμένος,

να σε βλάψει, αν ημπορεί.

28

΄Αλλο εσύ δεν συλλογιέσαι

πάρεξ που θα πρωτοπάς·

δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι

στες βρισιές οπού αγρικάς·

29

σαν το βράχο οπού αφήνει

κάθε ακάθαρτο νερό

εις τα πόδια του να χύνει

ευκολόσβηστον αφρό·

30

οπού αφήνει ανεμοζάλη

και χαλάζι και βροχή

να του δέρνουν τη μεγάλη,

την αιώνιαν κορυφή.

31

Δυστυχιά του, ω, δυστυχιά του,

οποιανού θέλει βρεθεί

στο μαχαίρι σου αποκάτου

και σ’ εκείνο αντισταθεί.

32

Το θηρίο π’ ανανογιέται

πως του λείπουν τα μικρά,

περιορίζεται, πετιέται,

αίμα ανθρώπινο διψά·

33

τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,

τα λαγκάδια, τα βουνά,

κι όπου φθάσει, όπου περάσει,

φρίκη, θάνατος, ερμιά·

34

Ερμιά, θάνατος και φρίκη

όπου επέρασες κι εσύ·

ξίφος έξω από τη θήκη

πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35

Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει

της αθλίας Τριπολιτσάς·

τώρα τρόμου αστροπελέκι

να της ρίψεις πιθυμάς.

36

Μεγαλόψυχο το μάτι

δείχνει πάντα οπώς νικεί,

κι ας ειν’ άρματα γεμάτη

και πολέμιαν χλαλοή.

37

Σου προβαίνουνε και τρίζουν

για να ιδείς πως ειν’ πολλά·

δεν ακούς που φοβερίζουν

άνδρες μύριοι και παιδιά;

38

Λίγα μάτια, λίγα στόματα

θα σας μείνουνε ανοιχτά.

για να κλαύσετε τα σώματα

που θε νά ‘βρει η συμφορά!

39

Κατεβαίνουνε, και ανάφτει

του πολέμου αναλαμπή·

το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,

λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40

Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη;

Λίγα τα αίματα γιατί;

Τον εχθρό θωρώ να φύγει

και στο κάστρο ν’ ανεβεί.

41

Μέτρα! Ειν’ άπειροι οι φευγάτοι,

οπού φεύγοντας δειλιούν·

τα λαβώματα στην πλάτη

δέχοντ’, ώστε ν’ ανεβούν.

42

Εκεί μέσα ακαρτερείτε

την αφεύγατη φθορά·

να, σας φθάνει· αποκριθείτε

στης νυκτός τη σκοτεινιά!

43

Αποκρίνονται και η μάχη

έτσι αρχίζει, οπού μακριά

από ράχη εκεί σε ράχη

αντιβούιζε φοβερά.

44

Ακούω κούφια τα τουφέκια,

ακούω σμίξιμο σπαθιών,

ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,

ακούω τρίξιμο δοντιών.

45

Α, τι νύκτα ήταν εκείνη

που την τρέμει ο λογισμός!

΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει

πάρεξ θάνατου πικρός.

46

Της σκηνής η ώρα, ο τόπος,

οι κραυγές, η ταραχή,

ο σκληρόψυχος ο τρόπος

του πολέμου, και οι καπνοί,

47

και οι βροντές και το σκοτάδι

οπού αντίσκοφτε η φωτιά,

επαράσταιναν τον ΄Αδη

που ακαρτέρειε τα σκυλιά·

48

Τ’ ακαρτέρειε. Εφαίνον’ ίσκιοι

αναρίθμητοι, γυμνοί,

κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,

βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49

‘Ολη μαύρη μυρμηγκιάζει,

μαύρη η εντάφια συντροφιά,

σαν το ρούχο οπού σκεπάζει

τα κρεβάτια τα στερνά.

50

Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι

επετιούντο από τη γη,

όσοι ειν’ άδικα σφαγμένοι

από τούρκικην οργή.

51

Τόσα πέφτουνε τα θερι-

σμένα αστάχια εις τους αγρούς·

σχεδόν όλα εκειά τα μέρη

εσκεπάζοντο απ’ αυτούς.

52

Θαμποφέγγει κανέν’ άστρο,

και αναδεύοντο μαζί,

ανεβαίνοντας το κάστρο

με νεκρώσιμη σιωπή.

53

‘Ετσι χάμου εις την πεδιάδα,

μες στο δάσος το πυκνό,

όταν στέλνει μίαν αχνάδα

μισοφέγγαρο χλωμό,

54

εάν οι άνεμοι μες στ’ άδεια

τα κλαδιά μουγκοφυσούν,

σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,

οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55

Με τα μάτια τους γυρεύουν

όπου είν’ αίματα πηχτά,

και μες στα αίματα χορεύουν

με βρυχίσματα βραχνά·

56

και χορεύοντας μανίζουν

εις τους ΄Ελληνες κοντά,

και τα στήθια τους εγγίζουν

με τα χέρια τα ψυχρά.

57

Εκειό το έγγισμα πηγαίνει

βαθειά μες στα σωθικά,

όθεν όλη η λύπη βγαίνει,

και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58

Τότε αυξαίνει του πολέμου

ο χορός τρομακτικά,

σαν το σκόρπισμα του ανέμου

στου πελάου τη μοναξιά.

59

Κτυπούν όλοι απάνου κάτου·

κάθε κτύπημα που εβγεί

είναι κτύπημα θανάτου

χώρις να δευτερωθεί.

60

Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει·

λες κι εκείθενε η ψυχή

απ’ το μίσος που την καίει

πολεμάει να πεταχθεί.

61

Της καρδίας κτυπίες βροντάνε

μες στα στήθια τους αργά,

και τα χέρια όπου χουμάνε

περισσότερο ειν’ γοργά.

62

Ουρανός γι’ αυτούς δεν είναι,

ουδέ πέλαγο, ουδέ γη·

γι’ αυτούς όλους το παν είναι

μαζωμένο αντάμα εκεί.

63

Τόση η μάνητα κι η ζάλη,

που στοχάζεσαι μη πως

από μία μεριά και απ’ άλλη

δεν είνει ένας ζωντανός.

64

Κοίτα χέρια απελπισμένα

πώς θερίζουνε ζωές!

Χάμου πέφτουνε κομμένα

χέρια, πόδια, κεφαλές,

65

και παλάσκες και σπαθία

με ολοσκόρπιστα μυαλά,

και με ολόσχιστα κρανία,

σωθικά λαχταριστά.

66

Προσοχή καμία δεν κάνει

κανείς, όχι, εις τη σφαγή·

πάνε πάντα εμπρός. Ω, φθάνει,

φθάνει· έως πότε οι σκοτωμοί;

67

Ποιος αφήνει εκεί τον τόπο,

πάρεξ όταν ξαπλωθεί;

Δεν αισθάνονται τον κόπο

και λες κι είναι εις την αρχή.

68

Ολιγόστευαν οι σκύλοι,

και Αλλά, εφώναζαν, Αλλά,

και των Χριστιανών τα χείλη

φωτιά, εφώναζαν, φωτιά.

69

Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο,

πάντα εφώναζαν φωτιά,

και οι μιαροί κατασκορπιούντο,

πάντα σκούζοντας Αλλά.

70

Παντού φόβος και τρομάρα

και φωνές και στεναγμοί·

παντού κλάψα, παντού αντάρα,

και παντού ξεψυχισμοί.

71

Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι

εις τ’ αυτιά δεν τους λαλεί.

‘Ολοι χάμου εκείτοντ’ όλοι

εις την τέταρτην αυγή.

72

Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη

και κυλάει στη λαγκαδιά,

και το αθώο χόρτο πίνει

αίμα αντίς για τη δροσιά.

73

Της αυγής δροσάτο αέρι,

δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο

στων ψευδόπιστων το αστέρι·

φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ!

74

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

75

Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι·

δεν λάμπ’ ήλιος μοναχά

εις τους πλάτανους, δεν λάμπει

εις τ’ αμπέλια, εις τα νερά.

76

Εις τον ήσυχον αιθέρα

τώρα αθώα δεν αντηχεί

τα λαλήματα η φλογέρα,

τα βελάσματα το αρνί.

77

Τρέχουν άρματα χιλιάδες

σαν το κύμα εις το γιαλό,

αλλ’ οι ανδρείοι παλληκαράδες

δεν ψηφούν τον αριθμό.

78

Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε

και ξανάλθετε σε μας·

τα παιδιά σας θελ’ ιδείτε

πόσο μοιάζουνε με σας.

79

‘Ολοι εκείνοι τα φοβούνται

και με πάτημα τυφλό

εις την Κόρινθο αποκλειούνται

κι όλοι χάνουνται απ’ εδώ.

80

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου

πείνα και θανατικό,

που με σχήμα ενός σκελέθρου

περπατούν αντάμα οι δυο·

81

και πεσμένα εις τα χορτάρια

απεθαίνανε παντού

τα θλιμμένα απομεινάρια

της φυγής και του χαμού.

82

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία,

που ότι θέλεις ημπορείς.

εις τον κάμπο, Ελευθερία,

ματωμένη περπατείς.

83

Στη σκια χεροπιασμένες,

στη σκια βλέπω κι εγώ

κρινοδάχτυλες παρθένες

οπού κάνουνε χορό.

84

Στο χορό γλυκογυρίζουν

ωραία μάτια ερωτικά,

και εις την αύρα κυματίζουν

μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85

Η ψυχή μου αναγαλλιάζει

πως ο κόρφος καθεμιάς

γλυκοβύζαστο ετοιμάζει

γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς.

86

Μες στα χόρτα, τα λουλούδια,

το ποτήρι δεν βαστώ·

φιλελεύθερα τραγούδια

σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

88

Πήγες εις το Μεσολόγγι

την ημέρα του Χριστού,

μέρα που άνθισαν οι λόγγοι

για το τέκνο του Θεού.

89

Σου ‘λθε εμπρός λαμποκοπώντας

η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό,

και το δάκτυλο κινώντας

οπού ανεί τον ουρανό,

90

σ’ αυτό, εφώναξε, το χώμα

στάσου ολόρθη, Ελευθεριά!.

Και φιλώντας σου το στόμα

μπαίνει μες στην εκκλησιά.

91

Εις την τράπεζα σιμώνει,

και το σύγνεφο το αχνό

γύρω γύρω της πυκνώνει

που σκορπάει το θυμιατό.

92

Αγρικάει την ψαλμωδία

οπού εδίδαξεν αυτή·

βλέπει τη φωταγωγία

στους Αγίους εμπρός χυτή.

93

Ποιοι είν’ αυτοί που πλησιάζουν

με πολλή ποδοβολή,

κι άρματ’, άρματα ταράζουν;

Επετάχτηκες εσύ!

94

Α, το φως που σε στολίζει,

σαν ηλίου φεγγοβολή,

και μακρίθεν σπινθηρίζει,

δεν είναι, όχι, από τη γη.

95

Λάμψιν έχει όλη φλογώδη

χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·

φως το χέρι, φως το πόδι,

κι όλα γύρω σου είναι φως.

96

Το σπαθί σου αντισηκώνεις,

τρία πατήματα πατάς,

σαν τον πύργο μεγαλώνεις,

κι εις το τέταρτο κτυπάς.

97

Με φωνή που καταπείθει

προχωρώντας ομιλείς:

Σήμερ’, άπιστοι, εγεννήθη,

ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98

Αυτός λέγει, αφοκρασθείτε:

«Εγώ ειμ’ ‘Αλφα, Ωμέγα εγώ·

πέστε, που θ’ αποκρυφθείτε

εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99

Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,

που, μ’ αυτήν αν συγκριθεί

κείνη η κάτω οπού σας έχω,

σαν δροσιά θέλει βρεθεί.

100

Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,

τόπους άμετρα υψηλούς,

χώρες, όρη από τη ρίζα,

ζώα και δέντρα και θνητούς.

101

Και το παν το κατακαίει,

και δεν σώζεται πνοή,

πάρεξ του άνεμου που πνέει

μες στη στάχτη τη λεπτή».

102

Κάποιος ήθελε ερωτήσει:

Του θυμού Του εισ’ αδελφή;

Ποιος είν’ άξιος να νικήσει

ή με σε να μετρηθεί;

103

Η γη αισθάνεται την τόση

του χεριού σου ανδραγαθιά,

που όλην θέλει θανατώσει

τη μισόχριστη σπορά.

104

Την αισθάνονται και αφρίζουν

τα νερά, και τ’ αγρικώ

δυνατά να μουρμουρίζουν

σαν ρυάζετο θηριό.

105

Κακορίζικοι, πού πάτε

του Αχελώου μες στη ροή

και πιδέξια πολεμάτε

από την καταδρομή

106

να αποφύγετε; Το κύμα

έγινε όλο φουσκωτό·

εκεί ευρήκατε το μνήμα

πριν να ευρείτε αφανισμό.

107

Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει

κάθε λάρυγγας εχθρού,

και το ρεύμα γαργαρίζει

τες βλασφήμιες του θυμού.

108

Σφαλερά τετραποδίζουν

πλήθος άλογα, και ορθά

τρομασμένα χλιμιντρίζουν

και πατούν εις τα κορμιά.

109

Ποίος στο σύντροφον απλώνει

χέρι, ωσάν να βοηθηθεί·

ποίος τη σάρκα του δαγκώνει

όσο που να νεκρωθεί.

110

Κεφαλές απελπισμένες,

με τα μάτια πεταχτά,

κατά τ’ άστρα σηκωμένες

για την ύστερη φορά.

111

Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη

του Αχελώου νεροσυρμή-

το χλιμίντρισμα και οι κρότοι

και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112

Έτσι ν’ άκουα να βουίξει

τον βαθύν Ωκεανό,

και στο κύμα του να πνίξει

κάθε σπέρμα αγαρηνό!

113

Και εκεί πού ‘ναι η Αγία Σοφία

μες στους λόφους τους επτά,

όλα τ’ άψυχα κορμία,

βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114

σωριασμένα να τα σπρώξει

η κατάρα του Θεού,

κι απ’ εκεί να τα μαζώξει

ο αδελφός του Φεγγαριού.

115

Κάθε πέτρα μνήμα ας γένει,

κι η Θρησκεία κι η Ελευθεριά

μ’ αργό πάτημα ας πηγαίνει

μεταξύ τους και ας μετρά.

116

Ένα λείψανο ανεβαίνει

τεντωτό, πιστομητό,

κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει

και δεν φαίνεται, και πλιο

117

και χειρότερα αγριεύει

και φουσκώνει ο ποταμός·

πάντα, πάντα περισσεύει·

πολύ φλοίσβισμα και αφρός.

118

Α, γιατί δεν έχω τώρα

τη φωνή του Μωυσή;

Μεγαλόφωνα την ώρα

οπού εσβιούντο οι μισητοί,

119

το Θεόν ευχαριστούσε

στου πελάου τη λύσσα εμπρός,

και τα λόγια ηχολογούσε

αναρίθμητος λαός.

120

Ακλουθάει την αρμονία

η αδελφή του Ααρών,

η προφήτισσα Μαρία,

μ’ ένα τύμπανο τερπνόν

121

και πηδούν όλες οι κόρες

με τσ’ αγκάλες ανοικτές,

τραγουδώντας, ανθοφόρες,

με τα τύμπανα κι εκειές.

122

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη

που με βία μετράει τη γη.

123

Εις αυτήν, είν’ ξακουσμένο,

δεν νικιέσαι εσύ ποτέ·

όμως, όχι, δεν είν’ ξένο

και το πέλαγο για σε.

124

Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει

κύματ’ άπειρα εις τη γη,

με τα οποία την περιζώνει,

κι είναι εικόνα σου λαμπρή.

125

Με βρυχίσματα σαλεύει

που τρομάζει η ακοή·

κάθε ξύλο κινδυνεύει

και λιμνιώνα αναζητεί.

126

Φαίνετ’ έπειτα η γαλήνη

και το λάμψιμο του ηλιού,

και τα χρώματα αναδίνει

του γλαυκότατου ουρανού.

127

Δεν νικιέσαι, είν’ ξακουσμένο,

στην ξηράν εσύ ποτέ·

όμως όχι δεν είν’ ξένο

και το πέλαγο για σέ.

128

Περνούν άπειρα τα ξάρτια,

και σαν λόγγος στριμωχτά

τα τρεχούμενα κατάρτια,

τα ολοφούσκωτα πανιά.

129

Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,

και αγκαλά δεν είν’ πολλές,

πολεμώντας, άλλα διώχνεις,

άλλα παίρνεις, άλλα καις.

130

Μ’ επιθυμία να τηράζεις

δύο μεγάλα σε θωρώ,

και θανάσιμον τινάζεις

εναντίον τους κεραυνό.

131

Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει,

και σηκώνει μια βροντή,

και το πέλαο χρωματίζει

με αιματόχροη βαφή.

132

Πνίγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι

και δεν μνέσκει ένα κορμί·

χαίρου, σκιά του Πατριάρχη,

που σε πέταξαν εκεί.

133

Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι

με τσ’ εχθρούς τους τη Λαμπρή,

και τους έτρεμαν τα χείλη

δίνοντάς τα εις το φιλί.

134

Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε

τώρα πλέον δεν τες πατεί,

και το χέρι οπού εφιλήστε

πλέον, α, πλέον δεν ευλογεί.

135

‘Ολοι κλαψτε· αποθαμένος

ο αρχηγός της Εκκλησιάς·

κλάψτε, κλάψτε· κρεμασμένος

ωσάν να ‘τανε φονιάς!

136

‘Εχει ολάνοικτο το στόμα

π’ ώρες πρώτα είχε γευθεί

τ’ ʼγιον Αίμα, τ’ ʼγιον Σώμα·

λες πως θε να ξαναβγεί

137

η κατάρα που είχε αφήσει,

λίγο πριν να αδικηθεί,

εις οποίον δεν πολεμήσει

και ημπορεί να πολεμεί.

138

Την ακούω, βροντάει, δεν παύει

εις το πέλαγο, εις τη γη,

και μουγκρίζοντας ανάβει

την αιώνιαν αστραπή.

139

Η καρδιά συχνοσπαράζει.

Πλην τι βλέπω; Σοβαρά

να σωπάσω με προστάζει

με το δάκτυλο η θεά.

140

Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη

τρεις φορές μ’ ανησυχιά·

προσηλώνεται κατόπι

στην Ελλάδα, και αρχινά:

141

Παλληκάρια μου, οι πολέμοι

για σας όλοι είναι χαρά,

και το γόνα σας δεν τρέμει

στους κινδύνους εμπροστά.

142

Απ’ εσάς απομακραίνει

κάθε δύναμη εχθρική,

αλλά ανίκητη μια μένει

που τες δάφνες σας μαδεί.

143

Μία, που όταν ωσάν λύκοι

ξαναρχόστενε ζεστοί,

κουρασμένοι από τη νίκη,

αχ, το νου σάς τυραννεί.

144

Η Διχόνοια που βαστάει

ένα σκήπτρο η δολερή

καθενός χαμογελάει,

«πάρ’ το», λέγοντας, «και συ».

145

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει

έχει αλήθεια ωραία θωριά·

μην το πιάστε, γιατί ρίχνει

εισέ δάκρυα θλιβερά.

146

Από στόμα οπού φθονάει,

παλληκάρια, ας μην πωθεί,

πως το χέρι σας κτυπάει

του αδελφού την κεφαλή.

147

Μην ειπούν στο στοχασμό τους

τα ξένη έθνη αληθινά:

«Εάν μισούνται ανάμεσό τους

δεν τους πρέπει ελευθεριά».

148

Τέτοια αφήστενε φροντίδα·

όλο το αίμα οπού χυθεί

για θρησκεία και για πατρίδα

όμοιαν έχει την τιμή.

149

Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε

για πατρίδα, για θρησκειά,

σας ορκίζω, αγκαλισθείτε

σαν αδέλφια γκαρδιακά.

150

Πόσο λείπει, στοχασθείτε,

πόσο ακόμη να παρθεί·

πάντα η νίκη, αν ενωθείτε,

πάντα εσάς θ’ ακολουθεί.

151

Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία,

καταστήστε ένα Σταυρό

και φωνάξετε με μία:

«Βασιλείς, κοιτάξτ’ εδώ!

152

Το σημείον που προσκυνάτε

είναι τούτο, και γι’ αυτό

ματωμένους μας κοιτάτε

στον αγώνα το σκληρό.

153

Ακατάπαυστα το βρίζουν

τα σκυλιά και το πατούν

και τα τέκνα του αφανίζουν,

και την πίστη αναγελούν.

154

Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη

αίμα αθώο χριστιανικό,

που φωνάζει από τα βάθη

της νυκτός: Να εκδικηθώ.

155

Δεν ακούτε, εσείς εικόνες

του Θεού, τέτοια φωνή;

Τώρα επέρασαν αιώνες

και δεν έπαυσε στιγμή.

156

Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος

σαν του ʼβελ καταβοά·

δεν ειν’ φύσημα του αέρος

που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157

Τι θα κάμετε; Θ’ αφήστε

να αποκτήσομεν εμείς

λευθεριάν, ή θα την λύστε

εξ αιτίας πολιτικής;

158

Τούτο ανίσως μελετάτε

ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:

Βασιλείς, ελάτε, ελάτε,

και κτυπήσετε κι εδώ!».

ΣΥΜΒΟΛΑ

Ποιά είναι η αλήθεια; Όχι πάντως στα άκρα, που καλλιεργούν οι φήμες και η απόκρυφη δραστηριότητά του.

Βασιλιάδες, πρωθυπουργοί, υπουργοί, μεγαλοτραπεζίτες, δικαστικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, καλλιτέχνες, έμποροι, δημοσιογράφοι, επιστήμονες και άλλες προσωπικότητες ήτανε, και είναι, μέλη του Τεκτονισμού, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. ’τομα με φιλοδοξίες ή άλλες επιδιώξεις, συμμετέχουνε στη μυστική – απόκρυφη αυτή οργάνωση. Η συμμετοχή τους στη μασονία, εξάπτει τη λαϊκή φαντασία, που μεγαλοποιεί την δραστηριότητα του τεκτονισμού, την ισχύ και την επιρροή του στα σημερινά πολιτικά και οικονομικά πράγματα. Αλλά, και η Εκκλησία, κυρίως η Καθολική, με την πολεμική της έχει δημιουργήσει ένα θρύλο γύρω από την δραστηριότητα του Τεκτονισμού. Αντίθετα οι Αγγλικανοί δείχνουν ανοχή, αλλά και συμμετοχή στη μασονία.

-Τόση δύναμη, έχουν, επιτέλους, οι μασόνοι; Είναι ένα ερώτημα που πλανάται στο λαό, και σε άλλες κοινωνικές ομάδες που δεν βλέπουν με συμπάθεια την τεκτονική δραστηριότητα, ή έχουν αντίρρηση με τη μυστική και απόκρυφη δράση του.

Είχανε, πραγματικά, κάποτε δύναμη – ιδίως τον 18ο και τον 19ο αιώνα, αλλά και προηγουμένως – και η συστηματική διείσδυση ή η διακριτική στρατολόγηση ανθρώπων με θέσεις κλειδιά στην κοινωνία, αύξανε την επιρροή τους. Είναι και η μυστική δράση της μασονίας, που αυξάνει την ενεργή κοινωνική διείσδυσή της και την επίδρασή της στα πολιτικά ή τα οικονομικά μιάς χώρας. Δεν είναι έξω από την πραγματικότητα αν πούμε, ότι η μυστική και απόκρυφη δράση ελκύει άτομα φιλόδοξα και, γιατί όχι, ματαιόδοξα, τα οποία τα δίνουν όλα στην οργάνωση. Νιώθουν ξεχωριστά και ότι κάτι είναι. Έπειτα, οι θρησκευτικού τύπου τελετουργίες, με δοξασίες, τυπικά, και πειθαρχημένες επαναλαμβανόμενες θεουργικές δραστηριότητες, δημιουργούν «άβουλα» άτομα, που συσπειρώνονται γύρω από την αντίληψη της μοναδικότητας του τεκτονισμού.

Ο συμβολισμός, η ανάμειξη στοιχείων από τα αρχαία λατρευτικά τυπικά των Ελλήνων, των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων, των Εβραίων, των Φοινίκων και των Χαλδαίων αναπαράγονται σε όλους τους βαθμούς της μασονικής ιεραρχίας. Εντυπωσιακά στοιχεία, που συνεγείρουν το συναίσθημα και πειθαναγκάζουν τα άτομα, ν΄ ακολουθούνε τη μυστηριακή οδό, η οποία διεκδικεί το αλάθητο των διδασκαλιών και το απόλυτο στη μέθοδο αναζήτησης της μυστηριακής αλήθειας, την οποία αποκαλούνε «φως».Δηλαδή, ο τεκτονισμός, είναι μιά μυστική γνωστική, παραθρησκευτική οργάνωση σαν κι αυτές που έδρασαν, κυρίως, τους τέσσερις πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες και αναβιώσανε τα μεσαιωνικά χρόνια, με το περίβλημα των ιπποτικών ταγμάτων. Τα τάγματα αυτά, όπως λ.χ. οι Ροδόσταυροι, οι ιππότες της Μάλτας, οι Αγγελικοί Αδελφοί, οι Ιππότες Καδώς, οι Ναΐτες, Καλατράβα κ.ο.κ., αλλά και στο Ισλάμ οι Ασασσίνοι (δολοφόνοι) είχαν ιεραρχία και τάξεις. Στις τάξεις τους υπηρετούσαν αριστοκράτες και ευγενείς, που διοικούσαν, ιερατείο, το οποίο προερχότανε από τις ίδιες τάξεις και οι στρατιώτες, οι οποίοι εστρατολογούντο από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα, για να υπηρετούνε τυφλά, και χωρίς αντιρρήσεις, το τάγμα τους.

Η κοινωνική αδικία που επικρατούσε το μεσαίωνα και τα ύστερα χρόνια, έσπρωχνε το λαό προς τα ιπποτικά τάγματα. Έθελγε, άλλωστε, τα άτομα λαϊκής προέλευσης, το γεγονός ότι αποκτούσανε δύναμη ως μέλη των ιπποτικών ταγμάτων με κοινοβιακή ζωή, με επίφαση ισότητας των μελών, με μυστικές τελετουργίες και διδασκαλίες, με ανώτατη ιεραρχία κάτω από τη σιδερένια διοίκηση του Μεγάλου Δασκάλου, του Μάγιστρου ή του Πρωτομαϊστορα, ή Μεγάλου Ποντίφηκα.

Ακόμη και σήμερα ατόμα, μεσαίων ή κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, εντυπωσιάζονται από το γεγονός, ότι μυούμενα στη μασονία, γίνονται αυτόματα «αδελφοί» αριστοκρατών και υψηλόβαθμων στελεχών της κοινωνίας. Στις ξένες χώρες οι Έλληνες μετανάστες μυηθήκανε στο μασονισμό, ακριβώς γι΄ αυτόν το λόγο, για να μην είναι στο περιθώριο, για να μην αποκαλούνται από τους ντόπιους «παλιόξενοι» και να μην αισθάνονται κοινωνική απομόνωση.

Σημαντική επίδραση στα τυπικά της μασονίας έχουν εβραϊκά στοιχεία, αλλά και αιγυπτιακά από την θρησκεία του Όσιρη και της Ίσιδος, ή την πίστη τους στις άγνωστες απόκρυφες διδασκαλίες του Ερμή του Τρισμέγιστου, καθώς και τους ορφικούς ή τους πυθαγόρειους ή τα Καβείρια Μυστήρια. Κι αυτές περιβαλλόμενες με μυστήριο και μύθους.

Αναμειγνύουν αυτά τα στοιχεία, όπως ακριβώς έκαναν οι γνωστικοί βαλεντινιανοί και οφίτες την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ο Μάνης. Ένας Πέρσης φιλόσοφος ιδρυτής θρησκείας, ο οποίος ανάμειξε στοιχεία ζωροαστρισμού, ιουδαϊσμού, βουδιστικά και χριστιανικά. Εκτελέστηκε από τους Πέρσες με οδυνηρό θάνατο. Τον γδάρανε ζωντανό. Υπάρχουνε και σήμερα υπολείμματα του μανιχαϊσμού.

Οι Ιουδαίοι Εσσαίοι, επίσης, διαδραματίζουνε μεγάλο ρόλο στη νοοτροπία και τη διδασκαλία των μασόνων, όπου πλάθουνε διάφορους μύθους, στα πλαίσια της τεκτονικής παραδόσεως. Κι αυτών οι διδασκαλίας είναι πολύ λίγο γνωστές.

Η χρησιμοποίηση ονομάτων χριστιανών αγίων και ιστορικών βασιλέων εξάπτουν, επίσης, τη φαντασία των μασόνων, ιδίως όσων δεν έχουνε σχετική φιλοσοφική και ιστορική παιδεία.

Οι Στοές φέρουν ονόματα βαρύγδουπα, μεταξύ των οποίων Στοά της Βασιλικής Αψίδας, η οποία, σε διάφορες εποχές είχε ονόματα όπως Αγία Στοά, Ιερά Στοά και Βασιλική Στοά.

· Η Αγία Στοά άνοιξε σε σκηνή στην έρημο και προήδρευσαν διαδοχικά ο Μωυσής, ο Αχολιάβ (ή Ελιάβ) και ο Βεζαλεέλ (ή Βεσελεήλ).

· Η Ιερά Στοά άνοιξε στο όρος Μορία στη διάρκεια της ανοικοδόμησης του πρώτου ναού. Στην Ιερά Στοά προήδρευσαν ο βασιλιάς του Ισραήλ Σολομών, ο βασιλιάς της Τύρου Χιράμ και ο πρωτομάστορας του ναού, επίσης, Χιράμ.

Στον τρίτο βαθμό, του διδασκάλου, γίνεται η αναπαράσταση της δολοφονίας του Χιράμ, με τυπικό του θανάτου και της ανάστασής του.

· Η Βασιλική Στοά άνοιξε ανάμεσα από τα ερείπια του ναού του Σολόμωντα. Στη διάρκεια της ανοικοδομήσεώς του προήδρευσαν ο Ζουρεββάβελ, ο Χαγκάι και ο Ιοσούας.

Όσον αφορά το πάθος των μασόνων για ονόματα αγίων, κυρίως του Ιωάννη, εκτός από την εβραϊκή καταγωγή των προσώπων, υπάρχει και σχετική τεκτονική παράδοση για τον κάθε Ιωάννη. Θεωρούνται πάτρωνες των χριστιανών μασόνων:

1. Ο Ιωάννης ο βαπτιστής, θεωρείται προστάτης των συντεχνιών λιθουργών, που έδρασαν ως αδελφότητες στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας στην Αγγλία, αλλά καθιερώθηκε στα 1717 ως προστάτης της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας.

2. Ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής, τιμάται κυρίως από τις σκωτικές στοές.

Παραδέχονται οι τέκτονες, ότι οι ονομασίες αυτών των αγίων δοθήκανε σε περιοχές όπου υπήρχανε θρησκόληπτοι και δεν βλέπανε με καλό μάτι την μυστική δραστηριότητά τους. Ύστερα, επειδή στις περιοχές αυτές υπήρχε ηλιολατρεία, αντικαταστήσανε τις γιορτές με την επέτειο εορτών του Αγίου Ιωάννου στο θερινό και το χειμερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή στις 21 Ιουνίου και στις 22 Δεκεμβρίου. Οι χριστιανικές γιορτές και τα ονόματα χρησιμοποιήθηκαν ως προκάλυμμα.

Στοές αφιερωμένες και σε άλλους αγίους υπάρχουνε πολλές, για διάφορους λόγους (Αγίου Ανδρέα, Αγίου Παύλου, Αγίου Πέτρου κ.λπ.).

Όλα αυτά μπορεί να τα συναντήσει ο καθένας και στην καθημερινή κοινωνική ζωή. Τότε, γιατί τόση μυστικότητα και αποκρυφισμός στη μασονία; Επικρατεί η εντολή, που είναι όρος και κανόνας ζωής των μασόνων: Βλέπε, ’κου, Σώπα (από τα λατινικά Audi, Vide, Tace), που καθιερώθηκε στα 1813 και ισχύει απαρέγκλιτα.

Οι Ναΐτες λ.χ. είχανε φοβερή στρατιωτική πειθαρχία και μυστικότητα και δεν έσπαγε η σιωπή των μελών. Χρησιμοποιούσανε και το φόνο ως μέσο επιτυχίας του τάγματος, ή για να βγάλουν από τη μέση ανεπιθύμητα πρόσωπα:

Ο «θάνατος» -όχι ο φυσικός- είναι και σήμερα η τιμωρία όσων σπάνε τη σιωπή του μασονισμού. «Θάνατος» επαγγελματικός, «θάνατος» οικονομικός και «θάνατος» κοινωνικού απομονωτισμού. Όσο πετυχαίνει, βέβαια.

Η συμβολική και αλληγορική μέθοδος διδασκαλίας των μασόνων έχει καθαρά θρησκευτικό χαρακτήρα και κατάγεται από τους αλεξανδρινούς χρόνους, όπως διακηρύσσουν οι θεωρητικοί αξιωματούχοι τους.

Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες αποτελούνε τη βάση του τεκτονικού συστήματος, παραδέχεται ο μασόνος Mackey:

· Από την αλεξανδρινή σχολή κατέχομε, γράφει, τον γνωστικισμό και την καβαλλά και ιδίως το σύστημα του συμβολισμού και των αλληγοριών, που βρίσκεται στη βάση της τεκτονικής φιλοσοφίας.

Στους πυθαγόρειους και τους αλεξανδρινούς χρωστούν οι τέκτονες δάσκαλοι την ουσία των δογμάτων και την εσωτερική μέθοδο μεταδόσεώς τους.

«Ο Αριστόβουλος και ο Φίλων -ζήσανε διαφορετικούς αιώνες- διδάξανε στους μασόνους τη θεωρία ότι οι ιερές γραφές των Εβραίων ήσαν με το σύστημα των αλληγοριών τους, η πραγματική πηγή κάθε θρησκευτικού και φιλοσοφικού δόγματος (που ακολουθούν οι μασόνοι!), του οποίου η φραστική και επιφανειακή μορφή ήτανε μόνο για τον κοινό λαό (τους αμύητους και βέβηλους, κατά τη μασονική ορολογία), ενώ η εσωτερική ή «κεκρυμμένη έννοια προωρίζετο μόνον δια τους μύστας».

Μύστες κατά τον τεκτονισμό είναι ο Βούδας, ο Ζωροάστρης, ο Πυθαγόρας, ο Ορφέας, ο Χριστός, ο Μωάμεθ και άλλοι δάσκαλοι μυστικών και απόκρυφων ή θεοσοφικών θεωριών, ανάμεσα στους οποίους οι περισσότεροι ήτανε και είναι μασόνοι»!

Με όλα αυτά και άλλα πολλά στοιχεία, ο τεκτονισμός έχει τη μορφή θρησκείας, αφού διαθέτει διδασκαλίες και δόγματα βιωματικής πίστης, ιερατεία, απρόσωπο θεό, αμφιέσεις και ιερά σύμβολά, τυπικά, δόγματα, ναούς, μυστήρια και τελετουργίες.

Η ανωτάτη δύναμη είναι ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος με συγκρητιστική θεοσοφική (μανιχαϊκή) μορφή αποδοχής από το κάθε μέλος της Στοάς.

Ο τεκτονισμός δεν επιβάλλει θετική πίστη σ΄ ένα θεό και στην αποκάλυψη, αλλά σε μια άχρωμη θρησκευτικότητα, που ο καθένας διαμορφώνει. Η αυτογνωσία είναι ένα σύνθημά τους και δόγμα, όπως και των γνωστικών, οι οποίοι με την αυτογνωσία θεοποιούσανε τον άνθρωπο.

Ο μασόνος είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει, στα πλαίσια μη δέσμευσης των μασόνων για κάποια συγκεκριμένη θρησκεία, αρκεί να μην αμφισβητεί ό,τι διδάσκεται στα τεκτονικά τυπικά. Ή, καλύτερα, να τα αποδέχεται με τη συνεχή επανάλειψη. Έτσι ο Πυθαγόρας, ο Βούδας, ο Αβραάμ, ο Μωυσής και άλλοι είναι δάσκαλοι και μύστες, απ΄ όπου ο μασόνος αντλεί θρησκευτικά και φιλοσοφικά στοιχεία.

Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος είναι η κάθε μεγάλη δύναμη, η οποία έχει τις ρίζες του στο θεό ’μμωνα, τον οποίο θεωρούν οικοδόμο, ή αρχιτέκτονα, γιατί «’μων» στα εβραϊκά σημαίνει ακριβώς αυτές τις ονομασίες.

Το δόγμα της ενότητας της μασονίας καλύπτεται από το σύνολο των διαφόρων εκδηλώσεων «του ενός και μόνου θεού», «του ανύπαρκτου, του ενουσίου όντος, του μόνο γεννώντος στον ουρανό και στη γη, του απάτορος και αμήτορος, πατέρα και μητέρα των πάντων». Πρόκειται για την γνωστική θεωρία του αρσενικού-θηλυκού, του ανδρόγυνου όντος κ.λπ.

Η θρησκευτική φιλοσοφία του τεκτονισμού βασίζεται στις θεωρίες που θεμελίωσαν οι μασόνοι Lessing, Herder και Fichte, «θέτει όλες τις θρησκείες στο ίδιο επίπεδο». Οι διάφορες θρησκείες «αποτελούνε σταθμούς στην εξέλιξη της ανθρωπότητας προς το υπέρτατο τέρμα, όπου όλοι οι λαοί θα φτάσουνε και θα βρουν εκεί τον αληθινό δρόμο». Τον δρόμο προς το φως! Αυτό το παρέχει ο τεκτονισμός και, μάλιστα, αλάνθαστα.

«Οι μασόνοι κρατούνε για τους εαυτούς τους την τέχνη να φυλάγουνε τα μυστικά. Κρατούνε για τους εαυτούς τους, επίσης, την τέχνη της μετουσιώσεως, τα μέσα να επιτυγχάνουνε την τέχνη του Αμπράκ�».

Ο τεκτονικός αποκρυφισμός, είναι ένα άλλο στοιχείο, που δημιουργεί στη φαντασία του λαού δαιμονικές και υπερφυσικές δυνάμεις, για τα μέλη των Στοών.

- Υφίσταται αποκρυφισμός στη μασονία;

Βεβαίως, αφού μελετούν το ταλμούδ, την καβαλλά, την κλείδα του Σολομώντα (Clavicula Salomonis) και τις διδασκαλίες αποκρυφιστών, όπως του Καλλιόστρο, του Μαρτίν, του Στέπτφερ, του δρ. Παπύς κ.ά. ΄Η δίνουν ερμητικές εξηγήσεις σε θεολογικές απόψεις επίσημων θρησκειών, όπως λ.χ. θεωρούν ιερή τη λέξη ΙΝRI (Igne Natura Renovatur Integra=με τη φωτιά η φύση αναγεννάται ολόκληρη), που δίδασκαν οι Ιππότες του Ναού (Ναΐτες). Αντιστρέψανε, δηλαδή, το Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς των Ιουδαίων σε ερμητική θεωρία.

Υποστηρίζεται, εξάλλου, ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός, ιδιαίτερα στους φιλοσοφικούς βαθμούς, έχει σχέση με τον αποκρυφισμό. Όλη η διάρθρωση του τεκτονισμού μετά τον 3ο βαθμό, περικλείει μεγάλο μέρος της απόκρυφης επιστήμης και του μυστηρίου, συγχρόνως. Αλλοιώτικα θα ήταν αδύνατο να ερμηνευτούνε και να γίνουνε κατανοητοί οι φιλοσοφικοί βαθμοί, τα σύμβολα και οι αλληγορίες τους, που διαμορφωθήκανε το 18ο αιώνα.

Μεταξύ των θεωριών που πρεσβεύουν, όπως είπαμε, είναι τα διάφορα μυστήρια των ορφικών, των πυθαγορείων, της Ελευσίνας και του Ερμή του Τρισμέγιστου. Όλα με μία ασάφεια και μια δική τους εξήγηση.

Να ένα δείγμα συμβολικής διδασκαλίας με ερωτήσεις και απαντήσεις, όπως το παρέχει σε κατήχηση μασόνου ο δικός τους Wahreit Einigkeit:

Ε. Τι οικοδομούν οι Ελεύθεροι Τέκτονες;
Α. Aόρατον Ναόν, του οποίου το σύμβολον είναι ο Ναός του Βασιλέως Σολομώντος.
Ε. Πώς ονομάζεται η διδασκαλία του τόπου της ανεγέρσεως του μυστικού αυτού οικοδομήματος;
Α. Βασιλική Τέχνη, διότι διδάσκει τον άνθρωπον πώς να κυβερνά τον εαυτόν του.

Ο τεκτονισμός αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει κατά καιρούς επιθέσεις από τις Εκκλησίες. Η Καθολική και η Ορθόδοξη Εκκλησίες υπήρξανε πάντοτε εχθρικές μαζί του. Ιδίως η Καθολική, που ήτανε και θέμα ισχύος της στην περίοδο του ιπποτικού μεσαίωνα.

Οι τέκτονες, κατά καιρούς, αναφέρουν ότι ανώτατοι κληρικοί μετείχανε στην οργάνωσή τους και ότι η μασονία δεν είναι θρησκεία, αλλά φιλοσοφικό-φιλανθρωπικό σύστημα. Έτσι, λειτουργεί στην Ελλάδα με Διάταγμα, που πρωτοεκδόθηκε το 1927 και άλλα που εκδοθήκανε το 1949 και το 1956 με υπογραφές του Παύλου Κουντουριώτη, του βασιλιά Παύλου, των υπουργών κοινωνικής πρόνοιας της εποχής Κωνσταντίνου Καραμανλή και Π. Λεβαντή. Τα διατάγματα χαρακτηρίζουνε το Τεκτονικό Ίδρυμα, ως φιλανθρωπικό.

Από της ιδρύσεώς του ο Ελληνικός τεκτονισμός αντιμετώπισε από μεγάλη μερίδα του λαού αμφισβήτηση και επιφυλάξεις. Φυσικά και από την Εκκλησία.

Η εμφάνιση του μασονισμού αρχίζει, για το ελληνικό στοιχείο, στο εξωτερικό. Στην Ιταλία, στην Αίγυπτο και στην Αγγλία. Εκεί όπου υπήρχε ελληνισμός και μάλιστα με οικονομική άνεση.

Στον ελληνικό χώρο η πρώτη μασονική στοά εμφανίζεται το 1740 στην Κέρκυρα. Λειτούργησε κάτω από την κηδεμονία της Στοάς της Βερώνας και με χρήση της ιταλικής γλώσσας, ενώ πρόεδρός της ήταν ο προβλεπτής της Ενετικής Δημοκρατίας των Ιονίων Νήσων. Την ίδια περίοδο, στα 1744, λειτούργησε στο Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως Στοά, τα μέλη της οποίας αποκαλούνταν Κονιάτες. Σώθηκε ένα αντίτυπο του τυπικού με τίτλο «Τέκτων μαθητευόμενος. Πρώτος βαθμός», αντίτυπο του οποίου ήρθε στα χέρια του Οικουμενικού Πατριάρχου Παϊσίου, το 1745. Ο Παϊσιος από τη Νικομήδεια με εγκύκλιο του αποκήρυξε τους τέκτονες και τους χαρακτήρισε άθεους. Στην Κύπρο, ο αρχιεπίσκοπος Κυπριανός με αφοριστική εγκύκλιο αποκαλεί τους τέκτονες προδότες, γιατί συνεργάζονται με τους ’γγλους κατακτητές, αφού συνυπάρχουν σε μυστικές μασονικές στοές και αποκαλούνται αδελφοί.

Απόσπασμα του τυπικού των τεκτόνων του Γαλατά, που διασώθηκε, αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

«Όστις επιθυμεί να συναριθμηθή με την Εταιρείαν των Κονιατών πρέπει να συστηθή από έναν άλλον συνάδελφον ως υποκείμενον αρκετόν και άξιον και τότε θέλει δοθή άδεια να παρουσιασθή οδηγούμενος από εκείνον τον συνάδελφον, χωρίς φως, μέσα εις ένα σπίτι (ωσάν εις τόπον της Βηθλεέμ) της Εταιρείας και φθάνοντας εκεί ερωτάται εάν έχη πνεύσιν, ήγουν κλίσιν, δια να συναριθμηθή, ερωτάται περί της καταστάσεώς του, ονόματός του και επωνυμίας του, έπειτα του αφαιρείται κάθε λογής μέταλλον, λίθος πολύτιμος και τα εξής.

�» Γυμνώνεται το δεξιόν γόνυ και εις τον αριστερόν του πόδα επάνω εις το παπούτζι του μποδένουν μίαν γόβαν, ήγουν κοντούραν φράγκικην περισφαλίζοντές του τους οφθαλμούς με ένα μανδήλιον. Εις τοιούτον τρόπον τον αφίνουν ως μίαν ώραν σχεδόν εις τας φαντασίας του. Περνώντας ούτος ο καιρός ερωτάται τρεις φορές περί του ονόματος του βαπτίσματος έστω και έξω από το σπίτι είναι οι συνάδελφοι με σπαθί γυμνόν εις τας χείρας, φυλάττοντές το από κάθε ακαθαρσίαν. Ο Π ρ ω τ ο μ α ϊ σ τ ω ρ περιεζωσμένος ζώνην γαλαζίαν εις σχήμα τρίγωνον προτάσσει να ερωτηθή εάν έχη πνεύσιν και τούτο ποιών ο ανάδοχος, ο υποψήφιος αποκρίνεται και έτσι ο πρωτομαϊστωρ του τάζει την είσοδον, κάμνοντάς τον να κάμη τρεις γύρω τριγύρω μιάς συγγραφής εξαπλωμένης επάνω εις το έδαφος, παρουσιάζοντας επάνω εις δύο κολόνας την σκιαγραφίαν του Ναού του Σολομώντος με δύο γράμματα κεφαλιακά Ι.Π. Εις το μέσον του θαλάμου είναι τρεις μεγάλαι λαμπάδες αναμμέναις�ύστερα από τρία τέταρτα της ώρας τον υπάγουν εις το μέσον του αυτού τόπου, έμπροσθεν του πρωτομαϊστορος ο οποίος ευρίσκεται έμπροσθεν μιάς καθέδρας μεγάλης επάνω εις την οποίαν είναι το Ευαγγέλιον του Αγίου Ιωάννου και ερωτηθείς περί της πνεύσεώς του, αποκρίνεται και πάλιν έτσι προστάζει να του λυθούν οι οφθαλμοί. Οι συνάδελφοι του πιάνοντας τα άρματα πλησιάζουν αυτόν ύστερα από τρεις κινήσεις εις ένα θρόνων χωρίς ακούμβισμα όπου είναι πλησίον εις την μεγάλην καθέδραν.

» Πρέπει έπειτα αυτός με το γόνυ γυμνόν να γονατίση επάνω εις το θρονί το χωρίς ακούμβισμα και το άλλο πόδι να το αφίνη κρεμάμενον εις τον αέρα ερωτώντας τον εις τον αυτόν καιρόν ο πρωτομαϊστωρ αν τάσση να φυλάττη τα απόκρυφα των Κονιατών και της τάξεώς των, πλην έμπροσθεν τινός συναδέλφου και παρόντος του πρωτομαγίστορος. Του γυμνώνεται το στήθος δια να ιδούν μην είναι γυναικείας φύσεως και εγγίζοντάς τον εις το αριστερό **** ένα πριέλι το οποίον ο ίδιος κρατεί έχοντας το δεξιόν του χέρι επάνω εις το Ευαγγέλιον του Αγίου Ιωάννου, ομνύει�

» Τελειώνοντας ασπάζεται το Ευαγγέλιον και ο πρωτομαϊστωρ προτάσσοντάς τον να συμώση, του δίδει την ζώνην του λευκού δέρματος των κονιατών και δύο ζευγάρια χειρόκτια ένα διά λόγου του και άλλο δια την πλέον ηγαπημένην του�».

Μετά από διάφορες περιπέτειες δημιουργήθηκε στην Αθήνα τεκτονική κίνηση με διευθυντήριο. Το προσωρινό διευθυντήριο αποτελέστηκε από τους υπουργούς Σπήλιο Αντωνόπουλο και Δ. Μαυροκορδάτο, τον καθηγητή του αστικού και εμπορικού δικαίου Ν. Δαμασκηνό, με αναπληρωματικό μέλος τον, επίσης καθηγητή Πανεπιστημίου, Ι. Παπαδάκη. Το διευθυντήριο προχώρησε στη δημιουργία Στοών και χειραφετήθηκε από την ιταλική τεκτονία, οπότε έκανε εκλογές και συστήθηκε η Μεγάλη Στοά, αποτελούμενη από τους:

· Α. Γονατά, Ν. Δαμασκηνό, Π. Πυλαρινό, Ε. Σταυρόπουλο, Μ. Δροσινό, Α. Γλαράκη, Ε. Μόρδο, Λ. Αργυρόπουλο, Α. Καλύβα, Σ. Δουκάκη, Σ. Αντωνόπουλο, Γ. Γλύνη, Α. Κριτή και Α. Βαρελίδη.

Ο Τεκτονισμός αντιμετώπισε δυσκολίες και είχε εσωτερικές διαμάχες, από την πρώτη στιγμή. Στην προσπάθεια να υπάρξει ενότητα σκεφτήκανε να φέρουνε μία προσωπικότητα από το εξωτερικό. Στην Αγγλία ζούσε ένας ΄Ελληνας με το όνομα Δ. Ροδοκανάκης, ο οποίος ισχυριζότανε ότι ήτανε πρίγκιπας, διάδοχος του θρόνου του Βυζαντίου, ενώ επρόκειτο για το γιο εμπόρου από τη Σύρα. Τον απατεώνα ψευτοπρίγκιπα καλέσανε, τον χειροτονήσανε στους ανώτατους βαθμούς και ως 33ος σύστησε το πρώτο Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού. Ο ίδιος έγινε ΄Υπατος Ταξιάρχης και μεγάλος Αρχιγραμματέας ο Ι. Παπαδάκης.

Η άρχουσα τάξη των Αθηνών μπήκε στη μασονία, δημιουργώντας μία λέσχη πολιτικής και οικονομικής ισχύος, αφού την αποτελούσαν υπουργοί, καθηγητές πανεπιστημίου, επιχειρηματίες και προσωπικότητες της «καλής κοινωνίας», όπως οι Α. Βρυζάκης, Σ. Στεφάνου, Σ. Αραβαντινός, Φ. Σερπιέρης, Ν. Φίλωνος, Κ. Κατακουζηνός, Τ. Φιλήμονας, Θ. Φλογαϊτης, Μ. Μπότσαρης, Ν. Γιαννικώστας, Επ. Κανάρης, Ν. Ράδος, Ν. Βάρβογλης, Σ. Νάγος, Π. Χατζηπάνος (ως υπουργός Εργασίας κατηγορήθηκε για ατασθαλίες και αναγκάστηκε να παραιτηθεί), Β. Κριμπάς κ.ά.

Η Εκκλησία ήταν ανέκαθεν εναντίον της λειτουργίας του τεκτονισμού, αλλά περιοριζότανε σε φραστικούς αφορισμούς και αποδοκιμασίες, ενώ ορισμένοι μητροπολίτες, επειδή συνεργάζονται με πλούσιους μασόνους, κάνουνε το «κοροΐδο». Κάνουνε τα στραβά μάτια και ότι δήθεν δεν γνωρίζουνε τη συμμετοχή τους στη μασονία.

Υπάρχουνε, βέβαια, εξαιρέσεις. Μία χαρακτηριστική περίπτωση είναι του αρχιεπισκόπου Πατρών και Ηλείας Ιεροθέου, που το 1898-9, ήτανε πρόεδρος της Σχολής Απόρων Παίδων στην Πάτρα. Πληροφορήθηκε ότι μασόνοι ήτανε καθηγητές και κάνανε προσηλυτισμό στους μαθητές. Ζήτησε από το διευθυντή να τους απομακρύνει. Εκείνος δεν υπάκουσε (!) και ο αρχιεπίσκοπος παραιτήθηκε καταγγέλλοντας το γεγονός.

Στα μεταπολιτευτικά χρόνια έκδοτης εβδομαδιαίας εφημερίδας αποκάλεσε μασόνο τον επίσκοπο Δωδώνης Χρυσόστομο (σημερινό μητροπολίτη Ζακύνθου). Ο επίσκοπος εμήνυσε τον εκδότη, για εξυβριστικό και συκοφαντικό το χαρακτηρισμό. Η δίκη προσδιορίστηκε να γίνει στη Λάρισα. Πόλη στην οποία υπάρχει μεγάλη μασονική δραστηριότητα, αλλά και παραεκκλησιαστική δράση. Στο δικαστήριο γίνανε προσπάθειες να ματαιωθεί η δίκη, για να μη συζητηθεί. Δεν συνέφερε τους μασόνους η δίκη, αν έβγαινε απόφαση ότι ο χαρακτηρισμός μασόνος μπορεί να θεωρείται υβριστικός και συκοφαντικός, για ιεράρχη. Αλλά και οι παραεκκλησιαστικοί θέλανε να αθωωθεί ο δικός τους άνθρωπος, ο εκδότης, που έγραψε όσα έγραψε για να βλάψει προσωπικά τον επίσκοπο Δωδώνης και δι΄ αυτού τον αρχιεπίσκοπο, μακαριστό Σεραφείμ. Ύστερα από τρίωρη διάσκεψη, και παρά την αντίθετη άποψη του εισαγγελέα της έδρας κ. Φλώρου, το δικαστήριο ματαίωσε τη συζήτηση, επειδή ο επίσκοπος είχε πάρει άδεια για να κάνει μήνυση από τον προϊστάμενό του αρχιεπίσκοπο και όχι από την Ιερά Σύνοδο!

Στις χρονιές 1998-99 το Υπουργείο Παιδείας, υπουργεύοντος του κ. Γερ. Αρσένη, μελέτησε και αφαίρεσε από τα σχολικά βιβλία του λυκείου τα κεφάλαια που έχουν σχέση με το σιωνισμό και τη μασονία. Η Ιερά Σύνοδος αντέδρασε και η απάντηση, που δόθηκε από τον Υπουργό στον αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο, ήταν ότι το θέμα το χειριζότανε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Επικοινωνήσαμε τότε, τόσο με τον αρχιεπίσκοπο, όσο και με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, για να πληροφορηθούμε τη διαδικασία και το σκεπτικό των δύο πλευρών. Χρειάστηκε να γίνει αλληλογραφία εκ μέρους μας και να ζητηθεί η επέμβαση της Υπουργού Εσωτερικών κας Βάσως Παπανδρέου, του Συνηγόρου του Πολίτη και των Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, για να μας στείλει το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο τα πρακτικά της συζήτησης των «εγκεφάλων» του, που καταλήξανε στην αφαίρεση αυτών των κεφαλαίων, από τα βιβλία των θρησκευτικών. Η πράξη, ασφαλώς, δείχνει, ότι οι δύο δυνάμεις, το Ισραηλιτικό Συμβούλιο και η μασονία, διαθέτουνε γερές προσβάσεις στην εξουσία, αφού επιβάλλανε την άποψη τους. Έτσι, τα ελληνόπουλα δεν ενημερώνονται για τα δύο αυτά παράκεντρα εξουσίας, που δρουνε στην ελληνική κοινωνία. Οπωσδήποτε ρόλο παίξανε και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποίων, άραγε, δικαιωμάτων, όταν υπονομεύεται η ελληνική κοινωνία;

Σήμερα, στην ελληνική κοινωνία η μασονία δεν έχει την παλιά αίγλη της. Τα κέντρα εξουσίας έχουνε μεταφερθεί σε άλλες κλειστές λέσχες, όπως της Ρώμης, τη Μπίλντεμπεργκ, τα Ινστιτούτα Στρατηγικών και Πολιτικών Μελετών, τους G7 και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ελέγχουνε την πολιτική και την οικονομική δραστηριότητα των κρατών και των λαών τους. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι και τα υπόγεια κέντρα της μασονίας, λόγω της αφανούς, μυστικής και σιωπηρής δραστηριότητάς της, είναι σε θέση να κάνουνε ζημιά σε πρόσωπα και φορείς. Κανένας δεν γνωρίζει, από πού μπορεί να «σου έρθει» η επίθεση. Ο γράφων (ο ομιλών), άλλωστε, έχει υποστεί αυτήν την υπόγεια επίθεση στο πετσί του επί πολλά χρόνια. Τόσο σε πολιτικό, όσο και σε κοινωνικό-επαγγελματικό επίπεδο! Όσο για την Εκκλησία, αυτή περιορίζεται σε μερικές αντιμασονικές ψευτοεκδόσεις και σε φραστικό πόλεμο, που δεν αγγίζουνε την ουσία του προβλήματος�

Από τις εκδόσεις αυτές, φαίνεται ότι οι συγγραφείς τους έχουν ελλιπή ενημέρωση. Έτσι οι μασόνοι χαίρονται, γιατί δεν υπολογίζουνε την Εκκλησία, ως σοβαρό αντίπαλο, αφού τα επιχειρήματα είναι επιφανειακά και αυτά που γράφονται στις διάφορες εγκυκλοπαιδείες ασήμαντα. Οι ληματογράφοι των εγκυκλοπαιδειών, στην πλειοψηφία τους είναι «μασόνοι», ή αντιγραφείς του λήμματος από ξένες πηγές. Χαρακτηριστικό, τέλος, είναι το γεγονός, ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν έχει τις εκδόσεις του Τεκτονικού Ιδρύματος. Τα περί τεκτονισμού βιβλία είναι εκείνα που οι ίδιοι οι μασόνοι στέλνουν, ενώ είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να αποστέλλεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη κάθε έκδοση.

Πηγή: kalami.net – Έρευνα:ΒΑΣΙΛΗΣ Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ